Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΜΜΕ

>Πρωτοβουλία για την Κριτική στα ΜΜΕ

του Δημ. ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΟΥ

Γιά να μπορεί μια κοινωνία να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της σε οποιοδήποτε επίπεδο, πρέπει προηγούμενα να είναι σε θέση να τα καταγράψει και να μπορεί να διαλεχθεί για αυτά.

Η ελληνική κοινωνία διαλέγεται σήμερα δια των κ.κ. Λαμπράκη, Μπόμπολα, Κυριακού, Αλαφούζου, Κοντομηνά, Κουρή, Τεγοπούλου και των νεωτέρων άλλων παρόμοιων, οι οποίοι δεν ξεπερνούν τους δέκα, αλλά ελέγχουν το 95% της επικοινωνίας κι ενημέρωσης στη χώρα. Αυτοί μπορεί να είναι ή να μην είναι σεβαστοί ως μέλη της κοινωνίας, να κάνουν ως επιχειρηματίες τη δουλειά τους, αλλά δεν είναι απαραίτητα(κομψές οι διατυπώσεις) φερέγγυοι για τη διεξαγωγή ενός δημιουργικού δημόσιου διαλόγου. Το αυτό, γιά άλλους λόγους, ισχύει και γιά την εκάστοτε διορισμένη διοίκηση της ΕΡΤ.

Εφημερίδες, άλλα έντυπα, ραδιοφωνικοί και μικρής εμβέλειας τηλεοπτικοί σταθμοί, ιστοσελίδες και μπλογκ, πέραν του ότι όλα μαζί δεν φτάνουν ούτε στο νυχάκι της δημόσιας επιρροής π.χ. του Mega, κατά κανόνα καλύπτουν μονομερώς κι όχι πάντα αμερόληπτα τις ανάγκες του δημόσιου διαλόγου.

Είναι τόσα πολλά τα κοινά προβλήματα, τόσο καινούργια ορισμένα από αυτά, τόσο έντονη η παράδοση στη χώρα του ελέγχου της δημόσιας ενημέρωσης κι επικοινωνίας, αλλά και του φανατισμού, της κοκορομαχίας, του ατεκμηρίωτου αποφθευγματικού λόγου κάθε απόχρωσης, που αν δεν υπάρξει μια δημόσια παρέμβαση μεγάλου και καταλυτικού χαρακτήρα στο χώρο της επικοινωνίας, κάθε συζήτηση περί κοινωνικής προόδου, απελευθέρωσης, μεταρρύθμισης, επαναθέσπισης, αναγέννησης κ.ο.κ. θα καταντά μια ανέξοδη κι αδιέξοδη αυτιστική φλυαρία.

Μια μαζική, δημοκρατική, δίχως ιδεολογικά προαπαιτούμενα, παρά μόνο τον έλεγχο από τους ίδιους τους πολίτες-συμμέτοχους, παρέμβαση στο χώρο των ΜΜΕ, θα μπορούσε να αποτελέσει τη σπίθα για να μπεί η ελληνική κοινωνία σε μια τροχιά δημοκρατικού και δημιουργικού επαναπροσδιορισμού.

Στόχος η συγκρότηση μιας Εταιρείας Επικοινωνίας κι Ενημέρωσης Πολιτών που θα χρηματοδοτείται από τους ίδιους τους πολίτες και για την οποία θα διασφαλισθεί ότι δεν θα μπορεί να την μονοπωλήσει κανένα άτομο ή λίγα άτομα ή κάποια οργανωμένη ομάδα. Προαπαιτούμενα μόνο δύο: Τό δικαίωμα του λόγου για όλους, το «άκουσον μεν πάταξον δε». Η απόλυτη δημοκρατία, το ισότιμο δικαίωμα της ψήφου γιά όλους τους συμμέτοχους και η εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη των αποφάσεων.

Αρχικά όσες πολίτισσες κι όσοι πολίτες συμφωνούν, μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο εγχείρημα και στη συνέχεια να προχωρήσουν σε μία συγκέντρωσή τους, για να προσδιορίσουν τόσο τη νομική μορφή όσο και τα επόμενα βήματα της προσπάθειας. Ως επόμενο βήμα αυτή η συσπείρωση πολιτών μπορεί να απευθύνει ένα ευρύτατο δημόσιο κάλεσμα γιά συμμετοχή και πλαισίωση του εγχειρήματος. Ανάλογα με το εύρος της απήχησης της πρωτοβουλίας αυτής θα προσδιοριστούν και οι μορφές των μέσων και της επικοινωνίας που θα υιοθετηθούν.

Παράλληλα η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να επεξεργαστεί και να προτείνει μέτρα για τον δημοκρατικό δημόσιο έλεγχο των ήδη υπαρχόντων κρατικών ΜΜΕ.

Οσες Συμπολίτισσες και Συμπολίτες επιθυμούν να συμμετέχουν σε μιάν αρχική συγκέντρωση για τον ακριβή προσδιορισμό των στόχων και των βημάτων μιας τέτοιας πρωτοβουλίας στον χώρο των ΜΜΕ, παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με τον υπογράφοντα. Δημοσιογράφοι ή άλλοι πολίτες που δεν επιθυμούν για επαγγελματικούς ή άλλους λόγους να εκτεθούν δημόσια, μπορούν άφοβα να συμμετέχουν στην όλη προσπάθεια με όποιο τρόπο οι ίδιοι επιλέξουν. Έτσι κι αλλιώς πριν από την προτεινόμενη ιδιωτική συγκέντρωση καμμία δημοσιοποίηση δεν πρόκειται να υπάρξει. Ο χρόνος κι ο χώρος αυτής της συγκέντρωσης θα προσδιοριστούν ανάλογα με το μέγεθος της ανταπόκρισης.

ΑΘΗΝΑ 10.11.2009

Δημήτρης Κουμάνταρος http://kanenaskathenas.wordpress.com

dkoumantaros@gmail.com


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…