Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο νεοδημοκράτης

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ*

Τα νεοδημοκρατικής προέλευσης σχόλια, που επικρίνουν μετεκλογικά την κυβερνητική πορεία του Κ. Καραμανλή, είναι εξόχως αποκαλυπτικά.

Αυτό που ζούμε, με την κρίση ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, είναι οι σπασμοί μιας ψυχής που βυθίστηκε αιφνιδίως στο σκοτάδι. Ανεξάρτητα από τους λόγους που ώθησαν τον Καραμανλή στην επιλογή των πρόωρων εκλογών, οι μετεκλογικές αντιδράσεις δίνουν την ποιότητα ενός πολιτικού προσωπικού, το οποίο, σε ένα μεγάλο μέρος του, γυρίζει θυμικά σελίδα για να απεμπλακεί της ευθύνης απώλειας μιας παλαιοκομματικής εξουσίας. Η εξουσιαστική σκόπευση είναι η μόνη οπτική του. Γι' αυτό και η καραμανλική επίκληση του εθνικού συμφέροντος για την επίσπευση των εκλογών αντιμετωπίστηκε εργαλειακά, μικρόψυχα, γι' αυτό απελευθέρωσε τέτοιο μετεκλογικό θυμό, υπαγορευμένο από το δέος του εξουσιαστικού κενού. Παγκόσμια πρωτοτυπία: το αυτο-θυματοποιημένο νεοδημοκρατικό στέλεχος είναι «αριστερό» χωρίς συνείδηση, ενσαρκώνει με ανυπόκριτη χαρά το αριστερής προέλευσης σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό».

Ο έρπων αντικαραμανλισμός (αλλά και αντιμητσοτακισμός) του νεοδημοκρατικού στελέχους εξαγνίζει, με τον εξεγερμένο θυμό του για την εκλογική συντριβή, τον πενταετή πελατειακό κομφορμισμό του. Και διαχέει προς την εκλογική βάση ένα αίσθημα μνησικακίας προς τους αποδιοπομπαίους αποπάνω, τους δικούς του αποπάνω, οι οποίοι μέχρι και πριν από λίγους μόνο μήνες τού παρείχαν τη δυνατότητα μιας κούφιας αλαζονείας. Τώρα, προσφεύγει εγωιστικά στην «κοινωνία», μέσω ενός απατηλά λυτρωτικού λαϊκιστικού δημοψηφίσματος παραγραφής ατομικών και συλλογικών ευθυνών, για να καλύψει όχι μόνο μια κραυγαλέα προγραμματική αφωνία και μια κρίση ταυτότητας, αλλά κυρίως μια βούληση για δύναμη. Μια τυφλή επιθυμία να είναι μέσα στα πράγματα, με κάθε αντίτιμο.

Η απώλεια της κυβερνητικής δύναμης καλείται να αναπληρωθεί από μια λαϊκή νεοδημοκρατική δυναμική. Η απουσία της κυβερνητικής εξουσίας από τα «θέλω» της εξουσίας του παλαιοκομματικού καφενείου της ΕΡΕ, τέτοια είναι αρκετά από τα τηλεοπτικά τραπέζια που φιλοξενούν νεοδημοκρατικά στελέχη. Η λαϊκο-νεοδημοκρατική ΕΡΕ είναι το επανερχόμενο φάντασμα που πλανιέται πάνω από μια συρρικνωμένη παράταξη, που νόμισε ότι με την υπερμοντέρνα ιστοριούλα του μεσαίου χώρου θα ξεγελά στο διηνεκές τις κοινωνικές ανάγκες. Οτι ένα επικοινωνιακό ψέμα μπορεί να υποκαταστήσει τη στρατηγική πολιτική σκέψη. Οτι ο «επικοινωνιολόγος» μπορεί να πάρει τη θέση του διανοούμενου. Οτι η πολιτική κυριαρχία είναι επικοινωνιακό κόλπο.

Ο νεοδημοκράτης είναι ένα στέλεχος ημι-κομματικό/ημι-κυβερνητικό, που δεν κατάλαβε γιατί έχασε τις εκλογές. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβε γιατί είχε κερδίσει τις προηγούμενες. Γι' αυτό και δεν μπορεί να συζητήσει για τις αιτίες της ήττας. Αναθεματίζει, ηθικολογεί, γιατί δεν έχει τα μέσα να σκεφθεί την ήττα του. Ιδανικό του περιβάλλον είναι ο πρωινός καφές της τηλεόρασης. Είναι ένα κράμα κομφορμιστικού αγροτοσυνδικαλισμού και λάιφ στάιλ εθνικοφροσύνης. Ενας αβαθής ακροδεξιός. Οταν επιχειρεί να σκεφτεί ορθολογικά, τα επιχειρήματά του παγιδεύονται στην επανερχόμενη κοινοτοπία των ανεπεξέργαστων εξουσιαστικών του ενορμήσεων. Οι λέξεις του είναι κλεμμένες, προϊόν ετοιμοφόρετης σκέψης, ζούφιες, ένα λαϊκιστικό τεχνοκρατικό υβρίδιο, κακοχωνεμένο πασοκικό δάνειο, που επιστρέφεται στον ιδιοκτήτη του σε τακτά διαστήματα. Ο νεοδημοκράτης είναι απελπισμένος γιατί δεν μπορεί να κρύψει τη φυσικότητα της φτωχής του ιδιοτέλειας. Το «επίτευγμα» του Καραμανλή είναι ότι για ένα διάστημα κάλυψε την ένδεια του στελέχους του, μακιγιάρισε το προφίλ του. Αλλά κάποτε το προσωπείο ξεθωριάζει και η ξαφνική απογύμνωση βιώνεται οδυνηρά. Τότε, η ήττα μετατρέπεται σε ντροπή. Σε πένθιμη ντροπή.

* Διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…