Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο νεοδημοκράτης

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ*

Τα νεοδημοκρατικής προέλευσης σχόλια, που επικρίνουν μετεκλογικά την κυβερνητική πορεία του Κ. Καραμανλή, είναι εξόχως αποκαλυπτικά.

Αυτό που ζούμε, με την κρίση ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, είναι οι σπασμοί μιας ψυχής που βυθίστηκε αιφνιδίως στο σκοτάδι. Ανεξάρτητα από τους λόγους που ώθησαν τον Καραμανλή στην επιλογή των πρόωρων εκλογών, οι μετεκλογικές αντιδράσεις δίνουν την ποιότητα ενός πολιτικού προσωπικού, το οποίο, σε ένα μεγάλο μέρος του, γυρίζει θυμικά σελίδα για να απεμπλακεί της ευθύνης απώλειας μιας παλαιοκομματικής εξουσίας. Η εξουσιαστική σκόπευση είναι η μόνη οπτική του. Γι' αυτό και η καραμανλική επίκληση του εθνικού συμφέροντος για την επίσπευση των εκλογών αντιμετωπίστηκε εργαλειακά, μικρόψυχα, γι' αυτό απελευθέρωσε τέτοιο μετεκλογικό θυμό, υπαγορευμένο από το δέος του εξουσιαστικού κενού. Παγκόσμια πρωτοτυπία: το αυτο-θυματοποιημένο νεοδημοκρατικό στέλεχος είναι «αριστερό» χωρίς συνείδηση, ενσαρκώνει με ανυπόκριτη χαρά το αριστερής προέλευσης σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό».

Ο έρπων αντικαραμανλισμός (αλλά και αντιμητσοτακισμός) του νεοδημοκρατικού στελέχους εξαγνίζει, με τον εξεγερμένο θυμό του για την εκλογική συντριβή, τον πενταετή πελατειακό κομφορμισμό του. Και διαχέει προς την εκλογική βάση ένα αίσθημα μνησικακίας προς τους αποδιοπομπαίους αποπάνω, τους δικούς του αποπάνω, οι οποίοι μέχρι και πριν από λίγους μόνο μήνες τού παρείχαν τη δυνατότητα μιας κούφιας αλαζονείας. Τώρα, προσφεύγει εγωιστικά στην «κοινωνία», μέσω ενός απατηλά λυτρωτικού λαϊκιστικού δημοψηφίσματος παραγραφής ατομικών και συλλογικών ευθυνών, για να καλύψει όχι μόνο μια κραυγαλέα προγραμματική αφωνία και μια κρίση ταυτότητας, αλλά κυρίως μια βούληση για δύναμη. Μια τυφλή επιθυμία να είναι μέσα στα πράγματα, με κάθε αντίτιμο.

Η απώλεια της κυβερνητικής δύναμης καλείται να αναπληρωθεί από μια λαϊκή νεοδημοκρατική δυναμική. Η απουσία της κυβερνητικής εξουσίας από τα «θέλω» της εξουσίας του παλαιοκομματικού καφενείου της ΕΡΕ, τέτοια είναι αρκετά από τα τηλεοπτικά τραπέζια που φιλοξενούν νεοδημοκρατικά στελέχη. Η λαϊκο-νεοδημοκρατική ΕΡΕ είναι το επανερχόμενο φάντασμα που πλανιέται πάνω από μια συρρικνωμένη παράταξη, που νόμισε ότι με την υπερμοντέρνα ιστοριούλα του μεσαίου χώρου θα ξεγελά στο διηνεκές τις κοινωνικές ανάγκες. Οτι ένα επικοινωνιακό ψέμα μπορεί να υποκαταστήσει τη στρατηγική πολιτική σκέψη. Οτι ο «επικοινωνιολόγος» μπορεί να πάρει τη θέση του διανοούμενου. Οτι η πολιτική κυριαρχία είναι επικοινωνιακό κόλπο.

Ο νεοδημοκράτης είναι ένα στέλεχος ημι-κομματικό/ημι-κυβερνητικό, που δεν κατάλαβε γιατί έχασε τις εκλογές. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβε γιατί είχε κερδίσει τις προηγούμενες. Γι' αυτό και δεν μπορεί να συζητήσει για τις αιτίες της ήττας. Αναθεματίζει, ηθικολογεί, γιατί δεν έχει τα μέσα να σκεφθεί την ήττα του. Ιδανικό του περιβάλλον είναι ο πρωινός καφές της τηλεόρασης. Είναι ένα κράμα κομφορμιστικού αγροτοσυνδικαλισμού και λάιφ στάιλ εθνικοφροσύνης. Ενας αβαθής ακροδεξιός. Οταν επιχειρεί να σκεφτεί ορθολογικά, τα επιχειρήματά του παγιδεύονται στην επανερχόμενη κοινοτοπία των ανεπεξέργαστων εξουσιαστικών του ενορμήσεων. Οι λέξεις του είναι κλεμμένες, προϊόν ετοιμοφόρετης σκέψης, ζούφιες, ένα λαϊκιστικό τεχνοκρατικό υβρίδιο, κακοχωνεμένο πασοκικό δάνειο, που επιστρέφεται στον ιδιοκτήτη του σε τακτά διαστήματα. Ο νεοδημοκράτης είναι απελπισμένος γιατί δεν μπορεί να κρύψει τη φυσικότητα της φτωχής του ιδιοτέλειας. Το «επίτευγμα» του Καραμανλή είναι ότι για ένα διάστημα κάλυψε την ένδεια του στελέχους του, μακιγιάρισε το προφίλ του. Αλλά κάποτε το προσωπείο ξεθωριάζει και η ξαφνική απογύμνωση βιώνεται οδυνηρά. Τότε, η ήττα μετατρέπεται σε ντροπή. Σε πένθιμη ντροπή.

* Διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…