Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο νεοδημοκράτης

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ*

Τα νεοδημοκρατικής προέλευσης σχόλια, που επικρίνουν μετεκλογικά την κυβερνητική πορεία του Κ. Καραμανλή, είναι εξόχως αποκαλυπτικά.

Αυτό που ζούμε, με την κρίση ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, είναι οι σπασμοί μιας ψυχής που βυθίστηκε αιφνιδίως στο σκοτάδι. Ανεξάρτητα από τους λόγους που ώθησαν τον Καραμανλή στην επιλογή των πρόωρων εκλογών, οι μετεκλογικές αντιδράσεις δίνουν την ποιότητα ενός πολιτικού προσωπικού, το οποίο, σε ένα μεγάλο μέρος του, γυρίζει θυμικά σελίδα για να απεμπλακεί της ευθύνης απώλειας μιας παλαιοκομματικής εξουσίας. Η εξουσιαστική σκόπευση είναι η μόνη οπτική του. Γι' αυτό και η καραμανλική επίκληση του εθνικού συμφέροντος για την επίσπευση των εκλογών αντιμετωπίστηκε εργαλειακά, μικρόψυχα, γι' αυτό απελευθέρωσε τέτοιο μετεκλογικό θυμό, υπαγορευμένο από το δέος του εξουσιαστικού κενού. Παγκόσμια πρωτοτυπία: το αυτο-θυματοποιημένο νεοδημοκρατικό στέλεχος είναι «αριστερό» χωρίς συνείδηση, ενσαρκώνει με ανυπόκριτη χαρά το αριστερής προέλευσης σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό».

Ο έρπων αντικαραμανλισμός (αλλά και αντιμητσοτακισμός) του νεοδημοκρατικού στελέχους εξαγνίζει, με τον εξεγερμένο θυμό του για την εκλογική συντριβή, τον πενταετή πελατειακό κομφορμισμό του. Και διαχέει προς την εκλογική βάση ένα αίσθημα μνησικακίας προς τους αποδιοπομπαίους αποπάνω, τους δικούς του αποπάνω, οι οποίοι μέχρι και πριν από λίγους μόνο μήνες τού παρείχαν τη δυνατότητα μιας κούφιας αλαζονείας. Τώρα, προσφεύγει εγωιστικά στην «κοινωνία», μέσω ενός απατηλά λυτρωτικού λαϊκιστικού δημοψηφίσματος παραγραφής ατομικών και συλλογικών ευθυνών, για να καλύψει όχι μόνο μια κραυγαλέα προγραμματική αφωνία και μια κρίση ταυτότητας, αλλά κυρίως μια βούληση για δύναμη. Μια τυφλή επιθυμία να είναι μέσα στα πράγματα, με κάθε αντίτιμο.

Η απώλεια της κυβερνητικής δύναμης καλείται να αναπληρωθεί από μια λαϊκή νεοδημοκρατική δυναμική. Η απουσία της κυβερνητικής εξουσίας από τα «θέλω» της εξουσίας του παλαιοκομματικού καφενείου της ΕΡΕ, τέτοια είναι αρκετά από τα τηλεοπτικά τραπέζια που φιλοξενούν νεοδημοκρατικά στελέχη. Η λαϊκο-νεοδημοκρατική ΕΡΕ είναι το επανερχόμενο φάντασμα που πλανιέται πάνω από μια συρρικνωμένη παράταξη, που νόμισε ότι με την υπερμοντέρνα ιστοριούλα του μεσαίου χώρου θα ξεγελά στο διηνεκές τις κοινωνικές ανάγκες. Οτι ένα επικοινωνιακό ψέμα μπορεί να υποκαταστήσει τη στρατηγική πολιτική σκέψη. Οτι ο «επικοινωνιολόγος» μπορεί να πάρει τη θέση του διανοούμενου. Οτι η πολιτική κυριαρχία είναι επικοινωνιακό κόλπο.

Ο νεοδημοκράτης είναι ένα στέλεχος ημι-κομματικό/ημι-κυβερνητικό, που δεν κατάλαβε γιατί έχασε τις εκλογές. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβε γιατί είχε κερδίσει τις προηγούμενες. Γι' αυτό και δεν μπορεί να συζητήσει για τις αιτίες της ήττας. Αναθεματίζει, ηθικολογεί, γιατί δεν έχει τα μέσα να σκεφθεί την ήττα του. Ιδανικό του περιβάλλον είναι ο πρωινός καφές της τηλεόρασης. Είναι ένα κράμα κομφορμιστικού αγροτοσυνδικαλισμού και λάιφ στάιλ εθνικοφροσύνης. Ενας αβαθής ακροδεξιός. Οταν επιχειρεί να σκεφτεί ορθολογικά, τα επιχειρήματά του παγιδεύονται στην επανερχόμενη κοινοτοπία των ανεπεξέργαστων εξουσιαστικών του ενορμήσεων. Οι λέξεις του είναι κλεμμένες, προϊόν ετοιμοφόρετης σκέψης, ζούφιες, ένα λαϊκιστικό τεχνοκρατικό υβρίδιο, κακοχωνεμένο πασοκικό δάνειο, που επιστρέφεται στον ιδιοκτήτη του σε τακτά διαστήματα. Ο νεοδημοκράτης είναι απελπισμένος γιατί δεν μπορεί να κρύψει τη φυσικότητα της φτωχής του ιδιοτέλειας. Το «επίτευγμα» του Καραμανλή είναι ότι για ένα διάστημα κάλυψε την ένδεια του στελέχους του, μακιγιάρισε το προφίλ του. Αλλά κάποτε το προσωπείο ξεθωριάζει και η ξαφνική απογύμνωση βιώνεται οδυνηρά. Τότε, η ήττα μετατρέπεται σε ντροπή. Σε πένθιμη ντροπή.

* Διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…