Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Μετέωροι άνθρωποι μεταξύ ασύλου και απέλασης»

Δημόσια εκδήλωση με θέμα «Μετέωροι άνθρωποι μεταξύ ασύλου και απέλασης» διοργανώνει η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (www.hlhr.gr, ομάδα Θεσσαλονίκης) σε συνεργασία με το Δίκτυο Clandestina (www.clandestina.org), ανοίγοντας το διάλογο για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, σε μια προσπάθεια να εξαλείψουν τον κατευθυνόμενο ξενοφοβικό δημόσιο μονόλογο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου και ώρα 18:30 στο Τμήμα Νομικής του Α.Π.Θ. (Αίθουσα 211/212, 2ος όροφος).

Για το θέμα θα μιλήσουν:

- Karl Kopp, της οργάνωσης Pro Asyl από την Γερμανία

- Oktay Durukan, της οργάνωσης Helsinki CitizensAssembly από την Τουρκία

- Βασίλης Λαδάς, συγγραφέας και δικηγόρος Πάτρας

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, επικ. καθηγητής στο Παν. Μακεδονίας και αντιπρόεδρος της ΕΕΔΑ.

Σκοπός της ανοιχτής εκδήλωσης-συζήτησης είναι να αναδειχτούν οι καθημερινές δυσκολίες και οι –συχνά- ανυπέρβλητες αντιξοότητες με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι δεκάδες χιλιάδες οικονομικοί/ες μετανάστες/τριες που ζουν και εργάζονται σε καθεστώς παρανομίας και πρόσφυγες που επιβιώνουν με τη διαρκή απειλή της απέλασης. Κι ενώ νέα κέντρα κράτησης ανακοινώνονται ως πολιτική, στο ίδιο πλαίσιο ακύρωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας το «παγκό­σμιο φόρουμ για τη μετανάστευση και την ανάπτυξη» αντιμετωπίζει τους παρίες ως «εργαλείο ανάπτυξης» και υπόσχεται την «ορθολογική τους διαχείριση».

Αντίθετοι στην κυρίαρχη ξενοφοβική μονόπλευρη προσέγγιση, η ΕΕΔΑ και το Δίκτυο υποστήριξης μεταναστών και προσφύγων Clandestina, ανοίγουν τα καθημερινά ζητήματα των ανθρώπων που βρίσκονται μετέωροι στο πουθενά, μετέωροι στη γκρίζα ζώνη των θανάτων «υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες», στη γκρίζα ζώνη της κατάργησης της ουσιαστικής εξέτασης των αιτήσεων ασύλου, στη γκρίζα ζώνη της οργανωμένης ρατσιστικής βίας, στη γκρίζα ζώνη των ναρκοπεδίων και της ‘μηδενικής ανοχής’.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…