Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είναι φονιάδες

Διαφωνώ οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως με το "ίσως να μην είναι φασίστες". Είναι φασίστες με τον ...Φύρερ κεφαλαίο...
Σε όλα τα υπόλοιπα όμως συμφωνώ με τον Στάθη...:

Είναι φονιάδες -ίσως να μην είναι καν φασίστες.

Είναι κοινοί εγκληματίες, ένα είδος τραμπούκων, «ανήλικων» στο μυαλό που παίζουν κλεφτοπόλεμο με το κράτος

και το πιο προφανές απ' αυτό, τους αστυνομικούς.

Βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι είναι «τρομοκράτες», μάλιστα ότι είναι αντιεξουσιαστές κι ότι δρουν στο όνομα των εξεγερμένων (όπως του περσινού Δεκέμβρη) και των εξεγέρσεων του μέλλοντος.

Στην πραγματικότητα η μόνη σχέση που έχουν με την Αριστερά υπό την ευρεία της έννοια, είναι με το κομμάτι των παρηκμασμένων εκείνων κύκλων, ομάδων και παρεών που τους παρέχει κάλυψη (διαβίωσης) και ιδεολογικά επιχειρήματα της δεκάρας

που αντέχουν όλο και λιγότερο στην κοινή λογική και για αυτό διατυπώνονται με όλο και πιο έντονη

την απελπισία μέσα τους, την αποξένωσή τους από τους απλούς ανθρώπους. Για τούτο και η ρητορική τους είναι όλο και πιο οργισμένη, όλο και πιο σεχταριστική, ένα σιχτίρι στους πάντες, πιο μαύρη, πιο αλαζονική (όσον και πιο λούμπεν). Πώς αλλιώς να (συν)καλύψουν ιδεολογικά (!) ότι σκοτώνουν ακόμα κι αυτούς που τάχα υπερασπίζονται: τους εργάτες που «υποταγμένοι» παίρνουν πρωί το μετρό για να πάνε στη δουλειά τους.

Υπ' αυτήν την έννοια το θράσος, ο μηδενισμός και ο κυνισμός που τους χαρακτηρίζει έχει σχέση με την αμορφωσιά (και μόνον αυτήν) ορισμένων ομάδων που έχουν εκλάβει την Αριστερά ως μίσος προς τον κόσμο -ένας χολερικός μικρόκοσμος διαρκούς βίας σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό και το συλλογικό έως το ερωτικό· που δεν δροσίζεται από κανενός είδους ανθρωπισμό...

...............................................

Η αλήθεια είναι ότι ο λαός τούς έχει πάρει μυρωδιά και ως εκ τούτου δεν «κινδυνεύει η Δημοκρατία» (κατά τις βολικές μεγαληγορίες της εξουσίας), παρ' ότι τα τυπάκια αυτά όντως κατοικούν μέσα στο αυγό του φιδιού...

***

Από την άλλη μεριά ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Επέστρεψε κάνοντας μεγάλες δηλώσεις χωρίς να έχει (προφανή) λόγο. Επέστρεψε με συμπεριφορές που υποδηλώνουν ότι βιώνει μια προσωπική βεντέτα.

Υπεροψία; υπερβολική αυτοπεποίθηση; Λαγνεία της επικοινωνιακής προβολής;

Πάντως κούνησε τη σφηκοφωλιά χωρίς να 'ναι έτοιμος να παγιδεύσει τις σφήκες. Τους εγκληματίες δεν τους απειλείς, τους συλλαμβάνεις. Δεν τους προκαλείς με κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον των κατοίκων μιας (στοχοποιημένης) περιοχής όπως τα Εξάρχεια, αντιθέτως αστυνομεύεις με βάση τον νόμο. Δεν δίνεις το άλλοθι που απεγνωσμένα αναζητούν οι φονιάδες, να εμφανίζονται δηλαδή ως

εκδικητές θυμάτων της αστυνομικής βίας όπως ο αδικοχαμένος Αλέξης Γρηγορόπουλος, ούτε αφήνεις (ή βάζεις) τους αστυνομικούς να κάνουν μπουνταλοσύνες, σαν να μην πρόκειται για επαγγελματίες, αλλά για έναν προσωπικό σου στρατό - (μάλιστα

σε αυτήν τη φάση ακέφαλον με δική σου ευθύνη)...

Με το «καλημέρα» στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (!) ο κ. Χρυσοχοΐδης άρχισε τα λάθη. Μίλησε για καμμιά δεκαπενταριά ασύλληπτους της 17Ν (ο ίδιος που διαβεβαίωνε ότι την έχει εκκαθαρίσει). Γιατί;

Προχώρησε σε απειλές, επικηρύξεις και συνεχείς (πολλές μα πάρα πολλές) συνεντεύξεις παντού. Γιατί;

«Εφαγε» το κεφάλι του αρχηγού της Αστυνομίας, αλλά δέκα ήδη μέρες μετά, δεν το έχει αντικαταστήσει ακόμα. Γιατί;

Κι έτσι φθάνουμε στο ανακόλουθο: να 'χει συνέχεια το έγκλημα κι όχι η αστυνόμευση.

Ομως, από πολιτική άποψη αυτό που κυρίως έχει σημασία και πρέπει να προσεχθεί είναι ότι με αυτόν τον τρόπο έγκλημα και αστυνόμευση παίζουν στο ίδιο παιγνίδι της γενικής καταστολής.

Τίποτα καλύτερο για το σύστημα των Δυνατών.

Το ερώτημα πλέον για τη λεγόμενη «νέα γενιά τρομοκρατών» δεν είναι ούτε αν είναι πράκτορες, ούτε αν είναι φασίστες, ούτε αν παροικούν στους «μπάχαλους», ούτε αν είναι απολωλότα μαύρα πρόβατα που γέννησε η αμορφωσιά κάποιων αυτοπροσδιοριζόμενων ως αντιεξουσιαστικών ή αναρχικών ομάδων, όχι, το ερώτημα είναι αν το έγκλημα (μάλιστα το λούμπεν) θα ενταχθεί στο οπλοστάσιο της εξουσίας για τα επερχόμενα, όχι υπό την υποψία και το στίγμα της προβοκάτσιας, αλλά με τη νομιμοποίηση που μπορεί να του παράσχει η έντονη αποπολιτικοποίηση και αποβλάκωση που διαρκώς, παντού, εξαπλώνονται...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…