Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είναι φονιάδες

Διαφωνώ οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως με το "ίσως να μην είναι φασίστες". Είναι φασίστες με τον ...Φύρερ κεφαλαίο...
Σε όλα τα υπόλοιπα όμως συμφωνώ με τον Στάθη...:

Είναι φονιάδες -ίσως να μην είναι καν φασίστες.

Είναι κοινοί εγκληματίες, ένα είδος τραμπούκων, «ανήλικων» στο μυαλό που παίζουν κλεφτοπόλεμο με το κράτος

και το πιο προφανές απ' αυτό, τους αστυνομικούς.

Βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι είναι «τρομοκράτες», μάλιστα ότι είναι αντιεξουσιαστές κι ότι δρουν στο όνομα των εξεγερμένων (όπως του περσινού Δεκέμβρη) και των εξεγέρσεων του μέλλοντος.

Στην πραγματικότητα η μόνη σχέση που έχουν με την Αριστερά υπό την ευρεία της έννοια, είναι με το κομμάτι των παρηκμασμένων εκείνων κύκλων, ομάδων και παρεών που τους παρέχει κάλυψη (διαβίωσης) και ιδεολογικά επιχειρήματα της δεκάρας

που αντέχουν όλο και λιγότερο στην κοινή λογική και για αυτό διατυπώνονται με όλο και πιο έντονη

την απελπισία μέσα τους, την αποξένωσή τους από τους απλούς ανθρώπους. Για τούτο και η ρητορική τους είναι όλο και πιο οργισμένη, όλο και πιο σεχταριστική, ένα σιχτίρι στους πάντες, πιο μαύρη, πιο αλαζονική (όσον και πιο λούμπεν). Πώς αλλιώς να (συν)καλύψουν ιδεολογικά (!) ότι σκοτώνουν ακόμα κι αυτούς που τάχα υπερασπίζονται: τους εργάτες που «υποταγμένοι» παίρνουν πρωί το μετρό για να πάνε στη δουλειά τους.

Υπ' αυτήν την έννοια το θράσος, ο μηδενισμός και ο κυνισμός που τους χαρακτηρίζει έχει σχέση με την αμορφωσιά (και μόνον αυτήν) ορισμένων ομάδων που έχουν εκλάβει την Αριστερά ως μίσος προς τον κόσμο -ένας χολερικός μικρόκοσμος διαρκούς βίας σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό και το συλλογικό έως το ερωτικό· που δεν δροσίζεται από κανενός είδους ανθρωπισμό...

...............................................

Η αλήθεια είναι ότι ο λαός τούς έχει πάρει μυρωδιά και ως εκ τούτου δεν «κινδυνεύει η Δημοκρατία» (κατά τις βολικές μεγαληγορίες της εξουσίας), παρ' ότι τα τυπάκια αυτά όντως κατοικούν μέσα στο αυγό του φιδιού...

***

Από την άλλη μεριά ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Επέστρεψε κάνοντας μεγάλες δηλώσεις χωρίς να έχει (προφανή) λόγο. Επέστρεψε με συμπεριφορές που υποδηλώνουν ότι βιώνει μια προσωπική βεντέτα.

Υπεροψία; υπερβολική αυτοπεποίθηση; Λαγνεία της επικοινωνιακής προβολής;

Πάντως κούνησε τη σφηκοφωλιά χωρίς να 'ναι έτοιμος να παγιδεύσει τις σφήκες. Τους εγκληματίες δεν τους απειλείς, τους συλλαμβάνεις. Δεν τους προκαλείς με κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον των κατοίκων μιας (στοχοποιημένης) περιοχής όπως τα Εξάρχεια, αντιθέτως αστυνομεύεις με βάση τον νόμο. Δεν δίνεις το άλλοθι που απεγνωσμένα αναζητούν οι φονιάδες, να εμφανίζονται δηλαδή ως

εκδικητές θυμάτων της αστυνομικής βίας όπως ο αδικοχαμένος Αλέξης Γρηγορόπουλος, ούτε αφήνεις (ή βάζεις) τους αστυνομικούς να κάνουν μπουνταλοσύνες, σαν να μην πρόκειται για επαγγελματίες, αλλά για έναν προσωπικό σου στρατό - (μάλιστα

σε αυτήν τη φάση ακέφαλον με δική σου ευθύνη)...

Με το «καλημέρα» στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (!) ο κ. Χρυσοχοΐδης άρχισε τα λάθη. Μίλησε για καμμιά δεκαπενταριά ασύλληπτους της 17Ν (ο ίδιος που διαβεβαίωνε ότι την έχει εκκαθαρίσει). Γιατί;

Προχώρησε σε απειλές, επικηρύξεις και συνεχείς (πολλές μα πάρα πολλές) συνεντεύξεις παντού. Γιατί;

«Εφαγε» το κεφάλι του αρχηγού της Αστυνομίας, αλλά δέκα ήδη μέρες μετά, δεν το έχει αντικαταστήσει ακόμα. Γιατί;

Κι έτσι φθάνουμε στο ανακόλουθο: να 'χει συνέχεια το έγκλημα κι όχι η αστυνόμευση.

Ομως, από πολιτική άποψη αυτό που κυρίως έχει σημασία και πρέπει να προσεχθεί είναι ότι με αυτόν τον τρόπο έγκλημα και αστυνόμευση παίζουν στο ίδιο παιγνίδι της γενικής καταστολής.

Τίποτα καλύτερο για το σύστημα των Δυνατών.

Το ερώτημα πλέον για τη λεγόμενη «νέα γενιά τρομοκρατών» δεν είναι ούτε αν είναι πράκτορες, ούτε αν είναι φασίστες, ούτε αν παροικούν στους «μπάχαλους», ούτε αν είναι απολωλότα μαύρα πρόβατα που γέννησε η αμορφωσιά κάποιων αυτοπροσδιοριζόμενων ως αντιεξουσιαστικών ή αναρχικών ομάδων, όχι, το ερώτημα είναι αν το έγκλημα (μάλιστα το λούμπεν) θα ενταχθεί στο οπλοστάσιο της εξουσίας για τα επερχόμενα, όχι υπό την υποψία και το στίγμα της προβοκάτσιας, αλλά με τη νομιμοποίηση που μπορεί να του παράσχει η έντονη αποπολιτικοποίηση και αποβλάκωση που διαρκώς, παντού, εξαπλώνονται...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…