Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αριστερά βραδείας καύσεως

Το ένα της μυρίζει, το άλλο της ξινίζει της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Δεύτερη μετεκλογική εβδομάδα και παραμένει «κολλημένη», το ΚΚΕ στη δυσαρέσκεια και ο ΣΥΡΙΖΑ στην ικανοποίηση από το εκλογικό αποτέλεσμα. Χρόνια τώρα τα πολιτικά ανακλαστικά της Αριστεράς είναι βραδύκαυστα: ακολουθεί εξελίξεις που άλλοι καθορίζουν, και όσο πιο σύνθετες είναι οι εξελίξεις, τόσο πιο δύσκαμπτη γίνεται η σκέψη της.

Ετσι και τώρα. Αντί να παραμερίσει μια «συναισθηματική» στάση απέναντι στο εκλογικό αποτέλεσμα και να προχωρήσει σε αβίαστες πολιτικές αναλύσεις για τα αίτια της δικής της αριθμητικής της πτώσης (σε «συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης»!), το εύρος διαφοράς πρώτης-δεύτερης θέσης που αιφνιδίασε ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, τις ίσως όχι μόνο αρxηγικές εντάσεις που μαίνονται στη συντηρητική παράταξη, το, ενδεχομένως, νέο πολιτικό «σκηνικό» που ανέδειξαν οι κάλπες της 4ης Οκτωβρίου, αλλά και τον δυνητικό στο εξής ρόλο της. Αντί να τα εκτιμήσει όλα αυτά με την επίπονη μέθοδο της συγκριτικής («διαλεκτική» την έλεγαν παλιά) ερμηνείας, βγάζει από οξειδωμένα «ερμάρια» κιτρινισμένες «συνταγές». Αφού, κατά την κρίση της, από τα αριστερά/επαναστατικά κινήματα του 19ου αιώνα, την ίδρυση της Α' Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τις, έκτοτε, «κυκλικές κρίσεις» του καπιταλισμού, «τίποτα δεν άλλαξε» μέχρι τώρα, και ό,τι εμφανίζεται ως αλλαγή είναι απλώς παραπειστικές μεταμορφώσεις.

Και με τον ΣΥΡΙΖΑ κάτι πάει κι έρχεται. Διαθέτει ακόμα πρόσωπα και πολιτικές τάσεις με εμπνεύσεις ότι η ενδοσκοπική «αυταρέσκεια» μιας Αριστεράς «του χωριού» μπορεί να σπάσει τον φόβο «της πόλης». Εκεί που τα πράγματα γίνονται ανεκδιήγητα είναι με το ΚΚΕ. Ο περισσότερος κόσμος -άλλοι με ευχές, άλλοι με επιφυλάξεις- περιμένει τη συνέχεια στο, τουλάχιστον εντυπωσιακό, ξεκίνημα του ΠΑΣΟΚ, και η ηγεσία του ΚΚΕ το έχει ήδη «διαγράψει»!


Εδώ: Αριστερά βραδείας καύσεως

Πέστα Πέτρο!!!

Πέστα να τα ακούμε!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…