Συνδικαλισμός: Δύο παλιές επίκαιρες ιστορίες

Από τη σημερινή Αυγή...


Του Δημήτρη Χρήστου

Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη.

Για σήμερα κρίνω σκόπιμο και χρήσιμο να σας διηγηθώ δύο ιστορίες. Η πρώτη αφορά ένα φίλο, που στα 57 χρόνια του, μετά από 30 χρόνια σκληρής δουλειάς, έμεινε άνεργος. Δύο ξαδέλφια του στη Λακωνία τον κάλεσαν και του ζήτησαν να συμμετάσχει σε ένα επενδυτικό σχέδιο που είχαν.

Το σχέδιο ήταν να στήσουν ένα σύγχρονο τυποποιητήριο πορτοκαλιών. Πλύσιμο, κέρωμα και συσκευασία για παρτίδες, όλες προς εξαγωγή. Ο φίλος μου έβαλε όλες τις αποταμιεύσεις του, πήραν και δάνεια και το 1995 η μονάδα άρχισε να λειτουργεί. Ο φίλος μου, που είχε κάνει και κάμποσα χρόνια στο Βέλγιο και τη Γερμανία, είχε γνωριμίες με έναν Έλληνα από τους κορυφαίους στην τροφοδοσία των αλυσίδων τροφίμων στη Γερμανία, ο οποίος τους απορροφούσε όλη την παραγωγή και τους ζήταγε ακόμα περισσότερα, αν μπορούσαν. Αυτή η μικρή επιχείρηση είχε φτάσει να έχει 15 άτομα προσωπικό.

ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ καλά μέχρι το τελευταίο δίμηνο του 1996. Τότε ξεσπάει η μεγάλη απεργία σε όλα τα λιμάνια της χώρας, που κράτησε σχεδόν δύο μήνες. Το εμπόρευμα σάπιζε μέσα στις νταλίκες που έμεναν καθηλωμένες στα λιμάνια. Μικρό το κακό, θα μπορούσε να πει κανείς, αν όλη η ζημιά αφορούσε μόνον την καταστροφή των πορτοκαλιών. Ο Έλληνας διανομέας στη Γερμανία δεν μπορούσε να αφήσει ακάλυπτα τα σούπερ μάρκετ για δύο μήνες.

Το κενό καλύφθηκε από το Ισραήλ και το Μαρόκο. Όταν έληξε η απεργία, οι δικοί μας αγωνίστηκαν να βρουν νέες αγορές. Η Γερμανία ήταν πια κλειστή. Τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι δόσεις των δανείων έτρεχαν. Μετά από 6 μήνες η μονάδα είχε κλείσει. Οι ελληνικές εξαγωγές κατευθύνθηκαν στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία, όπου οι προδιαγραφές δεν απαιτούσαν υψηλής ποιότητας τυποποίηση. Φυσικά αυτό που συνέβη με τον φίλο μου συνέβη και με πολλές άλλες εξαγωγικές επιχειρήσεις. Η ζημιά για την εθνική οικονομία ήταν πολύ μεγάλη και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ αφορά μια ομιλία του Χαρίλαου Φλωράκη στον "Ριζοσπάστη" το 1983. Ήταν ένα μάθημα για τους κανόνες του συνδικαλισμού. Έλεγε τότε ο Χαρίλαος Φλωράκης: Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη. Υπάρχει η ισοπαλία, υπάρχει φυσικά και η ήττα. Έχουμε για παράδειγμα αιτήματα σε ένα εργοστάσιο που ο εργοδότης δεν τα ικανοποιεί. Για να τα διεκδικήσουμε κρίνουμε πως θα χρειαστεί να απεργήσουμε.

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης αλλά και του κλάδου. Αν η επιχείρηση δεν πηγαίνει καλά και δεν έχει περιθώρια να ικανοποιήσει τα αιτήματα, μπορεί το αποτέλεσμα να είναι ολέθριο για τους εργαζόμενους εκεί και παράδειγμα αποφυγής για όλους τους άλλους, αλλού. Ένας διεκδικητικός αγώνας δεν ξεκινά μπαμ και κάτω με απεργία διαρκείας. Κάνεις μια διαβούλευση. Μεταφέρεις τα αιτήματά σου στην ιδιοκτησία. Περιμένεις να αντιδράσει. Δεν δέχεται τα αιτήματα; Κάνεις μια δίωρη στάση εργασίας. Φροντίζεις να ενημερώσεις καλά τον κόσμο, να δημιουργήσεις συμμαχίες και να εξασφαλίσεις τη μεγίστη δυνατή υποστήριξη. Στη συνέχεια κλιμακώνεις την κινητοποίηση.

ΠΡΕΠΕΙ σε κάθε απεργία να έχεις σενάριο υποχώρησης, ώστε να αποφύγεις μια σοβαρή ήττα που θα αποδυναμώσει το σωματείο και θα καλλιεργήσει φόβο και ηττοπάθεια στα μέλη του. Εξαιρετικής σημασίας ζήτημα είναι να έχεις σταθμίσει καλά τα πράγματα και να επιλέξεις εσύ ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσεις τα αιτήματα των εργαζομένων. Στο σημείο αυτό ανέφερε ένα παράδειγμα: Σε ένα σωματείο, η οργάνωση του κόμματος είχε έναν περιφρουρημένο σύντροφο στο λογιστήριο. Έμαθε λοιπόν από αυτόν πως μια μεγάλη παραγγελία που ετοίμαζαν είχε ρήτρα χρόνου παράδοσης.

Διάλεξαν λοιπόν να απεργήσουν μια βδομάδα πριν ολοκληρωθεί η παραγγελία. Ο ιδιοκτήτης υπολόγισε πόσα θα χάσει αν δεν παραδώσει την παραγγελία στην ώρα της και πόσα θα του κοστίσει η ικανοποίηση των αιτημάτων και αποφάσισε να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα του σωματείου. Δυστυχώς όλο αυτό το μάθημα αφορούσε κυρίως τον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη πιο δυστυχώς κανείς από τους μαθητές που άφησε πίσω στο κόμμα του ο Χαρίλαος δεν θυμάται τίποτα από όσα δίδασκε.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ αυτές οι δύο ιστορίες έχουν επικαιρότητα. Δεν αποφάσισα όμως να σας τις πω μόνο ή κυρίως για όσα γίνονται στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά διότι κανείς σχεδόν, από αυτούς που πρέπει δεν αντιλαμβάνεται τη διεθνή πραγματικότητα, τις νέες παραγωγικές συνθήκες και το εύρος του ανταγωνισμού στον κόσμο, την τεράστια οικονομική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας, ως αποτέλεσμα πολυετούς εγκληματικής αδιαφορίας των κυβερνήσεών της και αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.

Σχόλια

  1. Διδακτικό άρθρο θα έλεγα, αλλά έχει πολλά κενά. Σωστό όμως είναι το ζήτημα που τίθεται σχετικά με το χρονο που επιλεγεται να γίνει η απεργία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να πω και εγώ κάτι που πιστεύω ότι είναι πιο εύστοχο από αυτά που λέει η Αυγή:

    Η διεθνής ανταγωνιστικότητα ποτέ δεν κερδίζεται με δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτό φαίνεται από την ιστορία και την οικονομική γεωγραφία. Δείτε που γίνονται οι πιο μεγάλες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκεί θα βρείτε τους καλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης (π.χ. Κίνα, Ασία).

    Βρείτε τις πιο δημοκρατικές χώρες και θα δείτε ότι οι επιχειρήσεις τους όλο και απαξιώνονται.

    Δημοκρατία με μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης δεν γίνεται. Αν θέλαμε να είμαστε πολύ ανταγωνιστικοί θα έπρεπε να αποδεχτούμε μια δικτατορία τύπου στρατηγού Πάρκ της Νοτίου Κορέας ή Κινεζικού καζινοκαπιταλισμού.

    Γι' αυτό υποφέρουν σήμερα όλες οι δυτικές οικονομίες, επειδή η δημοκρατία και η ελευθερία στη Δύση έφεραν τον άνθρωπο και τον εργαζόμενο στο προσκήνιο. Και λειτουργούν ακόμη οι οικονομίες αυτές λόγω α) Μεταναστών που αποδέχονται τις άθλιες συνθήκες εκμετάλλευσης και β) λόγω καινοτομιών. Κυρίως όμως το α.

    Συνεπώς το μοντέλο που λέει να αποδεχθούμε τον διεθνή ανταγωνισμό να ξέρουμε που οδηγεί και τι προϋποθέτει.

    Αντίθετα, πιστεύω ότι η μόνη ελπίδα μας δεν είναι η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας αλλά μια συμφωνία μεταξύ των πιο προοδευμένων οικονομικά και κοινωνικά χωρών της δύσης για ένα μορατόριουμ ανάπτυξης με υψηλά ποιοτικά στάνταρτ με επίκεντρο την ποιότητα ζωής του ανθρώπου και το ρόλο του κράτους.

    Αυτά δεν είναι ουτοπίες αλλά η μόνη λύση σε έναν κατήφορο που οδηγεί στην κόλαση της υπερπαραγωγής και του εξοντωτικού για όλους ανταγωνισμού. Ένα παιχνίδι μηδενικού ανταγωνιστικού αθροίσματος.

    Πρόοδος λοιπόν δεν είναι η αποδοχή του ρεαλισμού αλλά η ανατροπή της πραγματικότητας με ενέργειες σε συνεργασία με φορείς και δυνατά αριστερά κόμματα σε όλη την Ευρώπη.

    Μου κάνει εντύπωση που ψάχνουμε να γίνουμε ρεαλιστές σήμερα εν έτει 2009 που ο καπιταλισμός αμφισβητείται διεθνώς και οι άνθρωποι ψάχνονται αριστερότερα (παντού εκτός Ελλάδος) ακριβώς λόγω αυτού του μονοδιάστατου "ρεαλισμού" που δεν άφηνε τόσα χρόνια περιθώριο ούτε στο όραμα για έναν καλύτερο κόσμου, ούτε στις ελπίδες για καλύτερο μέλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου