Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συνδικαλισμός: Δύο παλιές επίκαιρες ιστορίες

Από τη σημερινή Αυγή...


Του Δημήτρη Χρήστου

Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη.

Για σήμερα κρίνω σκόπιμο και χρήσιμο να σας διηγηθώ δύο ιστορίες. Η πρώτη αφορά ένα φίλο, που στα 57 χρόνια του, μετά από 30 χρόνια σκληρής δουλειάς, έμεινε άνεργος. Δύο ξαδέλφια του στη Λακωνία τον κάλεσαν και του ζήτησαν να συμμετάσχει σε ένα επενδυτικό σχέδιο που είχαν.

Το σχέδιο ήταν να στήσουν ένα σύγχρονο τυποποιητήριο πορτοκαλιών. Πλύσιμο, κέρωμα και συσκευασία για παρτίδες, όλες προς εξαγωγή. Ο φίλος μου έβαλε όλες τις αποταμιεύσεις του, πήραν και δάνεια και το 1995 η μονάδα άρχισε να λειτουργεί. Ο φίλος μου, που είχε κάνει και κάμποσα χρόνια στο Βέλγιο και τη Γερμανία, είχε γνωριμίες με έναν Έλληνα από τους κορυφαίους στην τροφοδοσία των αλυσίδων τροφίμων στη Γερμανία, ο οποίος τους απορροφούσε όλη την παραγωγή και τους ζήταγε ακόμα περισσότερα, αν μπορούσαν. Αυτή η μικρή επιχείρηση είχε φτάσει να έχει 15 άτομα προσωπικό.

ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ καλά μέχρι το τελευταίο δίμηνο του 1996. Τότε ξεσπάει η μεγάλη απεργία σε όλα τα λιμάνια της χώρας, που κράτησε σχεδόν δύο μήνες. Το εμπόρευμα σάπιζε μέσα στις νταλίκες που έμεναν καθηλωμένες στα λιμάνια. Μικρό το κακό, θα μπορούσε να πει κανείς, αν όλη η ζημιά αφορούσε μόνον την καταστροφή των πορτοκαλιών. Ο Έλληνας διανομέας στη Γερμανία δεν μπορούσε να αφήσει ακάλυπτα τα σούπερ μάρκετ για δύο μήνες.

Το κενό καλύφθηκε από το Ισραήλ και το Μαρόκο. Όταν έληξε η απεργία, οι δικοί μας αγωνίστηκαν να βρουν νέες αγορές. Η Γερμανία ήταν πια κλειστή. Τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι δόσεις των δανείων έτρεχαν. Μετά από 6 μήνες η μονάδα είχε κλείσει. Οι ελληνικές εξαγωγές κατευθύνθηκαν στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία, όπου οι προδιαγραφές δεν απαιτούσαν υψηλής ποιότητας τυποποίηση. Φυσικά αυτό που συνέβη με τον φίλο μου συνέβη και με πολλές άλλες εξαγωγικές επιχειρήσεις. Η ζημιά για την εθνική οικονομία ήταν πολύ μεγάλη και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ αφορά μια ομιλία του Χαρίλαου Φλωράκη στον "Ριζοσπάστη" το 1983. Ήταν ένα μάθημα για τους κανόνες του συνδικαλισμού. Έλεγε τότε ο Χαρίλαος Φλωράκης: Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη. Υπάρχει η ισοπαλία, υπάρχει φυσικά και η ήττα. Έχουμε για παράδειγμα αιτήματα σε ένα εργοστάσιο που ο εργοδότης δεν τα ικανοποιεί. Για να τα διεκδικήσουμε κρίνουμε πως θα χρειαστεί να απεργήσουμε.

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης αλλά και του κλάδου. Αν η επιχείρηση δεν πηγαίνει καλά και δεν έχει περιθώρια να ικανοποιήσει τα αιτήματα, μπορεί το αποτέλεσμα να είναι ολέθριο για τους εργαζόμενους εκεί και παράδειγμα αποφυγής για όλους τους άλλους, αλλού. Ένας διεκδικητικός αγώνας δεν ξεκινά μπαμ και κάτω με απεργία διαρκείας. Κάνεις μια διαβούλευση. Μεταφέρεις τα αιτήματά σου στην ιδιοκτησία. Περιμένεις να αντιδράσει. Δεν δέχεται τα αιτήματα; Κάνεις μια δίωρη στάση εργασίας. Φροντίζεις να ενημερώσεις καλά τον κόσμο, να δημιουργήσεις συμμαχίες και να εξασφαλίσεις τη μεγίστη δυνατή υποστήριξη. Στη συνέχεια κλιμακώνεις την κινητοποίηση.

ΠΡΕΠΕΙ σε κάθε απεργία να έχεις σενάριο υποχώρησης, ώστε να αποφύγεις μια σοβαρή ήττα που θα αποδυναμώσει το σωματείο και θα καλλιεργήσει φόβο και ηττοπάθεια στα μέλη του. Εξαιρετικής σημασίας ζήτημα είναι να έχεις σταθμίσει καλά τα πράγματα και να επιλέξεις εσύ ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσεις τα αιτήματα των εργαζομένων. Στο σημείο αυτό ανέφερε ένα παράδειγμα: Σε ένα σωματείο, η οργάνωση του κόμματος είχε έναν περιφρουρημένο σύντροφο στο λογιστήριο. Έμαθε λοιπόν από αυτόν πως μια μεγάλη παραγγελία που ετοίμαζαν είχε ρήτρα χρόνου παράδοσης.

Διάλεξαν λοιπόν να απεργήσουν μια βδομάδα πριν ολοκληρωθεί η παραγγελία. Ο ιδιοκτήτης υπολόγισε πόσα θα χάσει αν δεν παραδώσει την παραγγελία στην ώρα της και πόσα θα του κοστίσει η ικανοποίηση των αιτημάτων και αποφάσισε να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα του σωματείου. Δυστυχώς όλο αυτό το μάθημα αφορούσε κυρίως τον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη πιο δυστυχώς κανείς από τους μαθητές που άφησε πίσω στο κόμμα του ο Χαρίλαος δεν θυμάται τίποτα από όσα δίδασκε.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ αυτές οι δύο ιστορίες έχουν επικαιρότητα. Δεν αποφάσισα όμως να σας τις πω μόνο ή κυρίως για όσα γίνονται στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά διότι κανείς σχεδόν, από αυτούς που πρέπει δεν αντιλαμβάνεται τη διεθνή πραγματικότητα, τις νέες παραγωγικές συνθήκες και το εύρος του ανταγωνισμού στον κόσμο, την τεράστια οικονομική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας, ως αποτέλεσμα πολυετούς εγκληματικής αδιαφορίας των κυβερνήσεών της και αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…