Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συνδικαλισμός: Δύο παλιές επίκαιρες ιστορίες

Από τη σημερινή Αυγή...


Του Δημήτρη Χρήστου

Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη.

Για σήμερα κρίνω σκόπιμο και χρήσιμο να σας διηγηθώ δύο ιστορίες. Η πρώτη αφορά ένα φίλο, που στα 57 χρόνια του, μετά από 30 χρόνια σκληρής δουλειάς, έμεινε άνεργος. Δύο ξαδέλφια του στη Λακωνία τον κάλεσαν και του ζήτησαν να συμμετάσχει σε ένα επενδυτικό σχέδιο που είχαν.

Το σχέδιο ήταν να στήσουν ένα σύγχρονο τυποποιητήριο πορτοκαλιών. Πλύσιμο, κέρωμα και συσκευασία για παρτίδες, όλες προς εξαγωγή. Ο φίλος μου έβαλε όλες τις αποταμιεύσεις του, πήραν και δάνεια και το 1995 η μονάδα άρχισε να λειτουργεί. Ο φίλος μου, που είχε κάνει και κάμποσα χρόνια στο Βέλγιο και τη Γερμανία, είχε γνωριμίες με έναν Έλληνα από τους κορυφαίους στην τροφοδοσία των αλυσίδων τροφίμων στη Γερμανία, ο οποίος τους απορροφούσε όλη την παραγωγή και τους ζήταγε ακόμα περισσότερα, αν μπορούσαν. Αυτή η μικρή επιχείρηση είχε φτάσει να έχει 15 άτομα προσωπικό.

ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ καλά μέχρι το τελευταίο δίμηνο του 1996. Τότε ξεσπάει η μεγάλη απεργία σε όλα τα λιμάνια της χώρας, που κράτησε σχεδόν δύο μήνες. Το εμπόρευμα σάπιζε μέσα στις νταλίκες που έμεναν καθηλωμένες στα λιμάνια. Μικρό το κακό, θα μπορούσε να πει κανείς, αν όλη η ζημιά αφορούσε μόνον την καταστροφή των πορτοκαλιών. Ο Έλληνας διανομέας στη Γερμανία δεν μπορούσε να αφήσει ακάλυπτα τα σούπερ μάρκετ για δύο μήνες.

Το κενό καλύφθηκε από το Ισραήλ και το Μαρόκο. Όταν έληξε η απεργία, οι δικοί μας αγωνίστηκαν να βρουν νέες αγορές. Η Γερμανία ήταν πια κλειστή. Τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι δόσεις των δανείων έτρεχαν. Μετά από 6 μήνες η μονάδα είχε κλείσει. Οι ελληνικές εξαγωγές κατευθύνθηκαν στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία, όπου οι προδιαγραφές δεν απαιτούσαν υψηλής ποιότητας τυποποίηση. Φυσικά αυτό που συνέβη με τον φίλο μου συνέβη και με πολλές άλλες εξαγωγικές επιχειρήσεις. Η ζημιά για την εθνική οικονομία ήταν πολύ μεγάλη και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ αφορά μια ομιλία του Χαρίλαου Φλωράκη στον "Ριζοσπάστη" το 1983. Ήταν ένα μάθημα για τους κανόνες του συνδικαλισμού. Έλεγε τότε ο Χαρίλαος Φλωράκης: Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη. Υπάρχει η ισοπαλία, υπάρχει φυσικά και η ήττα. Έχουμε για παράδειγμα αιτήματα σε ένα εργοστάσιο που ο εργοδότης δεν τα ικανοποιεί. Για να τα διεκδικήσουμε κρίνουμε πως θα χρειαστεί να απεργήσουμε.

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης αλλά και του κλάδου. Αν η επιχείρηση δεν πηγαίνει καλά και δεν έχει περιθώρια να ικανοποιήσει τα αιτήματα, μπορεί το αποτέλεσμα να είναι ολέθριο για τους εργαζόμενους εκεί και παράδειγμα αποφυγής για όλους τους άλλους, αλλού. Ένας διεκδικητικός αγώνας δεν ξεκινά μπαμ και κάτω με απεργία διαρκείας. Κάνεις μια διαβούλευση. Μεταφέρεις τα αιτήματά σου στην ιδιοκτησία. Περιμένεις να αντιδράσει. Δεν δέχεται τα αιτήματα; Κάνεις μια δίωρη στάση εργασίας. Φροντίζεις να ενημερώσεις καλά τον κόσμο, να δημιουργήσεις συμμαχίες και να εξασφαλίσεις τη μεγίστη δυνατή υποστήριξη. Στη συνέχεια κλιμακώνεις την κινητοποίηση.

ΠΡΕΠΕΙ σε κάθε απεργία να έχεις σενάριο υποχώρησης, ώστε να αποφύγεις μια σοβαρή ήττα που θα αποδυναμώσει το σωματείο και θα καλλιεργήσει φόβο και ηττοπάθεια στα μέλη του. Εξαιρετικής σημασίας ζήτημα είναι να έχεις σταθμίσει καλά τα πράγματα και να επιλέξεις εσύ ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσεις τα αιτήματα των εργαζομένων. Στο σημείο αυτό ανέφερε ένα παράδειγμα: Σε ένα σωματείο, η οργάνωση του κόμματος είχε έναν περιφρουρημένο σύντροφο στο λογιστήριο. Έμαθε λοιπόν από αυτόν πως μια μεγάλη παραγγελία που ετοίμαζαν είχε ρήτρα χρόνου παράδοσης.

Διάλεξαν λοιπόν να απεργήσουν μια βδομάδα πριν ολοκληρωθεί η παραγγελία. Ο ιδιοκτήτης υπολόγισε πόσα θα χάσει αν δεν παραδώσει την παραγγελία στην ώρα της και πόσα θα του κοστίσει η ικανοποίηση των αιτημάτων και αποφάσισε να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα του σωματείου. Δυστυχώς όλο αυτό το μάθημα αφορούσε κυρίως τον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη πιο δυστυχώς κανείς από τους μαθητές που άφησε πίσω στο κόμμα του ο Χαρίλαος δεν θυμάται τίποτα από όσα δίδασκε.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ αυτές οι δύο ιστορίες έχουν επικαιρότητα. Δεν αποφάσισα όμως να σας τις πω μόνο ή κυρίως για όσα γίνονται στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά διότι κανείς σχεδόν, από αυτούς που πρέπει δεν αντιλαμβάνεται τη διεθνή πραγματικότητα, τις νέες παραγωγικές συνθήκες και το εύρος του ανταγωνισμού στον κόσμο, την τεράστια οικονομική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας, ως αποτέλεσμα πολυετούς εγκληματικής αδιαφορίας των κυβερνήσεών της και αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…