Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συνδικαλισμός: Δύο παλιές επίκαιρες ιστορίες

Από τη σημερινή Αυγή...


Του Δημήτρη Χρήστου

Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη.

Για σήμερα κρίνω σκόπιμο και χρήσιμο να σας διηγηθώ δύο ιστορίες. Η πρώτη αφορά ένα φίλο, που στα 57 χρόνια του, μετά από 30 χρόνια σκληρής δουλειάς, έμεινε άνεργος. Δύο ξαδέλφια του στη Λακωνία τον κάλεσαν και του ζήτησαν να συμμετάσχει σε ένα επενδυτικό σχέδιο που είχαν.

Το σχέδιο ήταν να στήσουν ένα σύγχρονο τυποποιητήριο πορτοκαλιών. Πλύσιμο, κέρωμα και συσκευασία για παρτίδες, όλες προς εξαγωγή. Ο φίλος μου έβαλε όλες τις αποταμιεύσεις του, πήραν και δάνεια και το 1995 η μονάδα άρχισε να λειτουργεί. Ο φίλος μου, που είχε κάνει και κάμποσα χρόνια στο Βέλγιο και τη Γερμανία, είχε γνωριμίες με έναν Έλληνα από τους κορυφαίους στην τροφοδοσία των αλυσίδων τροφίμων στη Γερμανία, ο οποίος τους απορροφούσε όλη την παραγωγή και τους ζήταγε ακόμα περισσότερα, αν μπορούσαν. Αυτή η μικρή επιχείρηση είχε φτάσει να έχει 15 άτομα προσωπικό.

ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ καλά μέχρι το τελευταίο δίμηνο του 1996. Τότε ξεσπάει η μεγάλη απεργία σε όλα τα λιμάνια της χώρας, που κράτησε σχεδόν δύο μήνες. Το εμπόρευμα σάπιζε μέσα στις νταλίκες που έμεναν καθηλωμένες στα λιμάνια. Μικρό το κακό, θα μπορούσε να πει κανείς, αν όλη η ζημιά αφορούσε μόνον την καταστροφή των πορτοκαλιών. Ο Έλληνας διανομέας στη Γερμανία δεν μπορούσε να αφήσει ακάλυπτα τα σούπερ μάρκετ για δύο μήνες.

Το κενό καλύφθηκε από το Ισραήλ και το Μαρόκο. Όταν έληξε η απεργία, οι δικοί μας αγωνίστηκαν να βρουν νέες αγορές. Η Γερμανία ήταν πια κλειστή. Τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι δόσεις των δανείων έτρεχαν. Μετά από 6 μήνες η μονάδα είχε κλείσει. Οι ελληνικές εξαγωγές κατευθύνθηκαν στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία, όπου οι προδιαγραφές δεν απαιτούσαν υψηλής ποιότητας τυποποίηση. Φυσικά αυτό που συνέβη με τον φίλο μου συνέβη και με πολλές άλλες εξαγωγικές επιχειρήσεις. Η ζημιά για την εθνική οικονομία ήταν πολύ μεγάλη και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ αφορά μια ομιλία του Χαρίλαου Φλωράκη στον "Ριζοσπάστη" το 1983. Ήταν ένα μάθημα για τους κανόνες του συνδικαλισμού. Έλεγε τότε ο Χαρίλαος Φλωράκης: Ο συνδικαλισμός, εκτός από θάρρος, απαιτεί γνώσεις, πληροφορίες, καλή μελέτη του αντιπάλου, σχέδιο δράσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, διότι δεν υπάρχει μόνον η νίκη. Υπάρχει η ισοπαλία, υπάρχει φυσικά και η ήττα. Έχουμε για παράδειγμα αιτήματα σε ένα εργοστάσιο που ο εργοδότης δεν τα ικανοποιεί. Για να τα διεκδικήσουμε κρίνουμε πως θα χρειαστεί να απεργήσουμε.

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης αλλά και του κλάδου. Αν η επιχείρηση δεν πηγαίνει καλά και δεν έχει περιθώρια να ικανοποιήσει τα αιτήματα, μπορεί το αποτέλεσμα να είναι ολέθριο για τους εργαζόμενους εκεί και παράδειγμα αποφυγής για όλους τους άλλους, αλλού. Ένας διεκδικητικός αγώνας δεν ξεκινά μπαμ και κάτω με απεργία διαρκείας. Κάνεις μια διαβούλευση. Μεταφέρεις τα αιτήματά σου στην ιδιοκτησία. Περιμένεις να αντιδράσει. Δεν δέχεται τα αιτήματα; Κάνεις μια δίωρη στάση εργασίας. Φροντίζεις να ενημερώσεις καλά τον κόσμο, να δημιουργήσεις συμμαχίες και να εξασφαλίσεις τη μεγίστη δυνατή υποστήριξη. Στη συνέχεια κλιμακώνεις την κινητοποίηση.

ΠΡΕΠΕΙ σε κάθε απεργία να έχεις σενάριο υποχώρησης, ώστε να αποφύγεις μια σοβαρή ήττα που θα αποδυναμώσει το σωματείο και θα καλλιεργήσει φόβο και ηττοπάθεια στα μέλη του. Εξαιρετικής σημασίας ζήτημα είναι να έχεις σταθμίσει καλά τα πράγματα και να επιλέξεις εσύ ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσεις τα αιτήματα των εργαζομένων. Στο σημείο αυτό ανέφερε ένα παράδειγμα: Σε ένα σωματείο, η οργάνωση του κόμματος είχε έναν περιφρουρημένο σύντροφο στο λογιστήριο. Έμαθε λοιπόν από αυτόν πως μια μεγάλη παραγγελία που ετοίμαζαν είχε ρήτρα χρόνου παράδοσης.

Διάλεξαν λοιπόν να απεργήσουν μια βδομάδα πριν ολοκληρωθεί η παραγγελία. Ο ιδιοκτήτης υπολόγισε πόσα θα χάσει αν δεν παραδώσει την παραγγελία στην ώρα της και πόσα θα του κοστίσει η ικανοποίηση των αιτημάτων και αποφάσισε να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα του σωματείου. Δυστυχώς όλο αυτό το μάθημα αφορούσε κυρίως τον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη πιο δυστυχώς κανείς από τους μαθητές που άφησε πίσω στο κόμμα του ο Χαρίλαος δεν θυμάται τίποτα από όσα δίδασκε.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ αυτές οι δύο ιστορίες έχουν επικαιρότητα. Δεν αποφάσισα όμως να σας τις πω μόνο ή κυρίως για όσα γίνονται στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά διότι κανείς σχεδόν, από αυτούς που πρέπει δεν αντιλαμβάνεται τη διεθνή πραγματικότητα, τις νέες παραγωγικές συνθήκες και το εύρος του ανταγωνισμού στον κόσμο, την τεράστια οικονομική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας, ως αποτέλεσμα πολυετούς εγκληματικής αδιαφορίας των κυβερνήσεών της και αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…