Πρώτη εβδομάδα ΠΑΣΟΚ

Θα έπρεπε να είναι κάποιος πολύ κακόπιστος για να πει πως "τίποτα δεν άλλαξε" αυτή την πρώτη εβδομάδα μετά τις εκλογές.
Σαν ξύπνημα από κακό εφιάλτη, τον εφιάλτη της χειρότερης μεταπολεμικής κυβέρνησης (με εξαίρεση τη χουντική 7ετία). Το κλίμα αλλάζει ραγδαία. Κάποιοι σκάνε χαμόγελα. Κάποιοι προβληματίζονται για το "μετά".
Ανήκω στους δεύτερους...
Το τοπίο "θολό" και συγκεχυμένο ακόμη...
Ο Νο2 Πάγκαλος και οι "σκούπες" του Χρυσοχοΐδη προβληματίζουν ακόμη περισσότερο.

Είναι νωρίς για μια ολοκληρωμένη κριτική και όποιος βιάζεται σκοντάφτει... Γι' αυτό ας επιχειρήσουμε μια πρώτη καταγραφή:

Ορκίζεται η κυβέρνηση...

Ξαφνικά, ο Γιώργος με Ερντογάν [09/10/2009]

Η Λευκωσία χαιρετίζει τις θέσεις Παπανδρέου για Κυπριακό [10/10/2009]

Η χειραψία Παπανδρέου-Μιλόσοσκι στα ΜΜΕ της ΠΓΔΜ

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ: Μέτρα χαμηλού κόστους στο πρώτο κυβερνητικό πακέτο

Υπόθεση Βατοπεδίου: Οι πρώτες καταδίκες


Και η πρώτη μεγάλη παραφωνία:

Μπλόκα και έλεγχοι τη νύχτα στα Εξάρχεια [09/10/2009]
«Τεστ» με σκούπα στα Εξάρχεια [10/10/2009]


Τι έγραψαν τα μπλογκ:

>Κυβέρνηση: Φουλ για e-government, με επιλογές προσώπων σε θέσεις-κλειδιά
>Τι είναι αυτο?
>Σοσιαλισμός με ολίγη βαρβαρότητα
>Αμ' έπος...
>Κυβέρνηση για μεταδημοκρατία
>Πλήρωση θέσεων μέσω Ίντερνετ ή πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ
>
Διανύοντας την πρώτη βδομάδα
>Mind the Gap
>The New PASOK Is Here
>O Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση : Μεταξύ Ομπάμα και Θαπατέρο
>Παπανδρέου, TVXS, εκλογές, Πανάρετος

Σχόλια

  1. συγγνώμη κιόλας, ίσως και νάχω χάσει συνέχειες... επίτρεψέ μου, παρ' όλα αυτά, μια ερώτηση: αυτό που μας νοιάζει είναι "να αλλάξει" κάτι, ή "τι σόι αλλαγές γίνονται"?

    μήπως η πιό κρίσιμη αλλαγή δεν είναι να καταλάβουμε ότι η μόνη μας ελπίδα είναι να βρούμε τον τρόπο να πάρουμε τις μοίρες μας στα χέρια μας? ή συμφωνείς με την παπαρήγα που μας καλεί να παραμείνουμε "συνειδησιακά επαναστάτες" ενώ θα κάνουμε ότι χρειάζεται για να επιβιώσουμε?

    ή μήπως δεν περνάει η ζωή μας, (αυτή ντε που είναι μόνο μία), όσο κοιτάμε το έργο που μας παίζουν όσο μας κοροϊδεύουνε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγώ κάπου εκέι είμαι. Με μικρό καλάθι βλέποντας ότι απότομα αλλάζουν, προσπαθώ να συγκρατήσω τη χαρά μου φοβούμενος μη πονέσω αργότερα. Εξάλλου, η πολιτική κρίνεται στην πράξη και στην ικανότητά της να προσαρμοστεί στην κοινωνική πραγματικότητα.

    Τα Εξάρχεια δεν είναι παραφωνία. Αν δεις καλύτερα δεν είχαμε ουσιαστικά επεισόδια, αλλά κυρίως σκούπες προσαγωγής (λίγο να σπάσει ο τσαμπουκάς, αλλά καθόλου ξύλο και παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηθελα απλώς στην πρώτη εβδομάδα να σημειώσω (πράγμα που θα κάνω και στο δικό μου μπλόγκ γιατί ...προς το παρόν με κατέπληξε θετικά)
    α)τις συγχωνεύσεις και ονοματοδοσίες των Υπουργείων όπως καταγράφονται στα ΠΔ 184,185 και 186.
    β)την παρουσία του Συνηγόρου του Πολίτη στο Πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο. Είμαι απ'αυτούς που προς το παρόν δεν το είδε ως ένα πυροτέχνημα,αλλά ως μία πηγή άντλησης στοιχείων για κάθε Υπουργό, για το τι νοσεί και εμποδίζει τους πολίτες στο Υπουργείο του. Το ίδιο θα περίμενα και περιμένω να πράξει με τους Ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης.
    Σε αυτά που με προβληματίζουν (πέραν των όσων αναφέρετε και συμφωνώ) είναι η προκήρυξη των θέσεων των Γενικών Γραμματέων. Αλήθεια είναι θέσεις "τεχνοκρατικές" και προκηρύχθηκαν; πολύ διδακτορικό είδαμε ήδη στη νέα κυβέρνηση.Με την ιδεολογία τι γίνεται; δεν βλέπω να καταγράφεται στην αναφερόμενη προκήρυξη.
    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φυσικά και άλλαξε. Αλλά αυτό που άλλαξε είναι μέσα μας κυρίως. Εμείς αισθανόμαστε πιο αισιόδοξοι, εμείς ελπίζουμε και τελικά εμείς αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον. Το πασοκ, το μόνο που έχει να κάνει είναι απλά να μην μας απογοητεύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Dark>>> Αυτό έχει για μένα πολύ μεγάλη σημασία. Το τι αισθανόμαστε πια εμείς. Οτι σκάμε έστω και μισά χαμόγελα.
    Από την άλλη δεν είμαι απο εκείνους που θα χαρούν αν μας απογοητεύσει το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή αν επιβεβαιωθούν οι φόβοι μου (μας).
    Αρκετά με τον φόβο. Αρκετά με το "δεν πάει άλλο".
    Πρέπει να προχωρήσουμε, ρε γαμώτι... Δεν μπορεί να ζούμε στο 2010 και να είναι σαν να ζούμε στο 1950...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου