Το παραμύθι με τους δύο πρίγκιπες...

Χρήστου Δημήτρης
ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/09/2009

Τρεις και μία μείνανε, κατά την φανταρίστικη ορολογία. Τρεις και μία για να παραδώσει, έλεγαν οι δημοσκόποι, διαρρέεται στο πολιτικό κλίμα, ο Καραμανλής ο Β' στον Παπανδρέου τον Γ'. Δεδομένο είναι πως ο απερχόμενος πρωθυπουργός απέτυχε παταγωδώς, περισσότερο από ότι μπορούσε κανείς να φανταστεί. Υπέθεταν πολλοί πως ένας νέος πολιτικός με βαρύ φορτίο το όνομά του, με πολιτική αντίληψη, μπαλκονάτος, με καλή χημεία με τον κόσμο και τα ακροατήριά του, ένας νέος με φιλοδοξίες, αρκετά πλούσιος ώστε να φερθεί έντιμα, με καραμανλική αντιπάθεια στους Αμερικάνους και άρα αδέσμευτος στην εξωτερική πολιτική, δεν μπορεί, κάτι θα κάνει. Αν έβαζαν στοίχημα, ένα μήνα μετά τη νίκη του το 2004, θα πόνταραν πως θα τα καταφέρει, θα τα πάει καλά. Πλην όμως πλανήθηκαν πλάνην οικτράν.

Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ δεν γούσταρε πολλές σκοτούρες. Δεν ήταν εργασιομανής. Δεν ασκούσε έλεγχο, δεν χάρασσε γραμμή. Οι κυβερνήσεις του έμοιαζαν σαν αυτή της τελευταίας σημιτικής περιόδου, που παρέπεμπε σε συνομοσπονδία ανεξάρτητων και ανεξέλεγκτων υπουργείων. Εκατοντάδες φάκελοι μαζεύονταν στο Μαξίμου για λοβιτούρες σε υπουργεία και εποπτευόμενους οργανισμούς. Τέρας ψυχραιμίας. “Κανόνισε την πορεία σου να πετύχεις” γιατί δεν θέλω να με σκοτίζουν, ήταν η κλασική εντολή. Τελικά, ούτε αυτό εννοούσε. Έσκασε ένα εξοργιστικό και προκλητικό σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα και ο πρωθυπουργός δεν άλλαζε γραμμή με τίποτα. Το πρόβλημα δεν ήταν τα λαμόγια που έκαναν μακροβούτια στο δημόσιο χρήμα ή τις αποταμιεύσεις των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία. Το πρόβλημα ήταν να μην τον σκοτίζουν! Η μόνη αυτοκριτική που έκανε ήταν πως αργά πήρε χαμπάρι τι μπίζνες είχαν στηθεί με τη μονή Βατοπεδίου Α.Ε. Αν δεν το είχε πει πρώτος ο Σημίτης, πως όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα, να είστε σίγουροι θα το έλεγε ο Καραμανλής. Αυτός όμως βρήκε άλλο σλόγκαν. “Μηδενική ανοχή”. Μπρρρ!

ΑΣΦΑΛΩΣ ο κ. πρωθυπουργός δεν είχε πρόθεση να πέσει από την εξουσία εισπράττοντας όχι τόσο την απογοήτευση, όσο την περιφρόνηση και την οργή της κοινωνίας. Ατύχησε με την καταραμένη ύφεση που ερχόταν, αλλά δεν ήθελε να τη βλέπει και τώρα, εξ αντανακλάσεως, εισπράττει τα κέρδη και αποκτά ρεύμα νίκης ο Γιώργος Παπανδρέου. Η σκυταλοδρομία του δικομματισμού, στο φαύλο πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, ακόμα αντέχει. Το καλό με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ είναι πως οι σοβαροί, ανεξάρτητοι και ελεύθεροι πολίτες δεν περιμένουν σπουδαία πράγματα. Δεν τους λένε τίποτα οι οι αφηρημένοι μοντερνισμοί και οι οραματικές ουτοπίες. Οι περισσότεροι μάλιστα ίσως δεν τον ψήφιζαν αν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση ή ακόμα αν ήταν βέβαιοι πως ο Καραμανλής φεύγει ηττημένος και χωρίς την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ. Και δεν θα τον ψήφιζαν διότι κανείς δεν έχει πειστεί πως έχει αντιληφθεί την ελληνική πραγματικότητα και το βάθος μιας κρίσης που δεν είναι μόνον οικονομική.

ΟΠΩΣ ΕΓΡΑΨΕ σε άρθρο του στην "Καθημερινή της Κυριακής" ο κ. Χαρίδημος Τσούκας (καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick), και οι δύο (Καραμανλής και Παπανδρέου) έχουν αξιοπρόσεκτα κοινά σημεία. “Πρόκειται για πολιτικές μετριότητες, δίχως επεξεργασμένη άποψη για τη χώρα και, κυρίως, χωρίς πολιτικό θάρρος. Εκτοξεύθηκαν σε ηγετικά αξιώματα εξαιτίας του επωνύμου τους, όχι των ικανοτήτων τους ή κάποιου συμβολισμού που ενσάρκωνε η ηγεσία τους. Επαγγελματίες πολιτικοί, μεγάλωσαν σε προνομιούχες πολιτικές οικογένειες έχοντας διαμορφώσει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κόμματά τους και τους δημόσιους θεσμούς. Δεν έχουν βιωματική αίσθηση των προβλημάτων, δεν παθιάζονται με τον τόπο.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, τον συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους, αλλά τα ερμηνεύουν απλοϊκά ως αποτέλεσμα κακών κυβερνητικών επιλογών μόνο. Δεν βλέπουν ότι οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές συνήθως ερείδονται σε ένα υπόστρωμα ιστορικών νεοελληνικών εθισμών - αναξιοκρατίας, κομματισμού, πόλωσης, έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ανοχής της παρανομίας, φατριασμού, αρχηγισμού, κρατικού πατερναλισμού, τοπικισμού και θυματοποιητικού λαϊκισμού”.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ο ερχόμενος, ο Γιώργος Παπανδρέου. Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και ενός σύγχρονου σοσιαλιστικού ή έστω σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αρχών; Σιγά που είναι τέτοιο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, θα πουν πολλοί. Αλλά, ακόμα και αν δεν είναι, θέλει μήπως ο πρόεδρός του να το κάνει; Έχει δείξει τέτοιες διαθέσεις; Όπως έγραψε στην "Καθημερινή" ο Σταύρος Λυγερός, από τους πλέον έμπειρους αναλυτές σε θέματα ΠΑΣΟΚ: “Η ρητορική του Γιώργου Παπανδρέου για συμμετοχική δημοκρατία και όλα τα συναφή είναι το ιδεολογικό κέλυφος ενός μάλλον μοναρχικού τρόπου άσκησης της εξουσίας. Απεχθάνεται να δεσμεύεται πολιτικά από συλλογικά όργανα και γι' αυτό δεν πρόκειται να υπάρξει πραγματική πολιτική λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου. Η τάση του είναι να μοιράζει ρόλους αλλά όχι να μοιράζεται την εξουσία. Παράλληλα με τη θεσμική εξουσία του κάθε υπουργού θα υπάρχει και η άτυπη πλην ουσιαστική εξουσία των αντιστοίχων πρωθυπουργικών συμβούλων.”

ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν η λύση στα προβλήματά μας είναι να κυβερνήσει ο κ. Παπανδρέου όπως Αμερική. Αυτό που ξέρω είναι ότι η “ανάπτυξη με αεργία”, όπως το διατύπωσε ο Γιάννης Δραγασάκης και το βεβαιώνει ο Ομπάμα, θα τσακίσει κόκαλα και κυρίως ψυχές. Προσωπικά το μόνο που έχω να πω σε όσους το σκέπτονται είναι το κλασικό: "Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά τη ρίψη του ψηφοδελτίου στην κάλπη". Ο καθείς με τη συνείδησή του.

d.xristou@avgi.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...