Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί κομμάτων και βούλησης

Εγραφα πριν από κάμποσες ημέρες για το "μεγάλο ρεύμα" της Αποχής που φαίνεται οτι εξανεμίστηκε μέσα σε λίγους μήνες.
Που είναι όλοι αυτοί που μπροστά στην "απαξίωση" της πολιτικής, των πολιτικών και των κομμάτων αποφάσισαν, τον περασμένο Ιούλιο, να πάνε για μπάνιο;
Αλλά και για τους άλλους που τσάτρα-πάτρα πήγαν στα εκλογικά τμήματα, τι απέγινε η "χαλαρή ψήφος" τους;
Και αν τελικά επαληθευτεί η πρόβλεψη πως για μία ακόμη φορά τα δύο μεγάλα κόμματα θα συγκεντρώσουν ποσοστό άνω του του 75% τότε έχουμε να κάνουμε με τις δύο όψεις της ίδια κρίσης. Της κρίσης του πολιτικού σώματος. Δηλαδή της ίδια της κοινωνίας. Των ίδιων των πολιτών.
Η μια όψη απεικονίζει την απαρέσκεια, την αδιαφορία και την τάση που λέει "όλοι ίδιοι είναι, διεφθαρμένοι και αναξιόπιστοι".
Και η άλλη όψη δείχνει πως τελικά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας -και μαζί τους οι παραπάνω- στοιχίζεται υπάκουα πίσω από τα κόμματα ελπίζοντας πως έτσι θα αποκομίσει ωφέλη και στηρίζοντας ουσιαστικά τους "διεφθαρμένους" και τους "αναξιόπιστους".
Αντιφατικό;
Πως γίνεται να καταγγέλλεις την "κομματικοποίηση" και τη "διαφθορά" και από την άλλη να της χαρίζεις την ψήφο σου;
Πως γίνεται να θεωρείς πως όλοι δουλεύουν για την τσέπη τους και από την άλλη να τους επικροτείς;
Πως γίνεται να λες οτι τα κόμματα δεν υπηρετούν τη λαϊκή βούληση και τα συμφέροντα της κοινωνίας και από την άλλη να εκφράζεις έτσι αυτή, τη δική σου βούληση;
Κι όμως γίνεται.
Και γίνεται διότι (μας έχουν μάθει να) θεωρούμε π.χ., πως άλλο οι Ευρωεκλογές και άλλο οι Εθνικές Εκλογές. Αλλο το τι πιστεύω και άλλο το τι ψηφίζω. Αλλο η βούλησή μας και άλλο το συμφέρον μας. Αλλο η ψήφος μας και άλλο το αποτέλεσμα εκ της ψήφου μας.
Είναι εύκολο όμως, από την άλλη, να πεις οτι για όλα φταίνε τα κόμματα, μικρά και μεγάλα. Στην ψυχολογία αυτό λέγεται "μεταβίβαση".

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ...
Κι αυτό που συμβαίνει είναι πως είτε στην πραγματικότητα δεν πιστεύουμε στην κρίση της πολιτικής, των πολιτικών και των κομμάτων είτε πως αυτή η κρίση περιλαμβάνει και εμάς τους ίδιους σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο.
Δύσκολα θα παραδεχτούμε το δεύτερο. Επικεντρωνόμαστε λοιπόν στο πρώτο κι έτσι μεταβιβάζουμε την ευθύνη κι έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας.
Μας φταίει η πολιτική. Και οι πολιτικοί. Μας "φταίνε" τα κόμματα. Και μας "φταίνε" τα κόμματα ακριβώς διότι είναι οι εκφραστές της πολιτικής.
Είναι όμως μόνο αυτό;
Οχι βέβαια!
Τα κόμματα είναι οι χώροι μετασχηματισμού της πολιτικής βούλησης του λαού σε πολιτειακές αποφάσεις. Αυτός είναι ο ρόλος τους.
Αν ρωτούσες κάποιον "με τι θα αντικαθιστούσες τα κόμματα" θα του ήταν μάλλον δύσκολο να απαντήσει. Με τεχνοκράτες; Με επιστήμονες; Με στρατιωτικούς; Με παπάδες ή με δικτάτορες;
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ύπαρξη των κομμάτων... Τουλάχιστον όχι για εκείνους που δεν κάνουν μια από τις παραπάνω επιλογές που προφανώς δεν έχουν καμιά σχέση με τη δημοκρατία (άρα και με αυτή τη συζήτηση).
Το πρόβλημα είναι στο πως μετασχηματίζουν τη βούληση του λαού.
Κι αν πάμε και λίγο βαθύτερα: Ποια είναι η βούληση του λαού;

Αυτό που στην πραγματικότητα έχει συμβεί και επιλύει -κακήν κακώς- τις αντιφάσεις είναι οτι ανεπαισθήτως έχουμε μετατραπεί σε μη-πολίτες (μόνο κατ' όνομα πολίτες) που δεν ξέρουν ούτε να διοικούνται ούτε να διοικούν, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.
Μη-πολίτες που συνιστούν μια μη-κοινωνία και εκφράζοντας τη μη-βούλησή τους, άλλοτε με την αποχή και άλλοτε με την στοίχιση πίσω από τα κόμματα, στηρίζουν κάτι που μοιάζει με δημοκρατία αλλά δεν είναι.

Διότι προφανώς τόσο η δημοκρατία όσο και η έκφραση της λαϊκής βούλησης -η οποία και πιστοποιεί τη λαϊκή κυριαρχία- δεν είναι απλώς και μόνο κάποια άρθρα ενός Συντάγματος, ενός νόμου δηλαδή. Είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό...

Συνεκδοχικά, το να είσαι πολίτης δεν έχει να κάνει μόνο με το αν απέχεις αποδοκιμάζοντας ούτε με το αν συμμετέχεις επιδοκιμάζοντας σε κάποιες εκλογές.
Εχει να κάνει με το αν έχεις ή δεν έχεις δική σου βούληση. Αν δηλαδή αναλαμβάνεις ο ίδιος την ευθύνη του εαυτού σου και του συνόλου, της ομάδας, της τάξης, της κοινωνίας στις οποίες ανήκεις.
Εχει να κάνει με τις γνώσεις που θα έπρεπε να έχεις έτσι ώστε να διαμορφώσεις και να εκφράσεις αυτή τη βούληση αλλά και την δύναμη και την αποφασιστικότητα να την επιβάλεις.

Οσο αυτό δεν συμβαίνει, τόσο θα βυθιζόμαστε στην παρακμή ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος και εναλλαγής κυβερνήσεων και βέβαια ανεξαρτήτως του αν ψηφίζουμε ή όχι.

Σχόλια

  1. Φίλε ANemos,


    Το φαινόμενο της επίρριψης όλων των ευθυνών στα κόμματα δεν αντιστοιχεί τόσο στο περιεχόμενο του ψυχαναλυτικού όρου της μεταβίβασης. Αντιστοιχεί στην ψυχική συμπεριφορά που η ψυχανάλυση ορίζει ως "προβολή". Και γι' αυτό ακριβώς είναι τόσο δύσκολο να καταπολεμηθεί.


    Τα λέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα συμφωνήσω με τον LeftG700 ότι ο όρος μεταβίβαση είναι άστοχος, διότι στην ψυχιατρική αφορά το να μεταβιβάζει ο θεραπευόμενος στο πρόσωπο του ψυχιάτρου ρόλους των γονέων ή των προσώπων που έπαιξαν ρόλο γονέα για τον θεραπευόμενο. Και αξιοποιείται αυτό (αν ο ψυχίατρος είναι καλός στη δουλειά του) για θεραπευτικούς σκοπούς.

    Ωστόσο άλλη η ψυχολογία του ατόμου και άλλη η ψυχολογία των ομάδων και δεν ξέρω αν μπορεί καν να χρησιμοποιηθεί και ο όρος προβολή.

    Τα κόμματα απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε ομάδες όπου λαμβάνεται υπόψη και η έννοια της ατομικότητας, αλλά πάλι μέσα σε ομάδα. Οπότε κανονίζουν ανάλογα τα μηνύματά τους και "τσιμπάνε" με τα αντίστοιχα αγκιστράκια συγκεκριμένες ψυχολογίες μάζας.

    Αν πιάσεις και συζητήσεις τον κάθε ψηφοφόρο χωριστά μπορεί να παραδεχθεί ότι κάνει βλακεία στην επιλογή του με την ψήφο του, αλλά η παράλληλη ομαδική ταυτότητα τον ωθεί τελικά να την κάνει, παρόλο που το ξέρει με τη λογική ότι είναι λάθος. Διότι οι ασυνείδητες διαθέσεις στις οποίες ποντάρουν τα κομματικά συνθήματα ελέγχουν τις συνειδητές, ακριβώς επειδή είναι ασυνείδητες.

    Λέμε στην καθημερινότητα: "Εβαλε ο διάολος το ποδάρι του και έγινε αυτό". Αυτός ο διάολος ακριβώς είναι μία ασυνείδητη διάθεση που ωθεί στο να συμβεί κάτι που με τη λογική δεν θα το επιδιώκαμε.

    Κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να το παραδεχθεί και να αναλάβει κάποιος ευθύνες σε ατομικό επίπεδο. Οτι δηλαδή ήταν δική του ευθύνη και ο διάολος... Φαντάσου πόσο πιο δύσκολο είναι να παραδεχθεί κάποιος κάτι που αφορά συλλογικό ασυνείδητο!

    Να παραδεχθεί δηλαδή ότι δεν έχει δική του ατομική βούληση, αλλά ότι αυτή χτίζεται υποβολιμιαία και ότι άθελα του ακολουθεί τις τάσεις της ομάδας στην οποία τον έχουν εντάξει για να του απευθύνουν το ανάλογο μήνυμα.

    Για να φτάσει να το καταλάβει αυτό θα χρειαζόταν να γνωρίζει τους μηχανισμούς της ψυχής και ψυχιατρική σε βάθος και επιπλέον να μην έχει αποδεχθεί, συνειδητά, το ρόλο του καταναλωτή, τον οποίο τον έχουν οδηγήσει να παίζει.

    Μοιάζει μηδενιστικός όλος αυτός ο συλλογισμός και ότι έτσι τα πάντα είναι προκαθορισμένα.
    Ισως να είναι ως ένα βαθμό, καθώς η συνειδητοποίηση ότι κρατούνται σε ομηρία οι "πολίτες - καταναλωτές" χωρίς να ικανοποιούνται οι πραγματικές τους ανάγκες όπως υπόσχονται τα κόμματα, είναι πάρα πολύ αργή διαδικασία.

    Γι' αυτό και δομικές αλλαγές στις κοινωνίες βλέπεις ανά αιώνες και όχι σε μία μόνο ζωή, εκτός κι αν τύχει να βιώνεις τη ζωή σου στην ιστορική χρονική συγκυρία αυτών των αλλαγών. Κουράγιο λοιπόν, διότι δεν ξέρω αν βιώνουμε μία τέτοια χρονική συγκυρία ιστορικών αλλαγών! Προσωπικά θέλω να ελπίζω ότι λίγο πριν δω τα ραδίκια ανάποδα θα τη ζήσω... διότι οι διεργασίες αυτό το διάστημα είναι έντονες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω πως κάνω κάθε προσπάθεια να είμαι ακριβής ακόμη και στις μεταφορές μου.
    Το λες πολύ σωστά για τη "μεταβίβαση". Και η μεταφορά γι αυτό ακριβώς χρησιμοποιήθηκε. Απλώς ο ιατρός-κόμμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Και πάλι μεταφορικά μιλώντας, κάνει και κάτι αντιδεοντολογικό: συνάπτει ερωτική σχέση με τον "ασθενή". Σχέση εκμετάλλευσης μάλιστα.

    Αυτή και η ουσία του ποστ -ή μέρος της ουσίας του.

    Για τα υπόλοιπα τα οποία αφορούν την ιδιωτικοποίηση της πολιτικής και την ιδιώτευση των πολιτών, σε επόμενα ποστ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα συμφωνήσω τώρα υπό την έννοια που θέτεις τη χρήση του όρου.
    Μόνο που τα κόμματα δεν είναι ο ψυχίατρος μας για να μας θεραπεύσουν :-) Ασε που ακόμα και να ήταν όλη η ευθύνη της θεραπείας εναπόκειται επάνω μας, ο ψυχίατρος (ή ψυχολόγος) είναι απλά το εργαλείο, όχι αυτός που αποφασίζει ουσιαστικά για τη θεραπεία μας.
    Αν λοιπόν, ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι να θεραπευθούμε, βράστα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομιζω πως γενικως η οπαδική ένταξη, ιδιωτελής ή ψυχαναγκαστική, η προσκόληση σε αρχηγικές οργανώσεις δίχως αρχές του "πιστού σκυλιού" έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για ψυχαναλυτική μελέτη, απ' ότι η μελέτη του ανέντακτου που αποφεύγει τον άρρωστο ζόφο που αποπνέουν οι δήθεν πολιτικές διαδικασίες. Ανάμεσα στους φανατικους οπαδούς του ποδοσφαίρου βρίσκεται η ψυχική "αρρώστια", το ίδιο όπως ανάμεσα στους απαρατσίκ τυχωδιώκτες φωλιάζει η διαστροφή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ενα πραγμα δεν μπορω να συλλαβω στα τοσα χρονια που ζω ,πως ειναι δυνατον οι τοσοι αγωνες και αιμα που χυθηκε επι της ουσιας δεν αλλαξανε κατι απ'αυτο που λεγεται συστημα και που διαιωνιζεται απο τα χρονια των πατεραδων μας και των μαναδων μας μεχρι σημερα και εξελισσεται διαρκως -τουτο δω ειναι ενας συλλογισμος -

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ψυχοπλακωθηκα καλε....και οχι τιποτα αλλο αλλα παραμενω πιστη αναποφασιστη.
    Τελικα εναν ψυχολογο θελουν ολοι...
    Αλλωστε...... ΜΑΖΙ ΠΑΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ενα ενδιαφέρον σχόλιο για το ίδιο κείμενο εδώ: http://dialogoi.enet.gr/post/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…