Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

60 χρόνια από το τέλος (;;;) του Εμφύλιου στην Ελλάδα

>>>Ποιους και γιατί ενδιαφέρει ο Εμφύλιος

...θέτει το ερώτημα η "Καλύβα" κι από κάτω ξετυλίγεται ο διάλογος...

Αξίζει τον κόπο να μπεις να διαβάσεις!

Η καλύβα καταπιάνεται με τα θέματα που με ενδιαφέρουν και με απασχολούν. Ο Εμφύλιος των παππούδων μας είναι ένα από αυτά.

Άκουγα και διάβαζα περισσότερο από 20 χρόνια, πριν αρχίσω να διατυπώνω κι εγώ κάποιες φτωχές σκέψεις πάνω στο θέμα. Στην αρχή, το αποτόλμησα με το θάρρος που μου έδινε η λογοτεχνία. Μετά, προστέθηκε ο αναστοχασμός αυτών που είχα ακούσει, από ανθρώπους που είχαν ζήσει τα γεγονότα, μαζί με την, κατά το δυνατόν, παρακολούθηση της σχετικής βιβλιογραφίας.

Αναρωτιέμαι, γιατί;

Το πιθανότερο είναι ότι για τα παιδιά μου ο Εμφύλιος θα είναι μια ακόμα μυθική αφήγηση, πλάι στο 1821 και τους Βαλκανικούς πολέμους, χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Και, σίγουρα, χωρίς καμιά συναισθηματική ή πολιτική φόρτιση.



Γράφει στο αρχικό του ποστ ο Πάνος. Πράγμα με το οποίο πολλοί διαφωνούν, ανάμεσά τους κι εγώ:

Εχω την αίσθηση διαβάζοντας την ιστορία διαγωνίως, καθέτως, αποσπασματικά αλλά και σε εξαντλητική γραμμικότητα (όπως έκανα φέτος το καλοκαίρι) οτι είναι ο ίδιος Εμφύλιος που ξεκίνησε μέσα στην φωτιά της Ελληνικής Επαναστάσης, σοβούσε κατά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, αναζωπυρώθηκε πριν το τέλος του 19ου αιώνα, έγινε Εθνικός Διχασμός, μπήκε με φόρα στον Μεγάλο Πόλεμο σαν ένας παράλληλος πόλεμος και δεν έληξε ποτέ… Το θέμα του Εμφύλιου δεν είναι ένα “χθεσινό” ζήτημα. Είναι ένα θέμα που αφορά το παρόν και το μέλλον μας.


Ομως ο διάλογος συνεχίζεται...

Το θέμα ίσως δεν είναι "ποιους ενδιαφέρει" αλλά γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει όλους. Και η απάντηση είναι απλή: για να κατανοήσουμε ΤΙ ζούμε, ΠΩΣ το ζούμε και ΠΟΥ πάμε.
Για εξηγήσουμε πολλά δυσεξήγητα των τελευταίων δεκαετιών αλλά και των ημερών μας.

Σχόλια

  1. Ανεμε, ο εμφυλιος τελειωσε γιατί κανείς πια δεν θελει να μιλάει για αυτόν.
    Οι νικητές ακομα και...60 χρόνια μετά, δεν πιστεψαν ότι ειναι νικητές, κι οι ηττημένοι παλευουν ακόμα να πουλήσουν ένα προιόν που ακομα πουλιεται, στους καταναλωτές προιόντων απο ιδεολογικά σουπερ μάρκετς σε συσκευασία θυσίας.

    Ρώτησαν κάποιοι απο τους μαυροσκουφηδες του, τον Αρη, "ποιος ειναι αυτός;", όταν εμφανιστηκε στη Ρουμελη ο Φλωράκης, απεσταλμένος των...γραφιαδων, να δουν τι στο διαβολο ειναι αυτό το ανταρτικο των κατσαπλιάδων με τα φυσεκλίκια και τους ντουλαμάδες. Και ο Αρης απαντησε: Αυτός ειναι που θα μας βλέπει όταν θα μας κρεμάνε.

    Αν κάτι έχει αξία ειναι πια, όχι ο εμφυλιος αυτός καθ' αυτός, αλλά αυτά που προηγηθηκαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μήπως θά' πρεπε κάποτε να ξεφύγουμε απ' την λογική της "κακιάς μας ώρας", που χάσαμε τον εμφύλιο και για όλα τα σημερινά "κακά της μοίρας μας", αυτή η ήττα είναι υπεύθυνη;
    Μήπως θά' πρεπε ν' αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος της μιας ή της άλλης πλευράς να το αναλύσουν πιο αντικειμενικά (sic) to θέμα;;;
    Μήπως θά' πρεπε επιτέλους να δούμε το σήμερα και "το γιατί και το διότι", συνολικά ο χώρος της αριστεράς δεν μπορεί να πείσει μεγάλες λαϊκές μάζες;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανεμε
    Να εισαι καλα για το τελευταιο σχολιο σου στην Καλυβα για το θεμα "Εμφυλιος".
    Κανεις δεν σκεφτηκε να υποβαλει την απαραιτητη δικη σου επισημανση.
    "Που ειναι γραμμενα ολα τουτα βρε παιδια? :roll:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ katerina>>> αυτά που προηγηθηκαν έχουν αξία επειδή ακριβώς βλέπουμε το αποτύπωμά τους στο παρόν και την αντανάκλασή τους στο μέλλον...

    @magnitis>>> Δεν ξέρω αν μπορούμε να ξεφύγουμε από όλα αυτά αφού δεν μπορούμε να εξηγήσουμε (δίχως αυτά) όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αν πάντως το να ξεφύγουμε σημαίνει "λήθη" τότε ναι: Ξεφύγαμε! Δυστυχώς!

    @Eni>>> Είδα με λύπη οτι η συζήτηση είχε άδοξο τέλος. Για μια ακόμη φορά... Δεν μπορούμε να συζητήσουμε ήσυχα κι απλά, όπως έλεγε ο Ρίτσος. Κι αυτό κάτι σημαίνει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με το συμπάθειο, αλλά δεν μίλησα για λήθη. Αυτό που προσπάθησα να τονίσω στον περιορισμένο χώρο ενός σχολίου, είναι η αναγκαιότηττα της αριστεράς, να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα του σήμερα και να σταματήσει τις ομφαλοσκοπήσεις. Σαφώς και δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία μας, σαφώς και πρέπει να μαθαίνουμε απ' αυτή, αλλά δεν νομίζω ότι μας φταίνε τα τανκς του Σκόμπυ, που σήμερα 65 χρόνια μετά δεν μπορεί η αριστερά να βρει κοινό βηματισμό και να συνεγείρει πλατιές λαϊκές μάζες. Ίσως όταν θα καταλάβουμε οι απανταχού αριστεροί ότι το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να χωρίσουμε τα "τσανάκια" μας, αλλά αντίθετα να ενώσουμε τις δυνάμεις μας....ίσως τότε να πάμε μπροστά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…