Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Που το δικαίωμα και που η μπούρδα

Το έχω γράψει με άλλα λόγια, πολλές φορές...
Οσοι δεν κατάλαβαν, προσπέρασαν...
Οσοι κατάλαβαν, έκαναν οτι δεν είδαν...

Το διαβάζω προχθές και το χαίρομαι όπως χαίρομαι κάθε φορά που συναντώ ψήγματα λογικής σε αυτό το παρανοϊκό σκηνικό που έχουμε στήσει όλοι μαζί:

Η ανωνυμία δεν είναι ούτε δικαίωμα, ούτε κατάκτηση. Είναι εγγενές χαρακτηριστικό του διαδικτύου.


Και επεξηγεί ορθότατα παρακάτω:

Αν επιμένουν άλλοι να σας το διαλαλούν κάθε μέρα πως είναι δικαίωμα, φύγετε αμέσως από το μπλογκ τους! Ο λόγος είναι πολύ απλός: αυτό το χαρακτηριστικό της ανωνυμίας σάς το έδωσε η εταιρεία στην οποία φιλοξενείστε. Γι αυτήν δεν είστε ανώνυμοι αλλά διευθύνσεις ΙΡ. Και οι διευθύνσεις ΙΡ είναι κοινοποιήσημες σε δικαστικές αιτήσεις. Δεν υπάρχει απολύτως καμία ανωνυμία στο διαδίκτυο, ακόμα και από τους anonymous proxies. Ούτε το Tor δεν σας εγγυάται απόλυτη ανωνυμία!


Προσθέτω για πολλοστή φορά:

Το ψευδο-"δικαίωμα" της ανωνυμίας δεν είναι παρά ένας Ορος ενός Ιδιωτικού Συμφωνητικού.

Και δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ πιο ανόητο από το να μετατρέπεται σε ΑΙΤΗΜΑ και μάλιστα με πολιτική διάσταση.

Γίνεται μάλιστα εξαιρετικά επικίνδυνο διότι λειτουργεί αποπροσανατολιστικά όταν αυτό το ψευδο-"δικαίωμα" αναγορεύεται ως ισότιμο με δικαιώματα όπως:

Η Ελευθερία της Εκφρασης
Η Ελευθερία του Τύπου
Η Ελευθερία του συνέρχεσθαι

αλλά και του απορρήτου των ιδιωτικών συνομιλιών και της αλληλογραφίας.

Αυτά ΕΙΝΑΙ δικαιώματα. Είναι κατακτήσεις.

Ολα τα άλλα περί ανωνυμίας είναι μπαρμπούτσαλα!

Βεβαίως ο καθένας μπορεί να υπερασπίζεται όποιο μπαρμπούτσαλο του κάνει κέφι, όπως μπορεί και να κυκλοφορεί με μια ρέγκα στο καπέλο... Ομως αυτό είναι άλλο θέμα κι άλλου ιατρού αρμοδιότητα!

ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ:

Αν ο κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να κάνει ΧΡΗΣΗ της ανωνυμίας που του δίνουν οι πλατφόρμες των Blog, οι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ θα πρέπει να έχουν την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να γράφουν επώνυμα και να διατηρούν ΕΠΩΝΥΜΑ ιστολόγια.

Κι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ όλες οι Ενώσεις Συντακτών σε μέλη τους ή μη με πειθαρχικές κυρώσεις.
Η Δημοσιογραφία δεν μπορεί να φοράει κουκούλα!


«όσοι δημοσιογράφοι διαχειρίζονται, συμμετέχουν ή συνεργάζονται, σε παντός είδους ιστοτόπους, (blogs , ιστοσελίδες κ.λπ.) θα πρέπει να έχουν ταυτότητα και οπωσδήποτε να σέβονται τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας στην κατεύθυνση της αυτοδέσμευσης και αυτορρύθμισης.»

(Ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ)

Αυτός ο Πόλεμος κρατάει χρόνια...

>Ανωνυμία και #iranelection
>Η κακή χρήση της Ανωνυμίας
>
Κατάχρηση ελευθερίας
>Η Κόλαση (και οι κολασμένοι) της Ανωνυμίας
>Ονοματάκι δεν έχεις, ορέ λεβέντουρα;
>Φτάνει πια με τους «ψευδώνυμους» δημοσιογράφους
> Περί ανωνυμίας και λογοκρισίας διευκρινίσεις (A' και Β’ ΜΕΡΟΣ: Ανωνυμία και Ψευδωνυμία)

Είναι φανερό ότι στις συζητήσεις περί «ανωνυμίας», «ψευδωνυμίας», «λογοκρισίας», «ρυθμίσεων», «αυτορυθμίσεων» και «δεοντολογίας» στα ιστολόγια, πολλές φορές επικρατεί η πλήρης σύγχυση. Λογικό, ως ένα σημείο, αν σκεφτεί κανείς ότι αφ’ ενός το φαινόμενο είναι πολύ καινούργιο και αφ’ ετέρου διότι ΟΥΤΕ και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Γι’ αυτό το λόγο είναι αναγκαίο να ξεκαθαριστούν τουλάχιστον οι όροι όσο γίνεται περισσότερο.

Α’ Μέρος: Τι εννοούμε όταν λέμε Ανωνυμία στα ιστολόγια;

Β’ Μέρος: Τι εννοούμε όταν λέμε Ψευδωνυμία στα ιστολόγια;



  1. ανωνυμία η [anonimía] O25 : 1α.απόκρυψη ή άγνοια του ονόματος κάποιου προσώπου: O δωρητής θέλησε να κρατήσει την ~ του. Kρύβεται πίσω από την ~, για να συκοφαντεί ανενόχλητος. β. έλλειψη ονόματος: H ~ ενός δρόμου. || H ~ χρηματιστηριακών τίτλων, όταν δεν αναφέρεται το όνομα του κατόχου τους. 2. η ιδιότητα εκείνου που είναι ανώνυμος, άσημος: H ~ του πλήθους. Προσπάθησε να ξεφύγει από την ~ και να γίνει γνωστός σε όλη την Eλλάδα. || H ~ των μεγαλουπόλεων, όπου το άτομο είναι μια ανώνυμη μονάδα. [λόγ. < ελνστ. ἀνωνυμία `έλλειψη ονόματος΄ κατά τη σημ. της λ. ανώνυμος1]

Υ.Γ.
Με πληροφορούν οτι κάποιοι ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ και ...αποκάλυψαν το όνομά μου και επίσης το οτι είμαι δημοσιογράφος.

Απίστευτο κι όμως αληθινό!
Ισως μάλιστα κάποια στιγμή ανακαλύψουν και το οτι ποτέ δεν το έκρυβα.
(Και πως να κρύψεις 25 ολόκληρα χρόνια δημοσιογραφίας;;; Και να θες δεν κρύβονται!!! Πως να κρύψεις τη συνεργασία σου σε πέντε ρ/σ, επτά εφημερίδες, δεκάδες περιοδικά, τρεις τηλεοπτικές σειρές, διδακτικό έργο σε ιδιωτικές σχολές, συμμετοχές σε μια ντουζίνα συνέδρια;;;)
Ολα όσα έχω γράψει τα τελευταία χρόνια επωνύμως, άρθρα, editorial, τα πάντα, είναι ΕΔΩ μέσα! Πάντα εδώ ήταν!!!
Και να φανταστεί κανείς οτι αυτοί που με "ανακάλυψαν" ισχυρίζονται οτι είναι δημοσιογράφοι!
Ούτε καν το Google δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν. Ποια δημοσιογραφία;
Μιλάμε για απίθανα πράγματα!

Και το πιο απίθανο από όλα: Αυτοί που τα "ανακάλυψαν" όλα αυτά κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους. Οι γελοίοι!

Σχόλια

  1. Μία κόλλα χαρτί είναι ανώνυμη μέχρι να υπογραφεί. (food for thought, μιας κι εγώ γράφω μόνο επώνυμα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άνεμε,

    Φυσικά και η ανωνυμία δεν είναι δικαίωμα. Δικαίωμα είναι η επωνυμία. Ο κάθε άνθρωπος, δικαιούται να έχει ένα όνομα και ένα επώνυμο. Αυτό που υπόκειται της επωνυμίας, και που είναι η παραμόνιμη ανθρώπινη (και ανώνυμη) φύση μας, είναι που δικαιούται να έχει ένα όνομα και αυτό μέσα στην τρέχουσα κοινωνία. Το όνομά μας είναι ένα είδος αντιστοίχου μας, μέσα στη γλώσσα ενός συστήματος. Όπως και η λέξη ‘δέντρο’ αντιστοιχεί στο ανώνυμο φυσικό αντικείμενο, το οποίο δεν φέρει καμία αναγκαία επωνυμία από μόνο του, προκειμένου να υπάρχει και να αναπτύσσεται. Και όπως το ‘δέντρο’ δεν ενδιαφέρεται για το αν οι άνθρωποι το ονομάζουν ‘δέντρο’, προκειμένου να υπάρχει και να αναπτύσσεται, ως αυτό που είναι, έτσι και οι άνθρωποι, στην ουσιαστική και ανώνυμη διάστασή τους, δεν ενδιαφέρονται για το αν ένα ανθρωποφαγικό σύστημα, τους θεωρεί επώνυμα άτομα (με δικαιώματα) και όχι ανώνυμους ελεύθερους ανθρώπους. Το εξατομικευμένο όνομα, αποτελεί σύμβαση. Το όνομα, είναι ένα απειροελάχιστο σημείο του φαίνομαι, δεν είναι το είμαι. Είμαι άνθρωπος, ανεξαρτήτως του ονόματος του ατόμου μια κοινωνίας που μου αντιστοιχεί. Και είμαι φύσει ελεύθερος, ανεξαρτήτως των όποιων δικαιωμάτων, αναγνωρίζονται ή καταστρατηγούνται από την κοινωνία, που έχει δικαιοδοσία μόνο επί των εκούσιων ατόμων-μελών της και όχι επί ελευθέρων ανθρώπων που είναι ανώνυμα μέλη της ανθρωπότητας. Άλλο η κοινωνία, άλλο η Ανθρωπότητα.

    «Η ουσία του συστήματος συνίσταται στο να επιβάλει το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ατομικιστές». Γράφει ο Νίκος Λυγερός. «Το σύστημα θέλει να υποβαθμίζει τους ανθρώπους στην υπόσταση του ατόμου». Συνεχίζει. Και η αναγκαστική επιβολή της επωνυμίας μας, σαν να ήταν το αυτονόητο και παραμόνιμο είναι μας, όπου η ‘ανωνυμία’ νοείται ως ‘δικαίωμα’ αυτής της επωνυμης διάστασής μας ( ενώ ισχύει το ακριβώς αντίθετο, αφού η ανώνυμη διάστασή μας, δικαιούται, αν θέλει να υιοθετεί μια επωνυμία, μέσα στην κοινωμία) στοχεύει ακριβώς σε αυτήν την εξατομίκευση.

    Η ανωνυμία μας, λοιπόν, είναι η παραμόνιμη ανθρώπινη φύση μας, την οποία δεν διαπραγματευόμαστε, ούτε διεκδικούμε από κανέναν, διότι κανένας δεν δικαιούται να αναφέρεται σε αυτήν, από την στιγμή που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο τα αντίστοιχά της, επώνυμα άτομα, τα οποία και υπόκεινται σε νόμους, διεκδικήσεις ή στερήσεις δικαιωμάτων κ.λ.π.

    Βλέπουμε λοιπόν την ανωνυμία, ως μια σαφή πρόταση πολιτισμού, την οποία και δυνάμεθα να καταθέτουμε, ανεξαρτήτως των όποιων προσπαθειών του τρέχοντος κοινωνικού συτήματος, να μας κρατάει υπόδουλους των απάνθρωπων συμβάσεών του.

    Ζούμε και στοχεύουμε στην Ανθρωπότητα και όχι στην κοινωνία.

    Σ’ ευχαριστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αφεριμ και στους δύο προλαλήσαντες!

    Και τα ευχαριστώ δικά μου και εις το διπλασίον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ANeme δεν σε ξέρω και ούτε έχω δεί άλλο σου Post καθώς πρώτη φορά μπαίνω στο Blog σου με σκοπό να σχολιάσω κάτι όσο αφορά την "κοντρα"(?) σου με το τροκτικο(βασικά ένα μόνο ερώτημα θέλω να σου θέσω).
    Το παραπάνω κείμενο μάλλον είναι απάντηση στους δήθεν φοιτητές του τροκτικου οπότε μάλλον διάβασα και το σωστό post με την μια.
    Καταρχάς να δικαιολογήσω το παραπάνω "δήθεν" λέγοντας απλά ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του φοιτητή που έχει ένα Blog και του υπάλληλου που τον βάζουν να γράφει σε ένα blog για να εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς .Τα άτομα που γράφουν στο τροκτικο είτε το θέλουν είτε όχι είναι υπάλληλοι κάποιου που τους βάζει να εξυπηρετούν δικούς του σκοπούς.Φυσικά αναφέρομαι στον Γκιόλια και φυσικά οι άνθρωποι αυτοί που γράφουν στο τροκτικο έχουν σχέση με την δημοσιογραφία.
    Ας κλείσω όμως αυτή την τεράστια παρένθεση και ας σε ρωτήσω εσένα ΑNeme,αυτός είναι εξάλλου ο λόγος αυτού μου του Post, εαν θεωρείς έντιμο και αξιοπρεπή έναν άνθρωπο που όταν τον "στριμώχνουν" βρίζει μητέρες/αδερφές και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.Εκτός και εαν τα 25 χρόνια σου στην δημοσιογραφία στο επιτρέπουν αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποιοί φοιτητές;
    Ποιος είναι ο Γκιόλιας;
    Ποια δημοσιογραφία;

    Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω...

    Για το τελευταίο:

    Συνηθίζω να συμπεριφέρομαι όπως μου συμπεριφέρονται. Ειδικά όταν μπαίνουν στο χώρο μου (και το ιστολόγιο είναι ο "χώρος" του καθενός μας) και με βρίζουν ανώνυμα.

    Στο "χώρο" μου λοιπόν κάνω κουμάντο εγώ και μόνο εγώ και κανένας άλλος.

    Προφανώς αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοσιογραφία όπως και κανένα (ΚΑΝΕΝΑ! όμως) ιστολόγιο δεν έχει σχέση με τη δημοσιογραφία.

    Τελεία.
    Και Παύλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…