Περικλή Επιτάφιος


Ναι, η αλήθεια ενίοτε λειτουργεί και ως Επιτάφιος…
Και τότε ο ψίθυρος χρόνων γίνεται ύμνος… Θλίψης ίσως… Πάντως ύμνος: «Ω γλυκύ μου ΕΑΡ…γλυκύτατόν μου τέκνο, που έδει σου το κάλος… «
Με την ιστορία δεν ξεμπερδεύεις εύκολα… Είναι ζόρικο πράγμα η ιστορία… Νερό είναι… Ποτάμι… Οσο και να την παραχώνεις κάπου θα βρει μια ρωγμή και θα ξεχυθεί… Κι όποιον πάρει… Κι όποιον σηκώσει…
«Ω γλυκύ μου ΕΑΡ…γλυκύτατόν μου τέκνο, που έδει σου το κάλος… «
Κι έτσι θα μπορέσουν ίσως κάποιοι… Οσοι απομείνουν... να εξηγήσουν τα ανεξήγητα… Γιατί μαζεύτηκαν πολλά ανεξήγητα τα τελευταία 20 χρόνια… Από τα «ντολμαδάκια» και εντεύθεν…
Ναι, η αλήθεια ενίοτε λειτουργεί και ως Επιτάφιος…
Διότι η Σιωπή και η Λήθη Ενταφιάζουν. Και κάποιος επιτέλους έπρεπε να μιλήσει…
Για να θυμίζει πως πέρα και πάνω από όλα: η Αριστερά είναι αίτημα ηθικής. Και ζήτημα ευαισθησίας. Και αίτιο και αποτέλεσμα συγκρούσεων. Κοινωνικών. Πολιτικών. Ηθικών. Ιστορικών εν τέλει…
Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο…

Και πάντως ΟΧΙ σύμπλεγμα ενοχών!

Σύγκρουση μέχρι τέλους λοιπόν! Αφού αυτό επιλέξαμε…
Γιατί εμείς ξέρουμε να ματώνουμε! Το ‘χουμε κατακτήσει αυτό! (Όπως θα έλεγε και ο Γρηγόρης).

(Περικλή, σε ευχαριστώ για το μάθημα δύναμης και τόλμης ακόμη κι αν δεν συμφωνώ μαζί σου!)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...