Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο ΣΥΡΙΖΑ - Barcelona λέω ΝΑΙ!!!


ΣΥΡΙΖΑ - Barcelona

Περικλής Κοροβέσης

Οταν ένα κόμμα βρίσκεται σε κρίση και δεν μπορεί να ξεπεράσει τα πολιτικά του προβλήματα, τότε αυτή η κρίση παίρνει τον χαρακτήρα της προσωπικής αντιπαράθεσης.

Και κατά κανόνα, αργά ή γρήγορα, αυτό οδηγεί σε ρήξη. Από αυτόν τον κανόνα εξαιρούνται τα κόμματα εξουσίας. Η εξουσία μπορεί να δώσει χιλιάδες περίοπτες θέσεις και αυτό τσιμεντάρει το κόμμα. Και όλοι οι φιλόδοξοι αρχηγοί, υποτάσσονται στον «πρωτοκαπετάνιο» για να κερδίσουν την εύνοιά του, να μπουν στον στενό του κύκλο, και να θέσουν τον εαυτό τους «σε αναμονή», προσδοκώντας την κατάλληλη στιγμή. Μέχρι τότε, όμως, το κόμμα μένει ενωμένο. Τα κόμματα εξουσίας μπαίνουν σε ανοιχτή κρίση, μόνο σε περίπτωση εκλογικής πανωλεθρίας και είναι σε αυτή την περίπτωση που εμφανίζονται τα κρυμμένα προβλήματά τους.

Αυτό δεν ισχύει για τα κόμματα της Αριστεράς. Μην έχοντας αυτή την συγκολλητική ουσία της εξουσίας, προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με κάποια ιδεολογία που, κατά κανόνα, εκπορεύεται από την «ιστορική αναγκαιότητα», άσχετα αν αυτή είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι ένα είδος κομματικού μονοθεϊσμού, και όπου υπάρχει ένα και μόνο δόγμα, υπάρχουν και πολλές διασπάσεις. Και η μεταπολίτευση βρήκε την Αριστερά κατακερματισμένη. Δεν ήταν μόνο η διάσπαση του ιστορικού ΚΚΕ. Εμφανίστηκαν και πολλές άλλες οργανώσεις που χτίστηκαν πάνω στη δικιά τους αλήθεια. Ο Μανόλης Γλέζος τις μέτρησε και τις βρήκε σαράντα. Και έτσι η Αριστερά για να βγει στη στεριά έπρεπε να περάσει από σαράντα κύματα. Εγχείρημα δύσκολο και για αυτό πελαγοδρομεί.

Μέχρι που εμφανίστηκε εδώ και μια δεκαετία περίπου ο χώρος διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, που στην τεθλασμένη πορεία του απέδωσε τον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το μοναδικό ενωτικό εγχείρημα της Αριστεράς τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, αν αρχίσουμε να μετράμε από την πτώση της Χούντας. Το εγχείρημα βρήκε μεγάλη απήχηση σε κείνους τους αριστερούς ακτιβιστές που είχαν βαρεθεί τα κομματικά ξωκλήσια. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με πολλά και αξιόλογα στελέχη που μπορούν να παράξουν έναν άλλο πολιτικό λόγο και διαθέτουν μια άλλη πολιτική σκέψη, που τους επτρέπει να αναγνώσουν την πραγματικότητα. Και αυτό σημαίνει μια άλλη πολιτική δράση, χωρίς τις ανούσιες τελετουργίες του παρελθόντος.

Το πείραμα έχει τις δυσκολίες του. Κανείς δεν θέλει ένα κόμμα νέου τύπου, λενινιστικής εμπνεύσεως και κανείς δεν θέλει μια εκλογική συνεργασία διάφορων παραγόντων και προσωπικοτήτων, που σε τελική ανάλυση αυτό μπορούν να παράξουν οι συνιστώσες. Το μέγα πρόβλημα είναι τα πολιτικά δικαιώματα των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμα ύστερα από τόσο καιρό, τα υποψήφια μέλη αυτού του οργανισμού, είναι ακόμα στον θάλαμο αναμονής. Και αυτό θυμίζει Κάφκα. Ενας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να έχει κάρτα μέλους. Ετσι απλά, γιατί ακόμα αυτό το πρόβλημα δεν έχει λυθεί. Μήπως αυτό είχε και κάποια συνέπεια στις ευρωεκλογές; Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί το πρόβλημα της ενιαίας πολιτικής έκφρασης. Και η ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ λειτουργεί σαν αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Είδε κάποιος μια άλλη ενέργεια τον τελευταίο καιρό, από την πλευρά των εκλεκτών πολιτικών της ανανέωσης, εκτός από επιθέσεις στις πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως έτσι μπαίνουμε σε μια κούρσα ταχύτητας, πατώντας φρένο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επιλέξει σαν οργανωτικό σχήμα αυτό της BARCELONA. Σε αυτήν την ηρωική ομάδα, οι πάντες εκλέγονται και εκτός από την καλή μπάλα που παίζουν, έχουν και ένα τεράστιο κοινωνικό έργο. Και αυτό σημαίνει: Οταν δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, διακριτό και ευκρινές, τότε είναι εύκολο να μπερδέψεις τα τέρματα και αντί για γκολ στον αντίπαλο, να το βάζεις στη δικιά σου ομάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών είναι η μόνη διέξοδος. Το μητρώο των μελών έχει πια μόνιμη σταθερή ηλεκτρονική διεύθυνση perkor27@gmail.com. Αν μαζευτούν πολλοί, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μέλλον. Αλλιώτικα θα βαθύνει την πορεία του προς τον εκφυλισμό του.

Συγγραφέας - βουλευτής Α' Αθηνών ΣΥΡΙΖΑ

perkor29@gmail.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…