Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ουτς


Μπορεί η περιγραφή μιας παραγγελίας σε ένα εστιατόριο της Πράγας να σου κόψει την ανάσα; Μπορεί πίσω από ένα «Συγγνώμη, δεν έχουμε πέστροφα» να αποκαλύπτεται η τοιχογραφία μια ολόκληρης εποχής, η ανθρωπογεωγραφία μιας ολόκληρης κοινωνίας; Μπορεί μια λάθος λέξη στον κατάλογο να γίνει ένα πραγματικό ξέσπασμα, μια μικρή εξέγερση ενάντια στην εξουσία των ηλιθίων; Μπορεί. Αν είναι γραμμένη από τον Bruce Chatwin.
Είναι Ιούλιος του 2009 και ανακαλύπτω και πάλι τη μαγεία του Chatwin. Ανακαλύπτω τον θρίαμβο του γραπτού λόγου και τη λαμπρότητα ενός ταλέντου που θα μπορούσε να είναι ανάμεσα στις δέκα μεγαλύτερες πένες όχι του τελευταίου αιώνα αλλά της τελευταίας χιλιετίας.
Και λέω «ανακαλύπτω και πάλι» γιατί τονBruce Chatwin τον ανακάλυψα πρώτη φορά πριν από 10-12 χρόνια χάρη σε ένα κομμάτι του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Και ήταν τότε τα «Μονοπάτια των Τραγουδιών» που πήρα μαζί μου στην Αμοργό και τα περπάτησα χωρίς να ξεκολλήσω τα μάτια μου από τις σελίδες για μέρες ολόκληρες στη διαδρομή Θολάρια-Αιγιάλη και πίσω, καθισμένος σε τρεις καρέκλες στην «Καλή Καρδιά» τρώγοντας φάβα και πίνοντας ρακόμελα, στην παραλία, έχοντας ξεχάσει για μέρες πολλές ακόμη και να βουτήξω στη θάλασσα, με τις κάλτσες χωμένες στα Κατερπίλαρ μου δίπλα στο τραπέζι κι ένα μπλοκ που πάνω του σχεδίαζα ξωκκλήσια και αναποδογυρισμένες βάρκες.
Ταξίδεψα και ταξίδεψα με τα βιβλία του. Καλοκαίρια συνήθως, άντε και αρχές φθινοπώρου πριν αρχίσω να χώνομαι όπως πάντα στο χειμερινό κουκούλι μου για να προστατευθώ από το θάνατο.
Κράτησα τη ζωή μου από αυτές τις σελίδες. Πιάστηκα, σκαρφάλωσα, περπάτησα στην Παταγωνία και στις ερήμους της Αυστραλίας με ένα μεγάλο κομμάτι ξύλο στα χέρια περπάτησα την κορυφογραμμή της Αμοργού από την μια άκρη ως την άλλη, έφαγα λουκούμι στο Μοναστήρι, κατέβηκα κι έγινα κομμάτια στα ούζα και το ρούμι.
Περπάτησα μαζί του όπως θα μπορούσα να είχα περπατήσει με τον πατέρα μου, αν ζούσε, εκείνος 55 εγώ 33 χρονών κοιτώντας τις δύο μικρές ρυτίδες στις άκρες των ματιών του. Μου μιλούσε κι εγώ τον διάβαζα. Και θαύμαζα και συνεχίζω να θαυμάζω τον τρόπο του να περπατά στον Κόσμο. Η κάθε του λέξη με ξάφνιαζε και αυτό με παρηγορούσε, μου έδινε κουράγιο να συνεχίσω.
Θέλησα πολλές φορές να στείλω ένα τηλεγράφημα σε φίλους και εχθρούς που να τους λέω: «Φεύγω για Παταγωνία» όπως είχε κάνει κι εκείνος κάποτε. Και να μαζέψω χρώματα. Όλα τα χρώματα κι όλες τις αποχρώσεις που μάζεψε κι εκείνος στη σύντομη ζωή του. Να ανταλλάξω τον περιορισμένο ορίζοντα μιας εφημερίδας με τον απεριόριστο ορίζοντα της ζωής. Και ύστερα…
Κι ύστερα να κλειστών «σαν μια σιωπηλή μαύρη γάτα» σε ένα μοναστήρι στο Αγιο Ορος. Όπως ήθελε κι εκείνος και που σιγά μην το έκανε ποτέ. Η μόνο του ίσως ανεκπλήρωτη επιθυμία…
Ηθελα να είχα συναντήσει τον Bruce Chatwin στο Σουδάν, εκεί που έζησα για κάποιους μήνες της ζωής μου την ίδια περίπου εποχή που έζησε κι εκείνος εκεί. Να τον είχα συναντήσει στην Καρδαμύλη όπου παραθέριζε στο σπίτι του Πάτρικ Λι Φέρμορ ή στην Πάτμο που αγάπησε όσο κι εγώ…
«Βρεθήκαμε» στην Αμοργό… στην Αθήνα, στου Γκύζη… στη Χαλκιδική…
«Βρεθήκαμε» και πάλι προχθές. Μέσα από τις σελίδες του «Ουτς», του τελευταίου του βιβλίου που έγραψε λίγο πριν πεθάνει, το 1989…
Είκοσι χρόνια πέρασαν από το τελευταίο του ταξίδι και ΚΑΝΕΝΑΣ μας δεν τον θυμήθηκε…
ΚΑΝΕΝΑΣ!
Σας τον χαρίζω τώρα!
Προλαβαίνετε να πιείτε μια ρακή στο όνομά του: Bruce Chatwin!
Καλοτάξιδη ανάγνωση!



Σχετικά:
>
Τι να διαβάσει ένα 16χρονο, εκτός από sms, MSN, blogs;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…