Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιατί καίω τα βιβλία μου

«Συχνά παρατηρείται πολλοί μαθητές να καταστρέφουν τα σχολικά τους βιβλία στα προαύλια των σχολείων κατά το τέλος του σχολικού έτους. Σε άρθρο που θα δημοσιευθεί στη σχολική σας εφημερίδα να αιτιολογήσετε το παραπάνω φαινόμενο και να αναφερθείτε στους τρόπους θα συμβάλουν στην αρμονική συνύπαρξη του βιβλίου με τα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης και γνώσης (500-600 λέξεις)».

Θα ήθελα πολύ να σας γράψω τις σκέψεις μου για το θέμα που βάλατε στις φετινές Πανελλήνιες εξετάσεις. Κι ας ξέρω ότι θα με «κόβατε» αφού αυτά που θα σας έγραφα δεν θα ακούγονταν ευχάριστα στα αυτιά σας.
Γιατί θα σας ρωτούσα πως τολμάτε να μας βάζετε να απολογούμαστε για μια ακόμη φορά για όλα όσα εσείς έχετε κάνει. Ή μάλλον, για όσα εσείς ΔΕΝ έχετε κάνει.
Γιατί δεν θα έπεφτα στην παγίδα να συγκρίνω το κάψιμο των βιβλίων από τους συμμαθητές μου αλλά και από τους συμμαθητές τους δικούς σας και από τους συμμαθητές των γονιών μου, με το κάψιμο των βιβλίων από τους Ναζί. Τέτοιες εύκολες παρομοιώσεις δεν έχω μάθει να τις κάνω. Εχω μάθει να ξεχωρίζω τους φασίστες από τους μαθητές. Κι αυτό σίγουρα ΔΕΝ μου το μάθατε εσείς. Μου το έμαθε ο συμμαθητής μου, ο Ελιγκερς από την Αλβανία. Και η συμμαθήτριά μου η Νασλάν από τη Γεωργία.
Γιατί δεν θα έπεφτα επίσης στην παγίδα να ταυτίσω τα κακογραμμένα, γεμάτα λάθη και ανακρίβειες, βαρετά «σχολικά βιβλία» με ΟΛΑ τα βιβλία όπως προσπαθείτε εσείς με πονηριά να κάνετε. Εμείς δεν καίμε όλα τα βιβλία. Στην πραγματικότητα δεν καίμε κανένα βιβλίο. Εσείς καίτε τα μυαλά μας. Επί δώδεκα και βάλε, χρόνια, από τα νήπια μέχρι το πανεπιστήμιο.
Γιατί δεν θα ομολογήσω και μάλιστα αιτιολογώντας ένα «έγκλημα» που ποτέ δεν έκανα. Βλέπετε «έτυχε» να διαβάσω το «1984» και ξέρω πολύ καλά ποιος ήταν ο Κάφκα. Το πρώτο το διάβασα στα αγγλικά στο internet, τον δεύτερο το γνώρισα μέσα από τη «Δίκη», μια ταινία από εκείνες που τις παίζετε μετά τη μία τη νύχτα στην τηλεόραση. Όταν πια δεν έχετε ποια άλλη αηδία να μας δείξετε. Είχα νυστάξει και δεν την είδα μέχρι το τέλος, κατάλαβα όμως πως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει θύμα και να πολτοποιηθεί χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό.
Μας ρωτάτε γιατί καίμε τα «σχολικά βιβλία». Μήπως θα ήταν καλύτερα να μας ρωτούσατε γιατί δεν καίμε τα πτυχία μας που ούτε το χαρτί που τυπώθηκαν δεν αξίζουν στον σύστημα που εσείς έχετε χτίσει; Μήπως θα ήταν καλύτερα να ρωτούσατε πως έχουν «καεί» τα παιδικά μας χρόνια ανάμεσα σε σχολεία, φροντιστήρια αγγλικών και φροντιστήρια προετοιμασίας για τις πανελλήνιες;
Ισως , αν κάποτε αρχίζατε εσείς να καίτε τις τηλεοράσεις που μπροστά τους μας «παρκάρατε» επειδή δεν είχατε χρόνο να μας μεγαλώσετε, να σταματούσαμε κι εμείς να καίμε τα σχολικά βιβλία. Αφού δεν τον κάνετε, σταματήστε τουλάχιστον να ηθικολογείτε και να χύνετε κροκοδείλια δάκρυα για τα βιβλία του ΟΕΔΒ.
Κλείνοντας, θα σας παρακαλούσα πολύ, εσάς, τους «μεγάλους», τους γονείς, τους δασκάλους, τους υπουργούς Παιδείας, τους ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών, όσους μας κυβερνάτε τα τελευταία 188 χρόνια να αναπτύξετε το εξής θέμα:
«Διαρκώς παρατηρείται όλοι εσείς να καταστρέφετε γενιές ολόκληρες παιδιών, μαθητών, φοιτητών μέσα στα σπίτια τους, μέσα σε άθλιους παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία, σχολεία και πανεπιστήμια, μέσα σε φροντιστήρια και κέντρα σπουδών, μέσα σε στενά διαμερίσματα, σε πόλεις χωρίς πάρκα, παιδικές χαρές και πλατείες, σε πεζόδρομους και σε γκέτο, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Σε άρθρο που ποτέ δεν θα δημοσιευθεί στις εφημερίδες και στις τηλεοράσεις σας να αιτιολογήσετε το παραπάνω φαινόμενο και να αναφερθείτε στους τρόπους που θα συμβάλουν στην επιβίωση των παιδιών σας μέσα σε αυτόν άθλιο κόσμο που εσείς έχετε δημιουργήσει (50-60 λέξεις)».
Όλα αυτά θα ήθελα να σας γράψω αλλά όπως βλέπετε βγήκα λίγο «εκτός θέματος». Οι σκέψεις μου εξοστρακίστηκαν. Κάτι νομίζω ότι ξέρετε εσείς από «εξοστρακισμούς». Ετσι δεν είναι;


Ενας Μαθητής Λυκείου
(που θα μπορούσαν να τον λένε και Αλέξη)





Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…