Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέλω να ΜΗΝ γράφεις "δημοσιογραφικά"

" Οπως αργεί τ' ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κι οι λέξεις ν' ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς μην ξιπαστείς
απ' τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι."
Άρης Αλεξάνδρου - Το μαχαίρι

Ενα από τα μεγαλύτερα καρκινώματα της ελληνικής δημοσιογραφίας είναι η (ελληνική εκδοχή) της
"δημοσιογραφικής γραφής".
"Γράφε δημοσιογραφικά!"
είναι η καταστροφική παρότρυνση "παλιών" και "νέων" δημοσιογράφων-στελεχών στους νεότερους. Δηλαδή "γράφε με έναν τρόπο που δεν γράφει και δεν διαβάζει ΚΑΝΕΝΑΣ στις μέρες μας!". Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει, όχι τώρα, εδώ και δεκαετίες. Ολόκληρες οι εφημερίδες -όλες οι εφημερίδες- γράφονται "δημοσιογραφικά" και μόνο ένα μικρό ποσοστό των κειμένων της αφήνονται ελεύθερα, να ανασαίνουν, να έχουν ουσία και ύφος.
Οι δημοσιογράφοι-στελέχοι μισούν και την ουσία και το ύφος. Το φοβούνται. Επειδή οι περισσότεροι δεν ξέρουν να γράφουν. Ζορίζονται.

Τι σημαίνει (μάλλον, τι σήμαινε) "δημοσιογραφική γραφή";
Η παροχή πληροφοριών. Η απάντηση στα βασικά ερωτήματα "Τι;", "Ποιός;", "Πότε;", "Που;". Κι όλα αυτά θα έπρεπε να απαντηθούν στην πρώτη παράγραφο.

Σπανίως ενδιέφερε το "γιατί;", η απάντηση του οποίου εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα... Και όχι πάντα...

Μια φορά κι έναν καιρό είχε πραγματικά νόημα το να γράφεις "δημοσιογραφικά".
Ηταν η εποχή που ακόμη υπήρχε η ανάγκη παροχής πληροφοριών.

Ο Τύπος ήταν το μόνο μέσο που μπορούσε να προσφέρει αυτές τις πληροφορίες.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι πληροφορίες πλέον παρέχονται από παντού και από όλα τα μέσα. Από τα ξημερώματα σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Στη διάρκεια της ημέρας από το Διαδίκτυο. Ο πολίτης έπαψε να αναζητά την πληροφορία καθώς αυτή του ερχόταν από όλες τις μπάντες.

Ο πολίτης έγινε πλέον υπερ-πληροφορημένος πολίτης! Και το λιγότερο που ήθελε, λαμβανομένου υπ' όψη ότι περιορίστηκε και ο ελεύθερος χρόνος του, ήταν ΚΑΙ άλλες πληροφορίες.

Εκείνο που πραγματικά άρχισε να του λείπει ήταν η γνώση. Δηλαδή η απάντηση στο "γιατί;" συνέβη εκείνο ή το άλλο. Γιατί συνέβη έτσι και όχι αλλιώς. Ποια τα αίτια και κυρίως ποιες οι επιπτώσεις στην ίδια του την ύπαρξη.

Πολύ δε περισσότερο του έλειπε η απόκτηση της Σοφίας. Του τρόπου δηλαδή να κατανοεί και να συνθέτει με ελάχιστη διαμεσολάβηση.

Ο υπερ-πληροφορημένος πολίτης κατάληξε να είναι πιο ..."βλάκας" από τον υπο-πληροφορημένο πολίτη. Μπορεί να μάθαινε με μια εβδομάδα καθυστέρηση την εισβολή, για παράδειγμα, του Χίτλερ στην Τσεχοσλοβακία, ήξερε όμως πολύ καλύτερα ΠΟΙΟΣ ήταν ο Χίτλερ και τι σήμαινε αυτή η πολεμική πράξη... Κατανοούσε οτι αργά ή γρήγορα ο πόλεμος θα χτυπούσε και τη δική μας πόρτα.

Πόσοι κατανοούν σήμερα τι σημαίνει η συνάντηση της Κέρκυρας;
Ελάχιστοι!
Πάρα πολλοί όμως ξέρουν τι μαγείρεψε ο Μαμαλάκης για τους υψηλούς προσκεκλημένους.
Αχρηστη πληροφορία.
Καμιά γνώση.
Καμιά σοφία.

Μα, θα πει κάποιος, υπάρχουν οι στήλες των "αναλύσεων" και των "απόψεων". Οντως υπάρχουν! Ομως δεν έχουν κανένα ειδικό βάρος. Ακεφα γραμμένες, χωρίς ύφος, χωρίς ζουμί, χωρίς αναγωγές, χωρίς τα σημεία εκείνα που θα ακουμπούσαν στην πραγματικότητα του αναγνώστη, η μια ελίτ (κάποιων αναλυτών) απευθύνεται σε μια άλλη ελίτ (εξειδικευμένων αναγνωστών). Οι περισσότερες απόψεις και αναλύσεις είναι αβαθείς και ταυτόχρονα δυσνόητες. Γραμμένες κι αυτές "δημοσιογραφικά", δηλαδή ανόρεχτα...

Στην τηλεόραση τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. ΟΛΟΙ μιλούν για ΟΛΑ ενισχύοντας το απίστευτο φαινόμενο όπου ο ΙΔΙΟΣ δημοσιογράφος γίνεται συνταγματολόγος, διεθνολόγος, σεισμολόγος, καρδιολόγος, ΩΡΛάς!!! Ολα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω!

Αυτή η αηδία αυτο-ορίζεται ως "δημοσιογραφία" και ως τέτοια κρίνεται και κατακρίνεται από τους πολίτες ενώ στην ουσία είναι ένα υποκατάστατο, ένα δημοσιογραφικό υποπροϊόν.

Η "δημοσιογραφική γραφή" έχει πεθάνει εδώ και χρόνια.

Καιρός να βγουν εκτός επαγγέλματος και όσοι την επικαλούνται ή την επιβάλλουν...

Κι αυτό θα συμβεί σύντομα!

----

ΔΕΝ θέλω να γράφεις "δημοσιογραφικά".

ΔΕΝ θέλω να προσφέρεις κι άλλες πληροφορίες.

Θέλω ΓΝΩΣΗ!
Θέλω να με βοηθάς να καταλαβαίνω και να ταιριάζω τα κομμάτια του puzzle...

Κι αυτό γίνεται μόνο όταν γράφεις "προσωπικά", με ύφος, με στυλ, έχοντας ψάξει την είδηση μέσα-έξω, έχοντας βάλει links παντού... Αφήνοντας το κείμενο ανοιχτό για προσθήκες... απο εσένα αλλά και από τους αναγνώστες!

"Κλείνοντάς" τους το μάτι...

---

Και σταμάτα επιτέλους να έχεις αυτή την έπαρση όταν ο κόσμος σου καταρρέει λόγω ΚΑΙ της ανοησίας σου!

Και πάψε να με πληροφορείς. Προσπάθησε να μου εξηγήσεις!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…