Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΘΕΛΕΙ ΜΑΓΚΙΑ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ

Παικος Β. ”Αυγή”, 31/05/2009

Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε που έπιανε τα 17άρια και τα 18άρια στις δημοσκοπήσεις, να επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει το έχει του. Δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνε, θα μπορούσε όμως να το προσπαθήσει. Όπως θα ‘κανε άλλωστε στη θέση του κάθε συμβατική πολιτική δύναμη. Θα μπορούσε ας πούμε να στρογγυλέψει την πολιτική του, να λειάνει τις γραμμές του, να γίνει πολυσυλλεκτικότερος. Να αρέσει στους πολλούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην το κάνει. Παρά τις πολλές και πιεστικές περί του αντιθέτου εισηγήσεις. Εισηγήσεις από άσπονδους αλλά κι από ειλικρινείς φίλους του. Επέλεξε να μην αλλοιώσει τη φυσιογνωμία του. Ξέροντας, προφανώς, ότι θα κληθεί να πληρώσει το κόστος…

Αν απαιτεί κάτι πάνω απ’ όλα ο πολίτης από τις πολιτικές δυνάμεις, είναι να μην λογαριάζουν το λεγόμενο πολιτικό κόστος. Ιστορικά και επί παντός. Είναι άραγε ειλικρινής ο πολίτης ως προς αυτή του την απαίτηση; Όχι πάντα κι όχι απολύτως. Δεδομένου ότι είναι ο ίδιος που στέλνει τον λογαριασμό στα κόμματα με βαριές συνήθως εγγραφές στη στήλη “χρεώσεις”.

Όμως το χρέος των πολιτικών δυνάμεων παραμένει. Ανεξαρτήτως συνεπειών. Ε, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε συνεπής απέναντι σ’ αυτό το χρέος. Ιδιαίτερα πάνω σε δύο ζητήματα που αποτέλεσαν δοκιμασία σκληρή για τη συνέπειά του. Και, κατά πάσαν εκτίμηση, σημεία αιχμής για την εξέλιξη της επιρροής του. Πρόκειται για τη δεκεμβριανή εξέγερση της ελληνικής νεολαίας και για το γήπεδο του Παναθηναϊκού.

Πολλοί αποδίδουν τη δημοσκοπική του κάμψη στην όχι “καθώς πρέπει” συμπεριφορά του πάνω σ’ αυτά τα δύο ζητήματα. Και μάλλον δεν έχουν άδικο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε “εξέγερση” τον ξεσηκωμό των νέων τον περασμένο Δεκέμβρη, δεχόταν τις κατάρες πολιτευομένων και τηλεσχολιαστών. Όταν επιχειρούσε να διαβάσει σε βάθος τα αίτια της οργής της ελληνικής νεολαίας, ταξινομήθηκε από τους καλοθελητές στην κατηγορία των κουκουλοφόρων. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, των προστατών τους.

Όταν με κατηγορηματικότητα και σαφήνεια προέβαλε τις πάγιες αρχές του κατά της χρήσης βίας στους πολιτικούς αγώνες, κατηγγέλλετο επειδή δεν υπογράφει “πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων” και “δηλώσεις μετανοίας” με τις διατυπώσεις ακριβώς που επιθυμούσαν ο Παυλόπουλος, ο Πάγκαλος, η Παπαρήγα, ο Καραμανλής και ο Πρετεντέρης.

Τι κι αν οι απόψεις που τότε υποστήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ δικαιώθηκαν καθ’ όλη τη γραμμή; Τι κι αν το σύνολο σχεδόν των αναλυτών προσχώρησε σ’ εκείνες τις απόψεις σε κείμενα που τότε κι ακόμη γράφονται; Τι κι αν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χαρακτήρισε, προ μηνός από τη Φινλανδία, “ελπιδοφόρα εξέγερση οργής” το δεκεμβριανό κίνημα των νέων; Τώρα είναι όλα καλά και, προπάντων, εύκολα. Τότε, πάνω στην κάψα, ήθελε κότσια, ήθελε πολιτική μαγκιά για να τα πει κανείς. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε πως την έχει τη μαγκιά…

Στις καλές παραδόσεις της σύγχρονης αριστεράς

Δεν είναι πολύ συνηθισμένο και, σίγουρα, δεν είναι ανώδυνο για κάποιον πολιτικό αρχηγό να βλέπει να σηκώνονται πανό εναντίον του σε ποδοσφαιρικά γήπεδα. Δεν είναι πολύ συνηθισμένο και, σίγουρα, δεν είναι ανώδυνο για το όποιο κόμμα να βλέπει “αγανακτισμένους” να περικυκλώνουν τα γραφεία του. Έχουμε δει κι αν έχουμε δει περιπτώσεις όπου πολιτευόμενοι της εξουσίας έφτιαξαν ειδικούς νόμους, καταφανώς ζημιογόνους για το κοινωνικό σύνολο, προκειμένου να κολακεύσουν οπαδικά αισθήματα στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την επαρχία. Και δεν είναι ασφαλώς εύκολο ούτε ανώδυνο για έναν πολιτικό αρχηγό να καταγγέλλεται επί μήνες από δημάρχους, από υπουργούς, από επικεφαλής δημοτικών παρατάξεων κι από “πολυμετοχικούς” ότι σαμποτάρει και στην πράξη ακυρώνει την κατασκευή του γηπέδου του Παναθηναϊκού.

Δεν είναι εύκολο, όμως ο Τσίπρας και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξαν. Όχι απλώς αποδεχόμενοι, αλλά κυριολεκτικά προκαλώντας το πολιτικό κόστος. Σήμερα δικαιώθηκαν απολύτως. Όμως ποιος το ξέρει και ποιος το μετράει; Ποιος αποτιμά πολιτικά το γεγονός ότι, καθώς όλα δείχνουν, το γήπεδο θα γίνει χωρίς τον Βωβό καπέλο; Κι ότι αυτό ως κοινωνία το χρωστάμε στον Τσίπρα, στον ΣΥΝ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στους ευαίσθητους πολίτες που τότε αντέδρασαν;

Τότε, στις δύσκολες στιγμές, ήθελε κότσια, ήθελε πολιτική μαγκιά για να τα πει έτσι κανείς. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε πως την έχει τη μαγκιά…

Καμιά συμβατική πολιτική δύναμη δεν θα συμπεριφερόταν μ’ αυτόν τον τρόπο σε ανάλογες προκλήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ το τόλμησε ακριβώς επειδή διεκδικεί τον χαρακτήρα του αντισυμβατικού. Πρόκειται εξάλλου για την ιστορική ειδοποιό διαφορά της σύγχρονης αριστεράς. Και των θεωρούμενων ως πολιτικών προπατόρων του σημερινου ΣΥΝ. Αρκεί να κάτσει κανείς και ν’ αναμετρήσει για πόσα πλήρωσαν βαρύ κόστος και σε πόσα εκ των υστέρων δικαιώθηκαν το ΚΚΕ εσωτερικού κι ο Λεωνίδας Κυρκος. Και θα καταλάβει…

Είναι αρκετοί όσοι σήμερα, με καλή προαίρεση οι περισσότεροι, παραπονούνται επειδή η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ χτύπησε τη γροθιά στο μαχαίρι τότε. Επειδή δε λογιάριασε το πολιτικό κόστος. Επειδή το πληρώνει στις δημοσκοπήσεις, επειδή μπορεί να το πληρώσει και στην κάλπη. Ε, λοιπόν, ο κόσμος της σύγχρονης αριστεράς, που ως τέτοιος δεν μπορεί να σκέφτεται πολιτικάντικα, είναι υπερήφανος γι’ αυτό ακριβώς. Επειδή ο πολιτικός χώρος αναφοράς του, μη λογαριάζοντας το πολιτικό κόστος, χτύπησε τη γροθιά στο μαχαίρι. Κι ας μάτωσε…

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…