Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ...

ΑΥΓΗ 10/6/2009

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν καλό για την αριστερά. Η γραμμή μας για την κρίση δεν πέρασε στον κόσμο. Η αποδοκιμασία στον δικομματισμό εκφράστηκε ως συνολική απαξίωση του πολιτικού συστήματος, συμπαρασύροντας και εμάς. Και σε ζητήματα κομβικά για τη φυσιογνωμία μας, όπως οι μετανάστες, βρισκόμαστε σε άμυνα απέναντι σε μια ακροδεξιά που αυξάνει με ευκολία την απήχησή της.

Αν το μήνυμά μας δεν περνάει στον κόσμο, οφείλουμε να εξετάσουμε τι φταίει. Και σε τέτοιες περιπτώσεις δεν φταίει απαραιτήτως το μήνυμα. Μπορεί να φταίει εξίσου αυτός που το στέλνει. Ή ο τρόπος με τον οποίο το στέλνει.

Είναι θεμιτό να ισχυρίζονται κάποιοι ότι φταίει η γραμμή μας για τον Δεκέμβρη. Ή ότι ένα κομμάτι της εκλογικής μας βάσης απομακρύνθηκε λόγω των ισχυρών αντιευρωπαϊκών χαρακτηριστικών που είχε η υποψηφιότητα της Ελένης Σωτηρίου. Αλλά εξίσου μπορεί να επικαλεστεί κάποιος τη συμβολή των ίδιων στελεχών στην συστηματική αποδόμηση της δημόσιας εικόνας του κόμματος, ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Και βεβαίως τη συμμαχία τους με κάθε κομμάτι του πολιτικού συστήματος που μας εγκαλεί για οτιδήποτε, προκειμένου να εκβιάσουν την κεντροαριστερή στροφή, σε πείσμα της πλειοψηφίας των μελών.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μέσα στον Συνασπισμό η συζήτηση αυτή διεξάγεται ερήμην των μελών του κόμματος, σε ένα κλειστό εσωκομματικό κατεστημένο. Το κατεστημένο αυτό συγκροτείται από δύο αντίπαλες ομάδες, κάθε μία από τις οποίες διατηρεί τα ερείσματά της εκμεταλλευόμενη τις αθέμιτες φιλοδοξίες ή την πολιτική ανεπάρκεια της άλλης. Πρόκειται για μια κατάσταση που διαιωνίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενώ το μόνο αποτέλεσμα που παράγει είναι να τακτοποιεί ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας, στον δημόσιο χώρο ή το εσωτερικό του κόμματος, ανάλογα με την ιεραρχία και τις ατομικές φιλοδοξίες.

Στον βαθμό που οι ομάδες αυτές έχουν διαφορετικές επιδιώξεις, είναι δύσκολο σε ηγετικό επίπεδο να γίνει οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση που να υπερβαίνει τις επιδιώξεις αυτές. Και αυτό φάνηκε αρκετά πριν τις ευρωεκλογές. Δεν σκεφτήκαμε, φερʼ ειπείν, ποια υποψηφιότητα στην κορυφή του ψηφοδελτίου θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα την επικοινωνία μας με ένα νεανικό αριστερό κοινό. Ή ποια θα υποδήλωνε με τον καλύτερο τρόπο τον εναλλακτικό αντισυστημικό χαρακτήρα που ισχυριστήκαμε ότι διαπερνά την πολιτική μας στάση. Όσο αξιόλογοι και αν είναι οι υποψήφιοί μας λοιπόν, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι δεν επιλέχθηκαν με κριτήριο την κοινωνία, αλλά υποδείχτηκαν από τις τάσεις τους, πράγμα που δεν εξασφαλίζει σώνει και καλά την αποδοχή από τον κόσμο εκτός οργανωμένων δυνάμεων.

Μπορεί το εσωκομματικό δημοψήφισμα να έγινε ανάμεσα σε δύο εξαιρετικά στελέχη. Αλλά πού είναι η εναλλαγή, πού είναι η ανανέωση, πού είναι η γυναικεία εκπροσώπηση ή οτιδήποτε άλλο θα υπογράμμιζε τα αντισυστημικά μας χαρακτηριστικά. Περιμέναμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να προσκομίσει τη νεανική γυναικεία υποψηφιότητα, γιατί εμείς δεν ήμασταν σε θέση να την προωθήσουμε. Όπως δεν ήμασταν σε θέση να συνεισφέρουμε στο ευρωψηφοδέλτιο τον κούριερ ή τη συνδικαλίστρια των Stage, αφού δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα στις κλειστές τάσεις του Συνασπισμού.

Είναι προφανές ότι αν θέλουμε να εκτιμήσουμε την απήχησή μας στον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί. Αν η δουλειά της ηγεσίας είναι μόνο να κατανέμει τα κέρδη του πολιτικού παιχνιδιού, δεν θα υπάρξει ποτέ ούτε πολιτική σύνθεση, ούτε δυνατότητα πολιτικού σχεδιασμού, ούτε ανανέωση, ούτε ενότητα του κόμματος. Θα αναπαράγουμε μονίμως τα σημερινά αδιέξοδα, δηλαδή τη διγλωσσία, την πολιτική ανεπάρκεια και τον παραγοντισμό. Και με τέτοιους όρους είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσουμε ισχυρά κοινωνικά ερείσματα.

Οι εθνικές εκλογές είναι μάλλον κοντά. Από εδώ και εμπρός, αν ο Συνασπισμός δεν θέλει να ξαναβρεθεί πίσω από τις προσδοκίες των μελών του, των φίλων του και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να εκτιμήσει άμεσα την πραγματική εσωτερική του κατάσταση. Και να ανασυντεθεί, εξυπηρετώντας επεξεργασμένο συνεκτικό πολιτικό σχέδιο και όχι παγιωμένες εσωκομματικές παρέες και προσωπικές φιλοδοξίες. Φαίνεται ότι οι προϋποθέσεις υπάρχουν, όπως υπάρχει και η βούληση του κόσμου της αριστεράς. Αυτό που χρειάζεται είναι κάποιοι να στερηθούν τα κεκτημένα τους.

Σχόλια

  1. Δεν βρίσκω όλη την αλήθεια σε αυτό το άρθρο, βρίσκω μόνο ψήγματα αλήθειας και γενικότητες. Ά ναι! και μια υπεύθυνη (αληθινή ή όχι) τοποθέτηση που αναφέρεται στα αντιευρωπαϊκά χαρακτηριστικά της κας Ελλένης Σωτηρίου.

    Τα ερωτήματα που ξεκινούν από τις γενικότητες όπως:
    - ποιοι και πως 'εξυπηρετούνται' λαμβάνοντας κομματικές ή δημόσιες θέσεις
    - ποιες είναι οι περίφημες ‘τάσεις' και από ποιους εκφράζονται
    - ποιος ευθύνεται για την άσχετη και αλαζονική εικόνα που εκπέμπει ο κος Χουντής με το απόμακρο βλέμμα και την ξύλινη (μέχρι αηδίας) γλώσσα
    - ποιοι ευθύνονται για την δειλή όσο και δουλική μεταστροφή της θέσης για τα γεγονότα του Δεκέμβρη ; ποιοι δεν άντεξαν ;

    ... παραμένουν μετέωρα, λείπουν τα ονόματα και οι διευθύνσεις.

    Δεν χρειάζονται στελέχη courier πίτσας και συμπαθείς μετανάστες από την Αφρική για να πάρει η Αριστερά τα απάνω της, το μοντέλο Ξανθόπουλου κάνει μόνο για μελό ταινίες του ‘60, απαιτείται κάτι σοβαρότερο : ειλικρίνεια, σοβαρότητα και ΑΛΗΘΙΝΗ επικοινωνία με τον κόσμο. Οι κρυψίνοιες και τα 'άπλυτα' οδηγούν ... στην έξοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτέλους! Κάποιος βγήκε και έκανε την (αυτο)κριτική του! Μπούχτισα να βλέπω κομματικά στελέχη με ύφος Μαρίας Αντουανέτας, κρατικοδίαιτη λιγούρα και κομματική φιγούρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. να μην ξεχνάμε και το παντεσπάνι
    του κυνοβολευτισμου..:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σέβομαι απεριόριστα τις απόψεις και τη βούληση των ανθρώπων της αριστεράς
    Διαβάζω με προσοχή κάθε επώνυμη άποψη, παρακολουθώ με ευχαρίστηση κάθε καλοπροαίρετο διάλογο
    Αλλά..
    Σιχαίνομαι τη διαμεσολάβηση των απόψεών μας από τις τάσεις

    Τι θέση έχουν τέτοια ώρα οι παραταξιακές ανακοινώσεις;
    Απλά ρίχνουν λάδι στη φωτιά όπως έκαναν οι κοκκινοπράσινοι με εκείνη την ανακοίνωσή τους για τους δύο Συνασπισμούς..
    Όπως έκανε ο Καρίτζης ως εκπρόσωπος τύπου ανακινώντας το θέμα των θητειών
    Τι νόημα έχει τώρα η ανακοίνωση της Πτέρυγας;
    Όσο και ήπιων τόνων κι αν είναι δεν δείχνει παραταξιακή ανάμειξη στη συζήτηση που ανοίγει;

    Θα λέμε τώρα κάτι και θα μας αντιτείνεται ότι άρα είμαστε με την τάδε ή δείνα παράταξη και με το ζόρι θα μπαίνουμε σπρωχνόμενοι στα χαρακώματα
    Δεν γίνεται έτσι διάλογος, καλόπιστος, χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα
    Έτσι βαθαίνει η καχυποψία για την οποία οι τάσεις ευθύνονται ούτως ή άλλως και η αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και της πορείας της αριστεράς γίνεται μια μάχη με νικητές και ηττημένους

    Αυτό είναι το ζητούμενο ή να βαθύνει ο διάλογος, η ενότητα και η κοινή δράση;
    Δεν είμαστε όλοι ίσοι στον διάλογο ή κάποιοι είναι πιο ίσοι;
    Τάσεις και μηχανισμοί του Συν κρατηθείτε έξω από την συζήτηση αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος Όχι άλλη νοθεία στις απόψεις μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμφωνώ και προσθέτω: χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία, ας μην χάσουμε και άλλη μια μέσα σε μια εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συγγνώμη αλλά ποια ακριβώς είναι η αυτοκριτική; Το οτι στο ΣΥΝ χάσανε τη δυνατότητα να αναδείξουνε υποψηφιο που επικοινωνιακά θα απευθύνεται "Στο νεανικό και αριστερό κοινό του"; Δηλαδή αυτή είναι η λύση και η αυτοκριτική; Η ότι δεν μπόρεσαν να αναδείξουν το ψηφοδέλτιο επειδή είχανε εσωκομματικές κόντρεςς Δηλαδή ποιο κόμμα δεν έχει;
    Κατά την προσωπική μου άποψη ο ΣΥΝ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα χρόνια και κοινά προβλήματα του με μια στρουθοκαμηλική λογική. Γιατί δεν αναλαμβάνει να δημιουργήσει μια βιώσιμη πολιτική πρόταση; Πόσο θα προσπαθεί ακόμα να χαιδεύει τα αυτιά αυτών που θέλουν να τον ακούσουν και μόνο, και θα αποκλείει περεταίρω πολιτικές απόψεις και ρεύματα γιατί ειναι ο ΣΥΝ "της ριζοσπαστικής αριστεράς;" Τι θα γινεί με τις διάφορες λαικίστικες εκδηλώσεις που απλά απωθούν τους ψηφοφόρους που αναζητούν σοβαρές προτάσεις; θα γίνει μια φορά ένας πολιτικό πλάνο που να έχει ρεαλιστικές προσεγγίσεις; Δηλαδή ο Καρατζαφέρης ήτανε πιο σοβαρός όταν είχε και αυτός φουσκωμένα ποσοστά όταν έλεγε ότι θα είναι χαρούμενος απλά αν ανεβάσει τα δικά του ποσοστά στην κάλπη; Απο που και ως που ένας αρχηγός κόμματος λέει οτι "εμείς δε πήραμε τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ για να τους γυρίσουμε πίσω;". Δε καταλαβαίνει οτι απλά αυτό θα τους ξαναστείλει εκεί;
    Ο ΣΥΝ στο 18% ειχε μια εξαιρετική ευκαιρία να κεφαλαιοποιήσει ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού που τον έβλεπε θετικά δίχως όμως να πουλήσει τις παραδοσιακές αρχές του. Το έχασε γιατι συνέχιζε να πιστεύει με αλαζονία, οτι οι πολιτικές κατευθύνσεις που δηλώνεις οταν έχεις 3% μπορεί να είναι οι ίδιες όταν περνάς το 15%. Μάλλον ο Τσίπρας ήτανε πολύ νέος για να θυμάτια ένα άλλο κόμμα, που λεγόταν πολιτική άνοιξη.Δε ξέρω αν είμαι μόνο εγώ αλλά αυτό που βλέπω οτι η παρούσα πολιτική θα οδηγήσει ξανά το κόμμα να γίνει ξανά τραμπάλα στα ποσοστά και να εξαρτάται αν βγαίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ η όχι.
    Ελπίζω να μην οδηγηθούμε στο σημείο όπου ο κύριος έχω-αδικηθεί-απο-την-αριστερά-και-όλους-τους-παλιούς-μου-συντροφους Τρεμόπουλος να ακούγεται πιο αξιόπιστος.
    Με κάθε καλή διάθεση,απολογούμαι αν προσέβαλα κάποιον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η δική μου άποψη την οποία προσπαθώ να εκφράσω εδώ και μήνες με όλους τους τρόπους είναι οτι ουδέποτε υπήρξε ΣΥΡΙΖΑ του 10, του 15 ή του (αστείου) 18%. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν κατέγραψε ποσοστό πάνω από 5% με εξαίρεση τις δημοτικές εκλογές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη...

    Αυτή ήταν μια στημένη παγίδα, μια κατασκευή των ΜΜΕ και των δημοσκόπων που έγινε για συγκεκριμένους λόγους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…