Ημέρες Περιοδικών αυτές...



Φορτώθηκα στο ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη πάλι. Το κάνω δέκα-είκοσι φορές το χρόνο αυτό. Κυρίως τις μέρες που κλείνουμε «τεύχος» στα περιοδικά που έχω δουλέψει. Κερδίζω χρόνο έτσι, ηρεμώ, κρατάω σημειώσεις, βάζω σε μια σειρά όλα αυτά που έχω να κάνω, χαζεύω, κρυφακούω συζητήσεις, βλέπω την ύπαιθρο και την πόλη να έρχεται.

Τελευταία μέρα και ετοιμάστηκα για εκδρομή στον ανέμελο κόσμο των περιοδικών. Πλάκα κάνω! Μόνο ανεμελιά δεν έχει αυτή η δουλειά. Τρέλα είναι. Και ανόθευτη αδρεναλίνη σε ποσότητες που θα μπορούσαν να σκοτώσουν ιπποπόταμο. Εχω προσέξει ότι αυτές τις μέρες, του «κλεισίματος», φουσκώνουν οι φλέβες μου. Όπως και ότι είναι οι μόνες μέρες που ψάχνω απεγνωσμένα να φάω γλυκό. Στα εβδομαδιαία η πίεση είναι συνεχής. Ή τη συνηθίζεις ή σε διαλύει. Στα μηνιαία είναι όση πρέπει και αντέχεις. Στις πιο αραιές εκδόσεις παθαίνεις στερητικά. Εχω περάσει όλες αυτές τις φάσεις με αξιοσημείωτη αντοχή (λέω εκ των υστέρων τώρα).

Στη διάρκεια της διαδρομής μέσα από χωριά και λιβάδια, σκέφτομαι πως έχω περάσει πάνω από τη μισή μου ζωή μέσα σε εφημερίδες και περιοδικά. Τη μισή της μισής σε εφημερίδες και το άλλο τέταρτο σε περιοδικά. Κι αφού σκέφτομαι αυτό, μετά σκέφτομαι όλα αυτά που λέγονται και γράφονται τελευταία και ότι είναι πολύ πιθανό ανήκω στην τελευταία γενιά που πέρασε από την έντυπη δημοσιογραφία. Θα είμαι δηλαδή όπως οι τελευταίοι τσαγκάρηδες, οι τελευταίο γαλατάδες, παγοπώλες, εισπράκτορες αστικού λεωφορείου. Πράγμα θλιβερό και ρομαντικό μαζί. Αλλά όλα τα ρομαντικά πράγμα είναι θλιβερά, δεν είναι; Θέλω να πω ότι και το να προσφέρεις ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα κρύβει μια θλίψη ή εν πάση περιπτώσει, τη γοητεία της θλίψης. Ή κάτι τέτοιο που μόνο ο Τενεσί Ουίλιαμς έπιασε σωστά.

Τυχαίνει αυτή την εποχή να δουλεύω στο διπλανό κτίριο από εκείνο που δούλευε ο παππούς μου πριν πενήντα χρόνια ως αρχισυντάκτες και οι δύο, εκείνος σε εφημερίδα, εγώ σε περιοδικό. Μερικές φορές έχω την περίεργη αίσθηση πως από τα δικά μας παράθυρα θα τον δω να στέκει στο δικό του και κοιτάζει απέναντι, από εκεί που υποθέτω πως θα ήταν το γραφείο του. «Παππού, γειάααα! Πως πάει; Εδώ τα γνωστά, πάλι θα φάει ο Παπανδρέου τον Καραμανλή!». Μια τέτοια αηδία θα του πω για να σπάσει ο πάγος με το φάντασμά του. Μετά με συνεφέρνει μια γουλιά καφές φίλτρου και επιστρέφω στις εκτυπώσεις…
Η μέρα σήμερα κύλησε μια χαρά, χωρίς τους νόμους το Μέρφι, πράγμα μάλλον σπάνιο. Αυτά είναι τα καλά 3μηνιαίων περιοδικών. Εχεις χρόνο. Μπορείς να τα «χτενίσεις» λέξη-λέξη. Οι ώρες πέρασαν…
Εχω την τύχη τα τελευταία 6 χρόνια να είμαι διαρκώς μέσα στο χώρο των περιοδικών. Δεν ήταν όλα ευτυχισμένα χρόνια, ούτε όλες οι προσπάθειες ευτυχείς. Ηταν όμως και είναι οι άνθρωποι. Γιατί αυτό είναι κυρίως τα περιοδικά. Ομάδες ανθρώπων. Συλλογικότητες με διάρκεια που ξεπερνά το ίδιο το τόσο εφήμερο αποτέλεσμα.

Παραδίδω εκτυπώσεις. Οι σελίδες έχουν κλείσει. Μαζεύω στυλό, μολύβια, τσιγάρα, αναπτήρες, κινητά, καραμέλες, υπολογιστή και χαιρετώ την ομάδα του ARREN. Θα ξαναβρεθούμε πια τον Αύγουστο. Ρίχνω μια ματιά στο απέναντι παράθυρο, ο παππούς μου μάλλον θα κλείνει το πρωτοσέλιδα για την κόντρα Εθνικού Συναγερμού και Ενωσης Κέντρου. Είναι 1η Ιουνίου και βραδιάζει… Βγαίνω στην Τσιμισκή…

Στην Κούσκουρα βρίσκω την τελευταία Parallaxi. Μπαίνω στο ταξί για ΜΑΡΜΑΡΙΔΗ. Μέχρι να φτάσω Χαλκιδική την έχω διαβάσει σχεδόν ολόκληρη.


Αυτά τα δύο περιοδικά που έχω την χαρά να συνεργάζομαι μαζί τους είναι τα περιοδικά, το καθένα στο είδος του, με μακράν τις καλύτερες ομάδες της Θεσσαλονίκης, ίσως και όλης της Ελλάδας.

Αγόρια και κορίτσια με απίστευτο «χέρι», δημοσιογράφοι που ψάχνουν και ψάχνονται. Με τους περισσότερους έχουμε δουλέψει μαζί, έχουμε γνωριστεί, άλλους τους ξέρω μόνο από τα κείμενά τους.

Χαίρομαι πολύ που είμαι μια σελίδα ανάμεσά τους εδώ και 20 σχεδόν μήνες στο ένα, δέκα μήνες στο άλλο!



(Αφιερωμένο αυτό το ταξιδάκι της 1ης Ιουνίου 2009 στον Γιώργο πρώτα από ΟΛΟΥΣ και βέβαια στη Νανώ και τη Ντέμη, τους τρεις ανθρώπους που με στήριξαν ουσιαστικά και κυρίως ηθικά σε «πέτρινες» εποχές χωρίς να μου χρωστούν. Τους χρωστώ πολλά χάρτινα όνειρα… Και αν μας τελειώσει το χαρτί, ψηφιακά!!!)



(Η Parallaxi κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες παντού. Το ARREN θα βγει στις 14 του μήνα!)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Ο Αρχιδάμπουρας