Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Where is the Beef!


Αυτή ήταν μία από τις πιο διάσημες ατάκες της δεκαετίας του ’80 στις ΗΠΑ και ακουγόταν σε μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια αλυσίδας fast-food (της Wendie’s, αν δεν με απατά η μνήμη μου) όπου μια γριούλα πήγαινε από φαστφουντάδικο σε φαστφουντάδικο και της πρόσφεραν δύο κομματάρες ψωμί και στη μέση ένα μπιφτέκι σαν …πινέζα. Τότε η γριούλα τους έβαζε τις φωνές ρωτώντας: «Where is the Beef!».
«Where is the Beef!» μοιάζει να ρωτούν και όλα τα ΜΜΕ εν μέσω οικονομικής κρίσης αλλά και κρίσης αξιοπιστίας της ίδιας της δημοσιογραφίας και των Μέσων. Η ατάκα ξαναγίνεται επίκαιρη για εκδότες, δημοσιογράφους και αναγνώστες καθώς το «μπιφτέκι» της ενημέρωσης από τα παραδοσιακά Μέσα μοιάζει να μικραίνει μαζί, όπως είναι φυσικό, και με τα έσοδά τους.
«Where is the Beef!» ήταν και το αναπάντητο, εν τέλει, ερώτημα στη χθεσινή εκδήλωση-συζήτηση, στο Megaron Plus με θέμα «η δημοσιογραφία στην εποχή του Διαδικτύου». Στη συζήτηση συμμετείχαν ως βασικοί ομιλητές η Λίντια Αγκουίρε, διευθύντρια της ηλεκτρονικής έκδοσης της ισπανικής εφημερίδας «Εl Ρais», η Τζορτζίνα Χένρι, διευθύντρια του διαδικτυακού «Comment is Free» της βρετανικής εφημερίδας «Τhe Guardian» και ο Τζιμ Ρόμπερτς, διευθυντής της διαδικτυακής έκδοσης των «Νew Υork Τimes».
Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα. Καινούργια πράγματα δεν ειπώθηκαν. Ειπώθηκαν όμως πράγματα που καλό είναι να ακούγονται και να ξανακούγονται από όσους εμπλέκονται στα ΜΜΕ και κυρίως από εκείνους που ορίζουν τη μοίρα τους.
Το συμπέρασμα κοινό (και αυτονόητο πλέον): ή αλλάζουμε ή πεθαίνουμε! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!
Και το δυστυχέστερο, δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ακόμη κι αν τα ΜΜΕ αλλάξουν, κανείς δεν εγγυάται ότι θα επιβιώσουν καθώς κανείς ακόμη δεν έχει «ανακαλύψει» ένα επιχειρηματικό μοντέλο που θα εξασφαλίζει τα αναγκαία έσοδα για την επιβίωση των Ειδησεογραφικών οργανισμών. Ετσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, το δίλλημα δεν θα είναι «ζωή ή θάνατος» αλλά «θάνατος στο χαρτί ή θάνατος στην οθόνη του υπολογιστή».
Δύσκολα πράγματα!
Ή μήπως εμείς τα κάνουμε δύσκολα αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στις σωστές του διαστάσεις;
Ποιο αλήθεια είναι το «Beef»;
Το επιχειρηματικό μοντέλο που ακόμη δεν έχει βρεθεί;
Ή η ίδια η Δημοσιογραφία;
Δυστυχώς, στη χθεσινή, ενδιαφέρουσα κατά τα άλλα, συζήτηση, αν και ο τίτλος ήταν «η δημοσιογραφία στην εποχή του Διαδικτύου» εκείνο που συζητήθηκε ήταν η προσπάθεια αλλαγής και επιβίωσης των μεγάλων Εκδοτικών Οργανισμών. Η Δημοσιογραφία μόνο παρεμπιπτόντως συζητήθηκε κι αυτό ως τρόπος δουλειάς και όχι επί της ουσίας…
Ετσι όμως απάντηση δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ!
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το θέμα δεν είναι το επιχειρηματικό μοντέλο αλλά το ίδιο το περιεχόμενο, η ουσία, της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Όταν αυτό αλλάξει, θα βρεθεί και το μοντέλο επιβίωσης.
Ή, όπως σχολίασε φίλος, μετά το τέλος της συζήτησης: «Οι δεινόσαυροι δεν θα σωζόντουσαν από τον μετεωρίτη που έσκασε απάνω τους, ακόμη κι αν είχαν καταφέρει να εφεύρουν την ομπρέλα!»

Υ.Γ.: Αν υπάρχει λύση στο πρόβλημα της Κρίσης στα ΜΜΕ; Φυσικά και υπάρχει… Θέλετε να το συζητήσουμε;

>Δημοσιογραφία-ΜΜΕ: αλλαγή η «θάνατος»

Σχετικά Link:
>Murdoch: Web sites to charge for content

>

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…