Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Where is the Beef!


Αυτή ήταν μία από τις πιο διάσημες ατάκες της δεκαετίας του ’80 στις ΗΠΑ και ακουγόταν σε μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια αλυσίδας fast-food (της Wendie’s, αν δεν με απατά η μνήμη μου) όπου μια γριούλα πήγαινε από φαστφουντάδικο σε φαστφουντάδικο και της πρόσφεραν δύο κομματάρες ψωμί και στη μέση ένα μπιφτέκι σαν …πινέζα. Τότε η γριούλα τους έβαζε τις φωνές ρωτώντας: «Where is the Beef!».
«Where is the Beef!» μοιάζει να ρωτούν και όλα τα ΜΜΕ εν μέσω οικονομικής κρίσης αλλά και κρίσης αξιοπιστίας της ίδιας της δημοσιογραφίας και των Μέσων. Η ατάκα ξαναγίνεται επίκαιρη για εκδότες, δημοσιογράφους και αναγνώστες καθώς το «μπιφτέκι» της ενημέρωσης από τα παραδοσιακά Μέσα μοιάζει να μικραίνει μαζί, όπως είναι φυσικό, και με τα έσοδά τους.
«Where is the Beef!» ήταν και το αναπάντητο, εν τέλει, ερώτημα στη χθεσινή εκδήλωση-συζήτηση, στο Megaron Plus με θέμα «η δημοσιογραφία στην εποχή του Διαδικτύου». Στη συζήτηση συμμετείχαν ως βασικοί ομιλητές η Λίντια Αγκουίρε, διευθύντρια της ηλεκτρονικής έκδοσης της ισπανικής εφημερίδας «Εl Ρais», η Τζορτζίνα Χένρι, διευθύντρια του διαδικτυακού «Comment is Free» της βρετανικής εφημερίδας «Τhe Guardian» και ο Τζιμ Ρόμπερτς, διευθυντής της διαδικτυακής έκδοσης των «Νew Υork Τimes».
Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα. Καινούργια πράγματα δεν ειπώθηκαν. Ειπώθηκαν όμως πράγματα που καλό είναι να ακούγονται και να ξανακούγονται από όσους εμπλέκονται στα ΜΜΕ και κυρίως από εκείνους που ορίζουν τη μοίρα τους.
Το συμπέρασμα κοινό (και αυτονόητο πλέον): ή αλλάζουμε ή πεθαίνουμε! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!
Και το δυστυχέστερο, δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ακόμη κι αν τα ΜΜΕ αλλάξουν, κανείς δεν εγγυάται ότι θα επιβιώσουν καθώς κανείς ακόμη δεν έχει «ανακαλύψει» ένα επιχειρηματικό μοντέλο που θα εξασφαλίζει τα αναγκαία έσοδα για την επιβίωση των Ειδησεογραφικών οργανισμών. Ετσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, το δίλλημα δεν θα είναι «ζωή ή θάνατος» αλλά «θάνατος στο χαρτί ή θάνατος στην οθόνη του υπολογιστή».
Δύσκολα πράγματα!
Ή μήπως εμείς τα κάνουμε δύσκολα αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στις σωστές του διαστάσεις;
Ποιο αλήθεια είναι το «Beef»;
Το επιχειρηματικό μοντέλο που ακόμη δεν έχει βρεθεί;
Ή η ίδια η Δημοσιογραφία;
Δυστυχώς, στη χθεσινή, ενδιαφέρουσα κατά τα άλλα, συζήτηση, αν και ο τίτλος ήταν «η δημοσιογραφία στην εποχή του Διαδικτύου» εκείνο που συζητήθηκε ήταν η προσπάθεια αλλαγής και επιβίωσης των μεγάλων Εκδοτικών Οργανισμών. Η Δημοσιογραφία μόνο παρεμπιπτόντως συζητήθηκε κι αυτό ως τρόπος δουλειάς και όχι επί της ουσίας…
Ετσι όμως απάντηση δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ!
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το θέμα δεν είναι το επιχειρηματικό μοντέλο αλλά το ίδιο το περιεχόμενο, η ουσία, της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Όταν αυτό αλλάξει, θα βρεθεί και το μοντέλο επιβίωσης.
Ή, όπως σχολίασε φίλος, μετά το τέλος της συζήτησης: «Οι δεινόσαυροι δεν θα σωζόντουσαν από τον μετεωρίτη που έσκασε απάνω τους, ακόμη κι αν είχαν καταφέρει να εφεύρουν την ομπρέλα!»

Υ.Γ.: Αν υπάρχει λύση στο πρόβλημα της Κρίσης στα ΜΜΕ; Φυσικά και υπάρχει… Θέλετε να το συζητήσουμε;

>Δημοσιογραφία-ΜΜΕ: αλλαγή η «θάνατος»

Σχετικά Link:
>Murdoch: Web sites to charge for content

>

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…