Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Where is the Beef!


Αυτή ήταν μία από τις πιο διάσημες ατάκες της δεκαετίας του ’80 στις ΗΠΑ και ακουγόταν σε μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια αλυσίδας fast-food (της Wendie’s, αν δεν με απατά η μνήμη μου) όπου μια γριούλα πήγαινε από φαστφουντάδικο σε φαστφουντάδικο και της πρόσφεραν δύο κομματάρες ψωμί και στη μέση ένα μπιφτέκι σαν …πινέζα. Τότε η γριούλα τους έβαζε τις φωνές ρωτώντας: «Where is the Beef!».
«Where is the Beef!» μοιάζει να ρωτούν και όλα τα ΜΜΕ εν μέσω οικονομικής κρίσης αλλά και κρίσης αξιοπιστίας της ίδιας της δημοσιογραφίας και των Μέσων. Η ατάκα ξαναγίνεται επίκαιρη για εκδότες, δημοσιογράφους και αναγνώστες καθώς το «μπιφτέκι» της ενημέρωσης από τα παραδοσιακά Μέσα μοιάζει να μικραίνει μαζί, όπως είναι φυσικό, και με τα έσοδά τους.
«Where is the Beef!» ήταν και το αναπάντητο, εν τέλει, ερώτημα στη χθεσινή εκδήλωση-συζήτηση, στο Megaron Plus με θέμα «η δημοσιογραφία στην εποχή του Διαδικτύου». Στη συζήτηση συμμετείχαν ως βασικοί ομιλητές η Λίντια Αγκουίρε, διευθύντρια της ηλεκτρονικής έκδοσης της ισπανικής εφημερίδας «Εl Ρais», η Τζορτζίνα Χένρι, διευθύντρια του διαδικτυακού «Comment is Free» της βρετανικής εφημερίδας «Τhe Guardian» και ο Τζιμ Ρόμπερτς, διευθυντής της διαδικτυακής έκδοσης των «Νew Υork Τimes».
Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα. Καινούργια πράγματα δεν ειπώθηκαν. Ειπώθηκαν όμως πράγματα που καλό είναι να ακούγονται και να ξανακούγονται από όσους εμπλέκονται στα ΜΜΕ και κυρίως από εκείνους που ορίζουν τη μοίρα τους.
Το συμπέρασμα κοινό (και αυτονόητο πλέον): ή αλλάζουμε ή πεθαίνουμε! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!
Και το δυστυχέστερο, δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ακόμη κι αν τα ΜΜΕ αλλάξουν, κανείς δεν εγγυάται ότι θα επιβιώσουν καθώς κανείς ακόμη δεν έχει «ανακαλύψει» ένα επιχειρηματικό μοντέλο που θα εξασφαλίζει τα αναγκαία έσοδα για την επιβίωση των Ειδησεογραφικών οργανισμών. Ετσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, το δίλλημα δεν θα είναι «ζωή ή θάνατος» αλλά «θάνατος στο χαρτί ή θάνατος στην οθόνη του υπολογιστή».
Δύσκολα πράγματα!
Ή μήπως εμείς τα κάνουμε δύσκολα αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στις σωστές του διαστάσεις;
Ποιο αλήθεια είναι το «Beef»;
Το επιχειρηματικό μοντέλο που ακόμη δεν έχει βρεθεί;
Ή η ίδια η Δημοσιογραφία;
Δυστυχώς, στη χθεσινή, ενδιαφέρουσα κατά τα άλλα, συζήτηση, αν και ο τίτλος ήταν «η δημοσιογραφία στην εποχή του Διαδικτύου» εκείνο που συζητήθηκε ήταν η προσπάθεια αλλαγής και επιβίωσης των μεγάλων Εκδοτικών Οργανισμών. Η Δημοσιογραφία μόνο παρεμπιπτόντως συζητήθηκε κι αυτό ως τρόπος δουλειάς και όχι επί της ουσίας…
Ετσι όμως απάντηση δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ!
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το θέμα δεν είναι το επιχειρηματικό μοντέλο αλλά το ίδιο το περιεχόμενο, η ουσία, της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Όταν αυτό αλλάξει, θα βρεθεί και το μοντέλο επιβίωσης.
Ή, όπως σχολίασε φίλος, μετά το τέλος της συζήτησης: «Οι δεινόσαυροι δεν θα σωζόντουσαν από τον μετεωρίτη που έσκασε απάνω τους, ακόμη κι αν είχαν καταφέρει να εφεύρουν την ομπρέλα!»

Υ.Γ.: Αν υπάρχει λύση στο πρόβλημα της Κρίσης στα ΜΜΕ; Φυσικά και υπάρχει… Θέλετε να το συζητήσουμε;

>Δημοσιογραφία-ΜΜΕ: αλλαγή η «θάνατος»

Σχετικά Link:
>Murdoch: Web sites to charge for content

>

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…