Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Nα ξαναδώσουν στους δημοσιογράφους τη χαμένη τους τιμή

Του Βασίλη Μουλόπουλου, πρόεδρου ΠΟΕΣΥ

Συνάδελφοι, το καλό των διαδηλώσεων είναι ότι λένε πάντα την αλήθεια. Οταν βρίσκεσαι στους δρόμους με άλλον κόσμο η μιντιακή διαστρέβλωση είναι αδύνατη, όπως είναι αδύνατες οι αναγνώσεις που ταυτίζουν την πραγματικότητα με την ιδεολογία αυτού που την ερμηνεύει. Φτάνει μια ματιά για να καταλάβεις αν μια διαδήλωση εκφράζει κάτι το αληθινό, το αυθόρμητο, ή αν είναι κατασκευασμένη. Αν μιλάει σε όποιον συμμετέχει και σε όποιον την παρατηρεί ή αν είναι μουγκή.

Η διαδήλωση της 2ας Απριλίου είπε πολλές αλήθειες για τους δημοσιογράφους και στους δημοσιογράφους. Οτι η εποχή της ευδαιμονίας, της συναλλαγής με τις εξουσίες, η εποχή που όποιος δημοσιογράφος «σεβότανε τον εαυτό του» συμμετείχε σε κάποιο κύκλωμα οικονομικοπολιτικής παρτούζας έχει τελειώσει.

Οι δημοσιογράφοι που απέργησαν στις 2 Απριλίου, που κατέβηκαν στους δρόμους, δεν γνωρίζουν αν αύριο θα δουλεύουν για τον ίδιο εργοδότη, ή θα έχουν πουληθεί σε άλλο αφεντικό. Δεν γνωρίζουν αν ο συνάδελφος του διπλανού γραφείου θα είναι και αύριο στη θέση του. Αισθάνονται σήμερα πλεονάζον εργατικό (και όχι πνευματικό) δυναμικό που θα υποχρεωθεί αύριο σε υπερωρίες χωρίς όρια, χωρίς ανταμοιβή. Βλέπουν συναδέλφους στο τέλος του εργασιακού βίου τους να απολύονται «ως μη αποδοτικοί». Δεν γνωρίζουν αν οι αποφάσεις από τις οποίες
εξαρτάται το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους θα παρθούν από την επιχείρηση στην οποία εργάζονται ή στην έδρα κάποιας πολυεθνικής ή στα γραφεία κάποιας εφοπλιστικής εταιρείας.
Αυτό είπαν οι δημοσιογράφοι στις 2 Απριλίου.

Συνάδελφοι, η κρίση των επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι υπαρκτή. Δεν είναι όμως σημερινή. Απλώς η κρίση του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού ήλθε να συναντήσει και να επιδεινώσει τη μακρόχρονη κρίση στον χώρο των Μίντια. Το βέβαιο είναι ότι το τοπίο των μίντια αύριο θα είναι τελείως διαφορετικό από το σήμερα. Οτι η κρίση θα σαρώσει βεβαιότητες και κεκτημένα. Θα ανατρέψει ιδιοκτησιακές και εργασιακές σχέσεις.

Το βέβαιο είναι πως ένα πράγμα έχουν ξεκαθαρισμένο στο μυαλό τους οι ιδιοκτήτες: η κρίση είναι η μεγάλη ευκαιρία για να επιβάλλουν νομοθετικά (και όπου δεν το μπόρεσουν με τον τσαμπουκά) τις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων.

Ολοι γνωρίζουμε ότι η επιχείρηση έχει ήδη ξεκινήσει. Ο φόβος και οι εκβιασμοί στους χώρους εργασίας εξαπλώνονται. Τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τα δικαιώματα στην απεργία καταπατώνται. Οι κινητοποιήσεις όταν δεν μπορούν να σπάσουν εκ των έσω ποικινοποιούνται.
Στόχος οι μισθοί, οι συντάξεις, οι συλλογικές συμβάσεις. Η επισφαλής εργασία και οι μειώσεις των μισθών ήδη εφαρμόζονται.

Συνάδελφοι, η ολική απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί τον βασικό άξονα εξόδου από την κρίση για τα οικονομικοπολιτικά κέντρα εξουσίας- και τα ΜΜΕ (διατί να το κρύψομεν άλλωστε) βρίσκονται στην καρδιά αυτών των κέντρων. Αποτελούν το μυαλό και την ιδεολογική ομάδα κρούσης αυτών των κέντρων.

Γι’ αυτό κάθε αντίσταση προς την πολιτική ορθή σκέψη, κάθε νησίδα αμφισβήτησης για τις επιλογές εξόδου από την κρίση από τα κέντρα εξουσίας, πρέπει να καταστραφεί.
Συνάδελφοι, ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχθεί και το διακύβευμα δεν είναι μόνο πόσοι δημοσιογράφοι θα έχουν αύριο δουλειά, με τι μισθούς, τι συντάξεις και με ποιες συνθήκες εργασίας αλλά η ίδια η δημοσιογραφία. Κρίνεται το είδος και ο ρόλος της ενημέρωσης.
Συνάδελφοι, όπως έχω ξαναπεί στην ιστορία του ανθρώπου υπάρχουν στιγμές των μεγάλων, καθαρών αποφάσεων. Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία χαράσσει διαχωριστικές γραμμές και ο καθένας καλείται να αποφασίσει σε ποια πλευρά θα σταθεί. Η περίοδος που ζούμε είναι μια από αυτές τις ιστορικές στιγμές.

Πρέπει να υπερασπίσουμε την εργασία μας αλλά και το περιεχόμενο της εργασίας μας. Να αποδείξουμε στον εαυτό μας, στους συναδέλφους μας, αλλά και στην κοινωνία ότι δεν είμαστε διαπλεκόμενοι, παπαγαλάκια, γλείφτες. Οτι δεν είμαστε ρουφιάνοι και διαπλεκόμενοι.

Συνάδελφοι, η δημοσιογραφία έπαψε να είναι λέσχη για ολίγους. Ο ελιτίστικος και διαπλεκόμενος συνδικαλισμός, οι κολεγιές με τις κυβερνήσεις, έχουν τελειώσει. Οι συνδικαλιστικές ενώσεις ή θα αλλάξουν ή θα πάψουν να υπάρχουν. Θα μεταβληθούν σε οίκους ευγηρίας με τους ενοίκους να λιγοστεύουν από τους βιολογικούς θανάτους, έχοντας ήδη πεθάνει επαγγελματικά και ηθικά.

Συνάδελφοι, πρέπει να χτίσουμε το συνδικάτο Τύπου, το συνδικάτο όλων των δημοσιογράφων και ο ρόλος της ΕΣΗΕΑ είναι αποφασιστικός σε αυτό. Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να στηρίξει την ΠΟΕΣΥ στη δημιουργία Πανελλήνιου Συνδικατου όλων των εργαζομένων στην ενημέρωση σε όλη την Ελλάδα χωρίς ελιτισμούς, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς αλαζονικές συμπεριφορές.
Πανελλήνιο συνδικάτο με ισότιμη εκπροσώπηση όλων των κλάδων και όλων των Μέσων – από τους τεχνικούς και τους υπαλλήλους ως το Διαδίκτυο – που θα συνάπτει πανελλήνιες συλλογικές συμβάσεις εργασίας για το μίνιμουμ των αυξήσεων και θα υποστηρίζει τις τοπικές ενώσεις και κλάδους σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις για βελτίωση της πανελλήνιας σύμβασης και την άμεση σύνδεση των συντάξεων με τις αυξήσεις.
Αλλά το κυριότερο, η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ πρέπει να ξαναδώσουν στους δημοσιογράφους τη χαμένη τους τιμή.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…