Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θα ήθελα σ’ αυτές τις εκλογές…


Κάποιοι να πουν ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στα παραδοσιακά ΜΜΕ και κυρίως στην τηλεόραση.
Να πουν ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στους παρουσιαστές και εκπομπάρχες της τηλεοπτικής αλητείας.
Να αρνηθούν κάθε πρόσκληση στα τηλεοπτικά στούντιο κρατικών και ιδιωτικών καναλιών.
Να τους δείξουν την απόλυτη περιφρόνησή τους. Να «φτύσουν» το γυαλί και τις κάμερες. Να τους δείξουν πως αυτό το ΤΣΙΡΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει να δίνει παραστάσεις και να μετατρέπει σαν την Κίρκη τους πάντες σε «νούμερα». Τουλάχιστον όχι με εκείνους.
Να καταλάβουν πως όσο συνεπής και αν είσαι, όσες προτάσεις και θέσεις αν έχεις, όσο κι αν δεν θέλεις να γίνεις καραγκιόζης και μαριονέτα, είσαι χαμένος από χέρι όταν βρεθείς στην Αρένα των ΜΜΕ. Πίθηκοι και ύαινες θα σε καταπιούν αμάσητο.
Θα ήθελα κάποιοι να τολμήσουν να πουν «ΟΧΙ» σε αυτή την θηριώδη εξουσία. Να τολμήσουν να αμφισβητήσουν τους επικοινωνιολόγους, τους ίματζ-μέικερς και τους θηριοδαμαστές των πολιτών που λένε, χρόνια τώρα, πως «αν δεν βγεις στο γυαλί δεν θα σε ψηφίσει ούτε η μάνα σου».
Λένε ψέματα.
Θα ήθελα να πουν «ΟΧΙ», όχι σνομπάροντας αλλά ως ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ!
Μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ που θα λέει «δεν συμμετέχω στο παιχνίδι σας γιατί εσείς κινείτε τα νήματα. Διότι εσείς κυβερνάτε!». Κι ΑΥΤΟ πρέπει να σταματήσει!
Και στο κάτω-κάτω μη σώσει και σε ψηφίσει καμιά μάνα σου αν περιμένει να την πείσεις μέσα από μια εκπομπή ή ένα τηλεοπτικό σποτ!
Θα ήθελα να κάνουν κι ένα ακόμη βήμα: Να απαγορέψουν στους δημοσκόπους να τους μετράνε! Μπορεί να γίνει! Κι ακόμη…
Να ζητήσουν από τον κόσμο να μην συμμετέχει σε καμιά δημοσκόπηση!

Προφανώς, μάταια περίμενα το μεγάλο «ΟΧΙ» και σε αυτές τις εκλογές και μάταια θα το περιμένω και στις επόμενες.
Οσο όμως αυτό το «ΟΧΙ» δεν ακούγεται, τόσο θα βουλιάζουμε. Τόσο θα επικρατεί η άποψη του «όλοι ίδιοι είναι».
Γιατί όσο παίρνεις μέρος στο στημένο παιχνίδι, τόσο γίνεσαι μέρος του προβλήματος!



Υ.Γ. Υπάρχουν κι άλλα Μέσα, πλέον, διάβολε!
Παλιά και Νέα!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…