Ο γιός του υφασματέμπορα (ημιτελές)

Του ενός…
Του έμεινε η περιουσία. Και το μαγαζί. Με την πρώτη έκανε κάτι ψιλοεπενδύσεις. Ένα σπίτι δικό του. Ένα γραφείο. Το δεύτερο το πούλησε και με τα λεφτά πήρε μερίδιο από μια επιχείρηση «πάρκινγκ». Εισοδηματίας.
Μια χαρά για τεμπελχανά άνθρωπο.
Ευφράδεια απόκτησε. Την αποκτούν εύκολα οι τεμπέληδες κι ας μην την έχουν από γεννησιμιού τους. Την έχουν ανάγκη άλλωστε για να καλύπτουν με λόγια τα όσα δεν έχουν όρεξη να κάνουν.
Α! Ειχε και το όνομα. Αυτό που το βάζεις; Πάνω από τα πτυχία, αυτό σίγουρα. Και σιγά τα πτυχία δηλαδή, τέλος πάντων…
Η οικογένεια έκανε εμπόριο υφασμάτων. Από τη δεκαετία του ’50. Εκοβαν κι έραβαν. Εκοβαν κι έραβαν. Μεγάλοι Προμηθευτές της Αυλής για πολλά χρόνια. Αδυναμία τους είχε η βασιλομήτωρ. Τι κουρτίνες, τι οργάντζες, τι καλύματα για τα 48 σαλονάκι σε Ηρώδου του Αττικού και Τατόι, τι φούστες, τι μπλούζες, τι ταγιέρ, τι κυλόττες! Όχι ότι ήταν και τίποτα της προκοπής τα υφάσματα. Φτηνιάρικα ήταν. Όμως της άρεσε το μαγαζί. Και ο μαγαζάτορας ακόμη περισσότερο. Κομψότατος ήταν. Και νταβραντισμένος. Και είχε τις χάρες όλες. Και κυρίως εκείνο το μπρουτάλ που δεν είχε ο φλούφλης, ο δικός της. Μέχρι και τα τούλια για τα νυφικά και τις μπομπονιέρες από αυτούς τα αγόραζε. Το Μεγάλο Αφεντικό ήταν άξιο στη δουλειά του. Είχε κι ένα κόλλημα με τις «καρφίτσες». Πολύ του άρεσαν. Φετίχ τις είχε. Το ήξεραν οι φίλοι του και τις φορούσαν στο πέτο. Καμαρωτά. Ειδικά στις εκλογές. Και τα δέντρα τα αγαπούσε πολύ ο Μεγάλος. Κι άλλα πράγματα πιο απαγορευμένα αγαπούσε αλλά αυτά τα έκρυβε. Στην τσέπη.
Τι λέγαμε;
Α! Ναι!
Νίκησε η Μπαρτσελόνα τελικά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Ο Αρχιδάμπουρας