Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

300 λέξεις για άλλα 3.000.000 λέξεις…

Νύχτα κι εκείνη. Το ραντεβού ήταν για το πρωί όμως πριν σημάνουν μεσάνυχτα τον πιάσαν οι βιασύνες. Ευτυχώς το βαλιτσάκι ήταν δίπλα στην πόρτα. Ρίξαμε μια ματιά στις εναλλακτικές διαδρομές. Καμιά οχτακοσαριά χιλιάδες στην τσέπη του πουκαμίσου και φύγαμε. Μεσογείων, Πεντάγωνο, Νέο Ψυχικό, Κηφισίας, Μαρούσι. Θα μπω κι εγώ. Όχι ακόμη, να την ετοιμάσουμε πρώτα. Την ετοίμαζαν κανά δίωρο. Ένα λοφάκι αποτσίγαρα πίσω από τα ασθενοφόρα. Τώρα μπορείτε να μπείτε αν θέλετε. Πράσινη μπλούζα και μέσα. Πονάς; Λίγο. Πονάς; Λίγο. Πονάς; Σταματάς; Που θα πάμε το καλοκαίρι; Πάμε Αμοργό; Δεν πάμε Σύρο καλύτερα; Πονάω. Πολύ; Πολύ. Γιατρέ; Περιμένουμε λίγο. Περιμέναμε άλλο ένα δίωρο που έγινε τρίωρο που έγινε τετράωρο ακούγοντας τις άλλες να μπαίνουν και να βγαίνουν με ρυθμό αφίξεων του Μετρό. Που ήταν που βιαζόταν αυτός; Ελα μου ντε; Άλλο ένα δίωρο. Κουράστηκε εκείνη, βαριόταν κι αυτός, είχα μείνει να κοιτάζω τους καρδιογράφους. Γιατρέ μήπως άρχισαν να παραπέφτουν. Τι λέτε; Πάμε να τον βοηθήσουμε; Οχιιιιι! Μόνη μου θέλω. Τι μόνη σου θέλεις, κορίτσι μου; Θα κάνει τα πρώτα του γενέθλια κι ακόμη μέσα θα είναι. Με τα πολλά: άντε πάμε. Περνάει άλλη μιάμιση ώρα. Όλα εντάξει. Πού'ν’τους. Εκείνη ηρεμεί. Θα σας φωνάξουμε σε λίγο να τον δείτε. Κόλλησα έξω από την πόρτα «παραλαβής», με τον ώμο στο κούφωμα σαν φαντάρος που περιμένει να τελειώσει η σκοπιά. Η πόρτα ανοίγει. Να’τος. Πόσα δίωρα πέρασαν μέσα σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου; Και πότε κιόλας πρόλαβε να γρατσουνίσει το βλέφαρό του με τα νύχια του ο μικρός πειρατής; Κρατήστε τον. Πως; Ετσι! Ετσι. Ανοιξε το αγρατσούνιστο μάτι του και με κοίταξε. Με είδε; Είχα εξαϋλωθεί. Δεν είχα σώμα. Αέρας ήμουν. Αεράκι και τον κρατούσα.

Γεννήθηκε την ίδια ημέρα, σαν σήμερα, με τον πατέρα μου.

Πέρασαν κιόλας 8 χρόνια. Κι αν μου πεις να στα διηγηθώ λεπτό προς λεπτό, ακόμη και δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο, μπορώ να το κάνω!
Να ζήσεις γιαβρί μου!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…