Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙ: μη βαράτε εμάς, άλλοι σας πίνουν το αίμα



Η πρώτη φορά - το πρώτο “πέταγμα” του ΚΟΥΝΟΥΠΙΟΥ έγινε το 1998 και κράτησε περί τα δύο χρόνια. Κυκλοφορούσε έντυπο και “ελεύθερο”(δωρεάν) και απευθυνόταν στο ίδιο κοινό με σήμερα: “τσιμπημένα” ανήσυχους νέους όχι μόνο στην ηλικία αλλά κυρίως στα μυαλά. Με χιούμορ, αρκετές φορές πικρό και καυστικό, με προτάσεις για να την “βλέπουμε” και λίγο αλλιώς, με σεβασμό στο διαφορετικό, με αγάπη για το καινούργιο, το ανατρεπτικό, με διάθεση αυτοκριτική και τέλος πάντων όχι υποκριτική.
Μετά από τόσα χρόνια αυτή η προσπάθεια ξανάρθε στο μυαλό μας (είμαστε αρκετοί) επειδή τα χρόνια πέρασαν αλλά πολύ λίγα άλλαξαν. Απ’ ότι φαίνεται, εμείς όχι…
Το ΚΟΥΝΟΥΠΙ είναι πάλι εδώ , ηλεκτρονικό, νεανικό και ανατρεπτικό. Πολύ σύντομα θα υπάρχει και σε μορφή ηλεκτρονικού περιοδικού (hi tech!!!) για να το ξεφυλλίζετε κιόλας… Βλέπετε και θα διαπιστώσετε ότι το ΚΟΥΝΟΥΠΙ ήταν και θα παραμείνει “τσιμπημένων” και αριστερών πεποιθήσεων με λόγο, άποψη και θέση για τη ζωή και όλα όσα μας την ορίζουν. Κι όπως εννοεί κάθε ένας από μας τον όρο “τσίμπημα”…

Εδώ είμαστε λοιπόν, με ύλη που πιστεύουμε ότι ακουμπάει τον κάθε ένα από μας, με σοβαρά και αστεία, με προβληματισμό αλλά και “ταξιδιάρικη” διάθεση, με “τσιμπήματα” όποτε χρειάζεται και με “χάδια” όταν βαριόμαστε - γιατί θα συμβαίνει και αυτό…
Η συμμετοχή σας είναι φυσικά αυτονόητη: με προτάσεις, άρθρα, γράμματα, e-mail, καφέδες, σάντουιτς και ότι άλλο προαιρείστε! Κυρίως όμως με διάθεση να μας κρίνετε θετικά ακόμα και στις “πατάτες” που θα κάνουμε. Μην αρχίσετε να μας κυνηγάτε με τις μυγοσκοτώστρες, απλά ξυθείτε λίγο και θα σας περάσει! Άλλωστε καλώς ή κακώς (κάκιστα λέμε εμείς) σαν κοινωνία, μας έχουν εκπαιδεύσει να τα βλέπουμε όλα, να τα αντέχουμε όλα, να τα προσπερνάμε όλα, να τα καταπίνουμε όλα, να τα ΞΕΧΝΑΜΕ όλα. Όμως γι’ αυτό ακριβώς “πετάμε” και “τσιμπάμε”: να τα λέμε ΟΛΑ, να τα ψάχνουμε ΟΛΑ, να θυμώνουμε με ΟΛΑ, να μην ξεχνάμε ΤΙΠΟΤΑ. Αυτά θέλουμε και θα τα προσπαθήσουμε μαζί σας και πού ξέρετε; ‘Όλοι σε αυτή τη διαδρομή κάτι θα κερδίσουμε!
Καλά μας πετάγματα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…