Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν ειν’ α-, δεν είν’ άνοιξη φέτος αυτή


Αν κάποτε οι χριστιανοί ή έστω εκείνοι που για μια-δύο εβδομάδες πίστευαν πως έχουν μια κάποια πίστη σε κάτι πέρα από αυτούς, λειτουργούσαν σαν την εμπροσθοφυλακή μας απέναντι σε κάτι που θα θέλαμε να είναι άγνωστο, σήμερα πια οι ίδιοι άνθρωποι φαίνεται πως έχουν υποχωρήσει στο ρομποτικό ημίφως όπου το να φτιάξεις τσουρέκια, να βάψεις αυγά, να ανάψεις ένα κερί, να σταθείς και να μυρίσεις την πασχαλιά, να συγκινηθείς από το θείο δράμα, μοιάζουν σαν μερικές ακόμη μικροεντολές ενός λειτουργικού συστήματος απολύτως ξεπερασμένου.
Οσο κι αν έψαξα, όσο κι αν το αναζήτησα, όχι με ιδιαίτερη λαχτάρα είναι αλήθεια, φέτος δεν βρήκα παρά ελάχιστα στοιχεία που να θυμίζουν Πάσχα. Κι όσα συνέλαβαν οι αισθήσεις μου ήταν τόσο ξεθυμασμένα που λες κι επιζούσαν χάρη μιας αμυδρής μνήμης που τρεμόσβηνε σαν κερί επιταφίου εν μέσω ξαφνικού κυκλώνα. Κανένα πέρασμα (=Πάσχα), πουθενά. Ο καθείς και το σταυρουδάκι του.
Η εκκλησία –αυτή που πλέον πηγαίνω όχι για μένα, αλλά για τα φουκαριάρικα τα παιδιά μου που επιμένουν να εορτάσουν- μισοάδεια. Το ίδιο και τα βλέμματα όσων ήταν εκεί. Το μυαλό τους αλλού ταξίδευε. Σε θάλασσες προσωπικής αγωνίας. Σε βαλτώδεις λιμνοθάλασσες με έντονη τη μυρωδιά της Βαρβακείου Αγοράς από «μακεδονικά» αμνοερίφια και φρεσκο-αποψυχθείσες συκωταριές. Το καταϊδρωμένο, χαραγμένο από χρόνιες δερματίτιδες και κατα συνθήκη ψεύδη, πρόσωπο του υπουργεύοντος επί των Οικονομικών, μπούλη με την ασθματική φωνή, είχε αντικαταστήσει το πρόσωπο του παθόντα (και όχι βεβαίως "πάσχοντα") θεού. Στα ψαλτήρια ο Καμπουράκης και ο Οικονομέας, ο Λυριτζής και ο Οικονόμου. Οι ύμνοι και τα τροπάρια σαφώς οικονομοκεντρικοί.
Ακόμη και οι ξένοι –οι ξένοι, ξένοι- έλειπαν φέτος. Οι Αλβανοί επέστρεψαν για λίγο ή για πάντα στη χώρα τους άλλοι για να γιορτάσουν την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ και άλλοι επειδή δεν βρίσκουν πια δουλειά στις οικοδομές και στα χωράφια. Οι Γεωργιανοί επίσης έφυγαν να δουν αν ακόμη η πατρίδα τους βρίσκεται στο χάρτη. Οσοι έμειναν εδώ προτίμησαν να κλειστούν στο σπίτι και να δουν τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Γλυκερία.

Από πουθενά να κρατηθείς. Ή να πεις: «ας κρατηθούν τουλάχιστον κάποιοι, την έσχατη στιγμή ίσως απλώσουν ένα χέρι να πιάσουν κι εμάς». Τίποτα. Ακόμη και οι γερόντισσες λες και βαρέθηκαν τις πολλές πολλές μετάνοιες και τις γονυκλισίες. Οι γέροντες από την άλλη, μετρούσαν τις συντάξεις και το δώρο στα δάχτυλα, κοιτούσαν μια το ρολόϊ τους και μια τον διπλανό τους. Μέχρι και παππάς, το βράδυ της Ανάστασης, βγήκε έξω από το ναό έχοντας ξεχάσει να πάρει μαζί του το Ευαγγέλιο. Δείγμα, για μένα, οτι το Βατοπέδι έχει κάνει "πουρέ" και τα μυαλά των πλέον ευσεβών!

Ελάχιστοι συγγενείς ήλθαν από την πόλη. Οι περισσότεροι την Κυριακή το πρωί, βαρύθυμοι και κατηφείς, έπιναν καφέ μέχρι τη μία και μετά ασχολήθηκαν λίγο με την ψησταριά, έτσι «για το καλό». Πόσο το πήρες το κιλό το κατσίκι; Εννιά ευρώ. Πάλι καλά. Ο δικός μας χασάπης το είχε στα έντεκα. Υστερα άνοιξαν τις εφημερίδες, έβγαλαν το CD με τον Παπακωνσταντίνου και τα άλλα με τη Σαμίου και τον Πετρολούκα Χαλκιά, τα έβαλαν στο στερεοφωνικό. Επαιξαν ένα δύο τραγούδια. «Δεν το χαμηλώνετε λίγο, μας πήρε τα αυτιά;». Αρνιά, κοκκορέτσια, τζατζίκια, πατζαροσαλάτες, μαρούλια, αγγουράκια, στρώθηκαν στα γρήγορα και μαζεύτηκαν ακόμη γρηγορότερα.
Τα παιδιά επέμεναν λίγο περισσότερο. Επαιξαν, τσίριξαν, άνοιξαν δώρα, ρίξαν τις πορτοκαλάδες τους, λερώθηκαν. Οι τελευταίοι των ζωντανών. Τα μικρά. Τα λίγο μεγαλύτερα κουβαλούσαν ακόμη έναν μακρινό Δεκέμβριο, καταχωνιασμένο πλέον σε κάποιες γωνιές του Facebook.
Σαν να χάθηκε ο θεός φέτος. Για τα καλά. Τουλάχιστον για εκείνους που διατηρούσαν μια κάποια πίστη στον θεό. Αυτοί όμως θα διατηρήσουν μια μηχανική ανάμνηση της τελετής. Για πέντε, άντε δέκα χρόνια θα θυμούνται ότι ο σταυρός γίνεται με το δεξί χέρι, επάνω, κάτω, δεξιά αριστερά. Κι ίσως να έχουν κάποια ελπίδα να περάσουν απέναντι.
Οι άλλοι, αυτοί που κάποτε πίστευαν στον Ανθρωπο είναι οι μεγάλοι χαμένοι. Και ούτε πλοίο έχουν πλέον ούτε και οδό. Νομίζω ότι τελειώσαμε.


(Αφιερωμένο στη Μπεάτα Ασημακοπούλου που "έφυγε" σήμερα το πρωί)

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…