Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενας σύντομος αποχαιρετισμός στις εφημερίδες…


Η εφημερίδα μου είναι εκεί. Και δεν είναι. Εχω φάει κόλλημα με το e-paper στο νέο site της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ. Εχω δει δεκάδες φορές αυτή την εφαρμογή σε πολλές παραλλαγές. Κυρίως σε περιοδικά. Όμως είναι η πρώτη φορά που κάνοντας «κλικ» έκανα κι εγώ … «κλικ». Ισως γιατί το περιεχόμενο μου είναι πολύ γνώριμο. Τι συμβαίνει; Εδώ και χρόνια, όποτε έμπαινα στο site ενός εντύπου που το παρακολουθώ χρόνια, είτε αυτό ήταν εφημερίδα είτε περιοδικό, κάτι μου έλειπε. Κάτι αρχικά απροσδιόριστο. Παίρνει χρόνο να το συνειδητοποιήσεις αυτό το «κάτι» κι όμως είναι πολύ εύκολο. Είναι η αναγνωστική συνήθεια. Ο καθένας μας διαβάζει με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Με μια συγκεκριμένη σειρά από την οποία ελάχιστα παρεκκλίνουμε κάθε φορά. Για παράδειγμα, όταν παίρνω μια από τις εφημερίδες που αγοράζω (ή και όλες, τότε που είχα στη διάθεσή μου ολόκληρο το «σώμα» των εφημερίδων, ως αρχισυντάκτης ή διευθυντής) ξεκινώ από τη σελίδα με την ΑΠΟΨΗ, πηγαίνω στην τελευταία σελίδα, ύστερα γυρίζω μέσα στα παραπολιτικά, μετά πάω στις πολιτιστικές σελίδες, ξαναγυρίζω στα άρθρα κτλ κτλ. Αν καταγράψεις τις κινήσεις μου είναι σχεδόν πάντοτε ίδιες και απαράλλαχτες. Κι όταν, μία στις τόσες αλλάζει ο σχεδιασμός του εντύπου, μπερδεύομαι αφόρητα. Τόσο αφόρητα που έχω «κόψει» εφημερίδα ή περιοδικό επειδή άλλαξε ακόμη κι αν η αλλαγή ήταν σαφώς προς το καλύτερο. Οσο περισσότερο παρακολουθώ ένα έντυπο, όσο του είμαι πιο «πιστός», τόσο «τσιμεντάρει» αυτή η συνήθεια.

Να λοιπόν τι μου έλειπε στις Online εκδόσεις. Και να γιατί έφαγα κόλλημα με το e-paper (που έχει ακόμη και τον ήχο του «χριτς-χράτς» του χαρτιού…).

Όμως το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι ξεφυλλίζοντας την ηλεκτρονική έκδοση κατάλαβα ότι ήλθε η ώρα να αποχαιρετίσουμε το χαρτί. Η εφημερίδα όπως την ξέραμε τελειώνει. Μετράει χρόνια. Ισως να μετράει και μήνες. Πολλοί είναι εκείνοι ότι αρχικά θα κοπούν τα ημερήσια φύλλα και θα απομείνουν μόνο τα Κυριακάτικα. Αυτά που ούτως ή άλλως φέρνουν το χρήμα και τρέφουν και τις υπόλοιπες εκδόσεις.

Θα μου λείψουν οι μυρωδιές από τα μελάνια και το χαρτί. Θα μου λείψουν τα σκιτσάκια που ζωγράφιζα στα περιθώρια… Θα μου λείψουν οι γωνίτσες από το χαρτί που έκοβα και έτρωγα διαβάζοντας…

Μπαίνουμε σε μια καινούργια εποχή. Η κρίση «βοήθησε». Επιτάχυνε τα πράγματα. Ο Τύπος πεθαίνει. Ελπίζω όχι και η δημοσιογραφία…

Στο επόμενο διάστημα θα μιλάμε όλο και περισσότερο σε αυτά που έρχονται…

Και δεν έχουμε χρόνο για θλιμμένους αποχαιρετισμούς. Είναι πολλά αυτά που έχουμε να κάνουμε…

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…