Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

PETER WINTONICK: Ενας Ταξιδευτής των Εικόνων

Εκτός από σκηνοθέτης, ακτιβιστής και παραγωγός δραματοποιημένων ντοκιμαντέρ, εκπαιδευτικών ταινιών, τηλεοπτικών προγραμμάτων και ιστοσελίδων, ο Καναδός Peter Wintonick είναι και ένας μανιώδης ταξιδευτής ο οποίος έχει γυρίσει σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο. Ανάμεσα στους αγαπημένους του προορισμούς περιλαμβάνεται και η Θεσσαλονίκη. Ιδιαίτερα στις αρχές της Ανοιξης και πιο συγκεκριμένα την περίοδο του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

Παλιός γνώριμος λοιπόν του Φεστιβάλ, ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης γεννήθηκε σ στο Τρέντον του Καναδά το 1953 και σπούδασε στο Algonquin College Film Production Centre, της Οτάβα. Από τους πρωτοπόρους των ψηφιακών μέσων, υπήρξε δημιουργός του πρώτου web site που πρόβαλε τον ανεξάρτητο κινηματογράφο, το γνωστό Virtual Film Festival. Εγινε ευρύτερα γνωστός το 1992 μέσα από το ντοκιμαντέρ «Κατασκευάζοντας Συναίνεση: ο Νόαμ Τσόμσκι και τα ΜΜΕ» το οποίο συνυπογράφει με τον Mark Achbar. Η ταινία προβλήθηκε σε πάνω από 200 χώρες, κέρδισε 20 βραβεία συμμετέχοντας σε πάνω από 50 φεστιβάλ και αναμεταδόθηκε από 30 διεθνή τηλεοπτικά κανάλια σε τουλάχιστον 12 γλώσσες. Με τον Mark Achbar γνωρίστηκαν και συνεργάστηκαν για πρώτη φορά την περίοδο 1984-1986 στα γυρίσματα του 15ώρου, επικού ντοκιμαντέρ «The Journey» (1987) του Peter Watkins. Συνέχισαν να συνεργάζονται και μετά τη «Συναίνεση» γυρίζοντας κυρίως μικρού μήκους ντοκιμαντέρ όπως το « Cambodia and East Timor», το «Concision: No Time for New Ideas», το «Holocaust Denial Vs. Freedom of Speech», το «Noam Chomsky: Personal Influences», το «A Propaganda Model of the Media Plus Exploring Alternative Media» και το «Toward a Vision of a Future Society» τα οποία προβλήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ‘90.
Το 1994 χωρίζουν οι δρόμοι τους με τον Achbar και ο P. Wintonick ξεκινά τη δική του προσωπική περιπέτεια με την παραγωγή του «Cinema Verite: Defining the Moment» όπου και ξετυλίγει με μοναδικό τρόπο την ιστορία αυτής της ιδιαίτερης κινηματογραφικής σχολής που ξεκινάει από το "Νανούκ του Βορρά" και καταλήγει στο Blaire Witch Project, μέσα από τις μαρτυρίες των βετεράνων του είδους Frederick Wiseman, Richard Leacock, Albert Maysles, Michel Brault, Donn Pennebaker, Robert Drew, Karel Reisz, Jean Rouch, μέχρι και τους νεότερους Barbara Kopple, Wolf Koenig και Roman Kroiter. Η ταινία ολοκληρώνεται το 1999 και ακολουθεί η πειραματική ταινία «Seeing Is Believing: Handicams, Human Rights and the News» (2002) γυρισμένη αποκλειστικά με χάντικαμ, την οποία συν-σκηνοθετεί μαζί με την Katerina Cizek. Η ταινία κερδίζει το βραβείο Abraham του Hampton's Film Festival.
Ακολουθεί το «PilgrIMAGE» (2008) με θέμα τον κινηματογράφο αλλά και το μέλλον των media την οποία συν-σκηνοθετεί με την εικοσάχρονη κόρη του Mira Burt-Wintonick. Πατέρας και κόρη ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, από την πόλη που γεννήθηκε ο Φεντερίκο Φελλίνι μέχρι τον τάφο του Τσάρλι Τσάπλιν και από τη Νυρεμβέργη της Λένι Ρίμφεσταλ μέχρι το χωριό του Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Ταυτόχρονα όμως μας «ταξιδεύουν» διατρέχοντας την ιστορία της 7ης Τέχνης από την πρώτη ταινία των αδελφών Λιμιέρ μέχρι τους σύγχρονους ακτιβιστές των media όπως η Φράνι Αρμστρονγκ.
Ο Peter Wintonick έχει ιδρύσει μαζί με τον Francis Miquet -καμεραμάν της Συναίνεσης- την εταιρεία Necessary Illusions Productions Inc η οποία παράγει και προωθεί ταινίες κοινωνικής ευαισθησίας και έρευνας που έχουν ως κέντρο τον άνθρωπο. Επίσης σχεδιάζει στρατηγικές προώθησης και προβολής ανεξάρτητων δημιουργών. Στο πλαίσιο αυτό οργανώνει σε συνεργασία με το DocAgora ομιλίες, σεμινάρια και εργαστήρια για την ψηφιακή παραγωγή σε πολλές χώρες του κόσμου, πράγμα που έκανε και το 2006 στη Θεσσαλονίκη. Τα σεμινάρια που παραδίδει και τα εργαστήριά του έχουν κοινό παρανομαστή την ψηφιακή τεχνολογία και τις νέες δυνατότητες παραγωγής που ανοίγονται στους δημιουργούς και εστιάζουν στη διαδικασία δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ σε όλα τα στάδια παραγωγής, από την έρευνα του θέματος, το γύρισμα, το μοντάζ μέχρι το marketing και την προώθησή του στις κινηματογραφικές αίθουσες αλλά και στις αίθουσες των σχολείων.
Όμως το ταξίδι δεν τελειώνει. Ο Peter Wintonick είναι και πάλι on the road αναζητώντας το επόμενο θέμα του που αυτή τη φορά είναι η Ουτοπία. «Αναζητώ τα ίχνη της Ουτοπίας σε όλες τις γωνιές του κόσμου, στην Αυστραλία, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη, την Ισπανία. Κι αυτό που μου δίνει μεγάλη ευχαρίστηση είναι ότι μπορώ να δουλεύω με τις νέες τεχνολογίες» δηλώνει ο ίδιος.


Links :
Seeing is Believing
http://www.seeingisbelieving.ca
Witness
http://www.witness.org
Manufacturing Consent
http://www.zeitgeistfilms.com/catalogue/manufacturingconsent/manuconsent.html
Cinema Verité
http://www.nfb.ca/cinemaverite/english/2/2ca.html


Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ (17 Μαρτίου 2009)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…