Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: Η ΚΑΘΑΡΗ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ

Εισήγηση του προέδρου της ΠΟΕΣΥ Βασίλη Μουλόπουλου στο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, 27/03/09, όπου και αποφασίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία η 24ωρη πανελλαδική απεργία των δημοσιογράφων σε όλα τα ΜΜΕ την ερχόμενη Πέμπτη, 2/4/2009


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: Η ΚΑΘΑΡΗ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ



Συνάδελφοι, η περίφημη κρίση, αυτή που πολλοί δεν έβλεπαν και πολλοί αμφισβητούσαν, είναι εδώ. Δε θέλω να κάνω ανάλυση του πώς και γιατί προήλθε. Ούτε ποιος ευθύνεται γι’αυτό.



Γεγονός όμως είναι ότι η κρίση είναι εδώ, ότι θα επιδεινωθεί και θα σαρώσει βεβαιότητες και κεκτημένα.


Είναι γεγονός ότι οι προτάσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης σταματούν στο κατώφλι της επιδείνωσης των εργασιακών σχέσεων, των μισθών, των συνθηκών εργασίας. Δεν ακούνε τον κόσμο της εργασίας, δεν περιλαμβάνουν τις ανάγκες και τις απόψεις των εργαζομένων. Ή μάλλον τους περιλαμβάνουν αλλά ως πρόβατα επί σφαγή. Τους ζητούν για μια ακόμη φορά θυσίες για το καλό όχι των εργαζομένων αλλά των εργοδοτών.

Ο φόβος και οι εκβιασμοί στους χώρους εργασίας εξαπλώνονται. Τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και το δικαίωμα στην απεργία περιορίζονται . Οι κινητοποιήσεις όταν δεν μπορούν να υπονομευτούν εκ των έσω, ποινικοποιούνται. Στόχος οι μισθοί, οι συντάξεις, οι συλλογικές συμβάσεις. Το μοντέλο Μίχαλου, Μυλωνά και "Χελένικ Στιλ", η επισφαλής δηλαδή εργασία, και οι μειώσεις των μισθών είναι αυτό που έχει υιοθετηθεί και έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και στις επιχειρήσεις ΜΜΕ.



Η ολική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί το βασικό άξονα εξόδου από την κρίση.

Η κρίση των επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι υπαρκτή, δεν είναι ωστόσο σημερινή. Εχει παρελθόν γνωστό, και υπαίτιους, όμως γίνεται τώρα το πρόσχημα, το τέλειο άλλοθι, για να αλλάξει ριζικά το τοπίο σε αυτές. Η επιχειρήση αναδιάρθρωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και το διακύβευμα δεν είναι πόσοι δημοσιογράφοι θα έχουν αύριο δουλειά, με τι μισθούς, τι συντάξεις και κάτω από ποιες συνθήκες θα εργαζόμαστε, αλλά η ίδια η δημοσιογραφία. Κρίνεται το επάγγελμα του δημοσιογράφου, το είδος, και συνεπώς ο ρόλος της της ίδιας της Ενημέρωσης.

Συνάδελφοι, ο συνδικαλισμός εμπεριέχει συνθέσεις απόψεων, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν στιγμές των μεγάλων καθαρών αποφάσεων. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες χαράσσονται οι διαχωριστικές γραμμές, που καλούμαστε να αποφασίσουμε σε ποια πλευρά θα σταθούμε, ποιού τα συμφέροντα θα υπερασπιστούμε. Αυτό είναι που καλούμαστε να κάνουμε τούτη την εποχή. Αυτές τις στιγμές ζούμε. Δεν υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμού. Δεν υπάρχουν περιθώρια υποχωρήσεων. Δεν υπάρχουν περιθώρια ουδετερότητας. Είναι η στιγμή όχι μόνο της συλλογικής στάσης απέναντι στην κρεατομηχανή που έχουν στήσει εργοδότες και κυβέρνηση, αλλά και της ατομικής. Είναι η στιγμή που πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν θέλουμε αύριο να μας λένε καλημέρα οι άλλοι εργαζόμενοι, να κοιτάμε στα μάτια τα παιδιά μας, να μπορούμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Είναι η στιγμή που πρέπει να αποδείξουμε στον εαυτό μας, στους συναδέλφους μας, στους άλλους εργαζόμενους ότι δεν είμαστε διαπλεκόμενοι, παπαγαλάκια, γλείφτες. Ότι δεν είμαστε ρουφιάνοι και πουλημένοι.


Συνάδελφοι, ο πόλεμος από την άλλη μεριά της διαχωριστικής γραμμής έχει κηρυχθεί και είναι τραγικό λάθος να πιστεύουμε ότι θα μείνουμε απέξω. Ότι θα τα βρούμε με την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Είναι τραγικό λάθος να πιστεύουμε ότι αν λειτουργήσουμε σαν "πέμπτη φάλαγγα" θα γλιτώσουμε από την κρεατομηχανή που έχει στηθεί. Δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι σ’ αυτόν τον πόλεμο, ούτε να τον δώσουμε μόνοι μας, χωριστά από το λαϊκό κίνημα, το κίνημα όλων των εργαζομένων.



Ούτε μπορούμε να υψώσουμε τείχη, συυρματοπλέγματα, τάφρους γύρω μας, όσοι ακόμα έχουμε δουλειά, συντάξεις, προνόμια, αφήνοντας τους άλλους έξω να σφάζονται. Να είμαστε οι τελευταίοι ζωντανοί-νεκροί της δημοσιογραφίας. Αυτός ο συνδικαλισμός δεν μ’ ενδιαφέρει. Δε θέλω να είμαι ζόμπι, δε θέλω να είμαι μόνος μου παρέα με άλλα ζόμπι, προστατευόμενα είδη έως ότου εξαφανισθούμε με το βιολογικό μας θάνατο. Ο θάνατος, ο επαγγελματικός και της αξιοπρέπειας θα έχει συμβεί πολύ νωρίτερα.


Συνάδελφοι, αυτόν τον πόλεμο πρέπει να τον δώσουμε. Και να τον δώσουμε ενωμένοι. Παλαιότεροι και νέοι συνάδελφοι. Θα είναι δύσκολος, θα έχουμε ήττες, θα έχουμε απώλειες, θα έχουμε προδοσίες, θα έχουμε λιποταξίες. Μπορεί να τον χάσουμε, αλλά θα ήταν αυτοκτονικό και εξευτελιστικό να τον χάσουμε γιατί δεν τον δώσαμε, γιατί παραδοθήκαμε άνευ όρων, χωρίς να δώσουμε ούτε μια μάχη. Ακόμα και να τον χάσουμε, θα έχουμε κερδίσει τον αυτοσεβασμό μας και το σεβασμό των πολιτών. Θα παραμείνουμε ζωντανοί.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…