Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: Η ΚΑΘΑΡΗ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ

Εισήγηση του προέδρου της ΠΟΕΣΥ Βασίλη Μουλόπουλου στο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, 27/03/09, όπου και αποφασίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία η 24ωρη πανελλαδική απεργία των δημοσιογράφων σε όλα τα ΜΜΕ την ερχόμενη Πέμπτη, 2/4/2009


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: Η ΚΑΘΑΡΗ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ



Συνάδελφοι, η περίφημη κρίση, αυτή που πολλοί δεν έβλεπαν και πολλοί αμφισβητούσαν, είναι εδώ. Δε θέλω να κάνω ανάλυση του πώς και γιατί προήλθε. Ούτε ποιος ευθύνεται γι’αυτό.



Γεγονός όμως είναι ότι η κρίση είναι εδώ, ότι θα επιδεινωθεί και θα σαρώσει βεβαιότητες και κεκτημένα.


Είναι γεγονός ότι οι προτάσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης σταματούν στο κατώφλι της επιδείνωσης των εργασιακών σχέσεων, των μισθών, των συνθηκών εργασίας. Δεν ακούνε τον κόσμο της εργασίας, δεν περιλαμβάνουν τις ανάγκες και τις απόψεις των εργαζομένων. Ή μάλλον τους περιλαμβάνουν αλλά ως πρόβατα επί σφαγή. Τους ζητούν για μια ακόμη φορά θυσίες για το καλό όχι των εργαζομένων αλλά των εργοδοτών.

Ο φόβος και οι εκβιασμοί στους χώρους εργασίας εξαπλώνονται. Τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και το δικαίωμα στην απεργία περιορίζονται . Οι κινητοποιήσεις όταν δεν μπορούν να υπονομευτούν εκ των έσω, ποινικοποιούνται. Στόχος οι μισθοί, οι συντάξεις, οι συλλογικές συμβάσεις. Το μοντέλο Μίχαλου, Μυλωνά και "Χελένικ Στιλ", η επισφαλής δηλαδή εργασία, και οι μειώσεις των μισθών είναι αυτό που έχει υιοθετηθεί και έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και στις επιχειρήσεις ΜΜΕ.



Η ολική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί το βασικό άξονα εξόδου από την κρίση.

Η κρίση των επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι υπαρκτή, δεν είναι ωστόσο σημερινή. Εχει παρελθόν γνωστό, και υπαίτιους, όμως γίνεται τώρα το πρόσχημα, το τέλειο άλλοθι, για να αλλάξει ριζικά το τοπίο σε αυτές. Η επιχειρήση αναδιάρθρωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και το διακύβευμα δεν είναι πόσοι δημοσιογράφοι θα έχουν αύριο δουλειά, με τι μισθούς, τι συντάξεις και κάτω από ποιες συνθήκες θα εργαζόμαστε, αλλά η ίδια η δημοσιογραφία. Κρίνεται το επάγγελμα του δημοσιογράφου, το είδος, και συνεπώς ο ρόλος της της ίδιας της Ενημέρωσης.

Συνάδελφοι, ο συνδικαλισμός εμπεριέχει συνθέσεις απόψεων, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν στιγμές των μεγάλων καθαρών αποφάσεων. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες χαράσσονται οι διαχωριστικές γραμμές, που καλούμαστε να αποφασίσουμε σε ποια πλευρά θα σταθούμε, ποιού τα συμφέροντα θα υπερασπιστούμε. Αυτό είναι που καλούμαστε να κάνουμε τούτη την εποχή. Αυτές τις στιγμές ζούμε. Δεν υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμού. Δεν υπάρχουν περιθώρια υποχωρήσεων. Δεν υπάρχουν περιθώρια ουδετερότητας. Είναι η στιγμή όχι μόνο της συλλογικής στάσης απέναντι στην κρεατομηχανή που έχουν στήσει εργοδότες και κυβέρνηση, αλλά και της ατομικής. Είναι η στιγμή που πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν θέλουμε αύριο να μας λένε καλημέρα οι άλλοι εργαζόμενοι, να κοιτάμε στα μάτια τα παιδιά μας, να μπορούμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Είναι η στιγμή που πρέπει να αποδείξουμε στον εαυτό μας, στους συναδέλφους μας, στους άλλους εργαζόμενους ότι δεν είμαστε διαπλεκόμενοι, παπαγαλάκια, γλείφτες. Ότι δεν είμαστε ρουφιάνοι και πουλημένοι.


Συνάδελφοι, ο πόλεμος από την άλλη μεριά της διαχωριστικής γραμμής έχει κηρυχθεί και είναι τραγικό λάθος να πιστεύουμε ότι θα μείνουμε απέξω. Ότι θα τα βρούμε με την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Είναι τραγικό λάθος να πιστεύουμε ότι αν λειτουργήσουμε σαν "πέμπτη φάλαγγα" θα γλιτώσουμε από την κρεατομηχανή που έχει στηθεί. Δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι σ’ αυτόν τον πόλεμο, ούτε να τον δώσουμε μόνοι μας, χωριστά από το λαϊκό κίνημα, το κίνημα όλων των εργαζομένων.



Ούτε μπορούμε να υψώσουμε τείχη, συυρματοπλέγματα, τάφρους γύρω μας, όσοι ακόμα έχουμε δουλειά, συντάξεις, προνόμια, αφήνοντας τους άλλους έξω να σφάζονται. Να είμαστε οι τελευταίοι ζωντανοί-νεκροί της δημοσιογραφίας. Αυτός ο συνδικαλισμός δεν μ’ ενδιαφέρει. Δε θέλω να είμαι ζόμπι, δε θέλω να είμαι μόνος μου παρέα με άλλα ζόμπι, προστατευόμενα είδη έως ότου εξαφανισθούμε με το βιολογικό μας θάνατο. Ο θάνατος, ο επαγγελματικός και της αξιοπρέπειας θα έχει συμβεί πολύ νωρίτερα.


Συνάδελφοι, αυτόν τον πόλεμο πρέπει να τον δώσουμε. Και να τον δώσουμε ενωμένοι. Παλαιότεροι και νέοι συνάδελφοι. Θα είναι δύσκολος, θα έχουμε ήττες, θα έχουμε απώλειες, θα έχουμε προδοσίες, θα έχουμε λιποταξίες. Μπορεί να τον χάσουμε, αλλά θα ήταν αυτοκτονικό και εξευτελιστικό να τον χάσουμε γιατί δεν τον δώσαμε, γιατί παραδοθήκαμε άνευ όρων, χωρίς να δώσουμε ούτε μια μάχη. Ακόμα και να τον χάσουμε, θα έχουμε κερδίσει τον αυτοσεβασμό μας και το σεβασμό των πολιτών. Θα παραμείνουμε ζωντανοί.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…