Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αξία της συμμετοχής και το στοίχημα του ΣΥΝ

Εχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Συνασπισμός καθιέρωσε τα πρώτα εσωκομματικά δημοψηφίσματα στην Ελλάδα. Ηταν η πρώτη φορά που ένα κόμμα, μια οργάνωση, ένας πολιτικός φορέας αρνιόταν το "κεκλεισμένων των θυρών" όπου η "διαδικασία λειτουργούσε μέσα εκεί αλλά η Δημοκρατία ήταν απ' έξω", παραφράζοντας τους στίχους του Σαββόπουλου. Πόσοι άραγε το γνωρίζουν αυτό και πόσοι μετρούν τη σημασία του; Οχι για τον ίδιο τον Συνασπισμό, αυτό είναι το λιγότερο, αλλά για ολόκληρη την Αριστερά...

Από τότε, κανείς δεν τόλμησε να υιοθετήσει αυτές τις διαδικασίες με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ που έστησε κάλπες το 2004, πριν τις εκλογές και το 2007 για την εκλογή του αρχηγού του. Και τις δύο φορές όμως με έναν και μοναδικό υποψήφιο. Παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να μην παραδεχτεί κανείς τη μεγάλη συμμετοχή στα δύο αυτά δημοψηφίσματα, δείγμα οτι ο κόσμος και ενδιαφέρεται και επιθυμεί να έχει λόγο παρά τα όσα λέγονται για κρίση της πολιτικής.

Σήμερα και αύριο τα μέλη του Συνασπισμού ψηφίζουν για την ανάδειξη των υποψηφίων του κόμματος που θα συμμετάσχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοίχημα είναι και πάλι η συμμετοχή, το οτι αυτές οι διαδικασίες μπορούν να λειτουργήσουν. Το οτι η Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα (ακόμη) σύστημα διαχείρησης της κοινωνίας αλλά μια στάση ζωής. Μια στάση που πάει κόντρα στην παθητικότητα και στην αποδοχή των αποφάσεων "από πάνω", από έναν αρχηγό ή από ένα κογκλάβιο λίγων. Μια στάση που δεν έχει να κάνει με "πελατειακές" σχέσεις ή άλλες σχέσεις συμφέροντος.

Πάνω από όλα η Δημοκρατία δεν είναι μια σταθερή, παγειωμένη συνταγή αλλά κάτι που βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, σε συνεχή διαμόρφωση. Οχι μόνο στα εύκολα, αλλά, κυρίως, στα δύσκολα...

Το σημερινό δημοψήφισμα στον Συνασπισμό σίγουρα θα περάσει στα μικρά των εφημερίδων και δεν θα βρει ούτε δευτερόλεπτο στα τηλεοπτικά κανάλια. Οπως άλλωστε έγινε και με το πρόγραμμά του. Κι αυτό γιατί δεν βολεύει τις εύκολες ταμπέλες, τους εύκολους τίτλους για "κόμμα διαμαρτυρίας", για "άλλο ένα κόμμα με εσωτερικά προβλήματα και τάσεις". Λες και οι διαφορετικές απόψεις να είναι κάποιου είδους ασθένεια...

Αξίζει όμως να προσεχθεί από όλους εκείνους που ενδιαφέρονται για τα κοινά. Οχι για να το αποδεχτούν ως έχει, ντε και καλά. Αλλά ακόμη και για να απορρίψουν τη διαδικασία και να αντιπροτείνουν μια άλλη.
Οπως αξίζει να προσεχθεί και συνολικά το δύσκολο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ με όλες τις αδυναμίες του -και δεν είναι λίγες- αλλά και τις νέες δυνατότητες που μπορεί να αναδείξει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…