Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αξία της συμμετοχής και το στοίχημα του ΣΥΝ

Εχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Συνασπισμός καθιέρωσε τα πρώτα εσωκομματικά δημοψηφίσματα στην Ελλάδα. Ηταν η πρώτη φορά που ένα κόμμα, μια οργάνωση, ένας πολιτικός φορέας αρνιόταν το "κεκλεισμένων των θυρών" όπου η "διαδικασία λειτουργούσε μέσα εκεί αλλά η Δημοκρατία ήταν απ' έξω", παραφράζοντας τους στίχους του Σαββόπουλου. Πόσοι άραγε το γνωρίζουν αυτό και πόσοι μετρούν τη σημασία του; Οχι για τον ίδιο τον Συνασπισμό, αυτό είναι το λιγότερο, αλλά για ολόκληρη την Αριστερά...

Από τότε, κανείς δεν τόλμησε να υιοθετήσει αυτές τις διαδικασίες με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ που έστησε κάλπες το 2004, πριν τις εκλογές και το 2007 για την εκλογή του αρχηγού του. Και τις δύο φορές όμως με έναν και μοναδικό υποψήφιο. Παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να μην παραδεχτεί κανείς τη μεγάλη συμμετοχή στα δύο αυτά δημοψηφίσματα, δείγμα οτι ο κόσμος και ενδιαφέρεται και επιθυμεί να έχει λόγο παρά τα όσα λέγονται για κρίση της πολιτικής.

Σήμερα και αύριο τα μέλη του Συνασπισμού ψηφίζουν για την ανάδειξη των υποψηφίων του κόμματος που θα συμμετάσχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοίχημα είναι και πάλι η συμμετοχή, το οτι αυτές οι διαδικασίες μπορούν να λειτουργήσουν. Το οτι η Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα (ακόμη) σύστημα διαχείρησης της κοινωνίας αλλά μια στάση ζωής. Μια στάση που πάει κόντρα στην παθητικότητα και στην αποδοχή των αποφάσεων "από πάνω", από έναν αρχηγό ή από ένα κογκλάβιο λίγων. Μια στάση που δεν έχει να κάνει με "πελατειακές" σχέσεις ή άλλες σχέσεις συμφέροντος.

Πάνω από όλα η Δημοκρατία δεν είναι μια σταθερή, παγειωμένη συνταγή αλλά κάτι που βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, σε συνεχή διαμόρφωση. Οχι μόνο στα εύκολα, αλλά, κυρίως, στα δύσκολα...

Το σημερινό δημοψήφισμα στον Συνασπισμό σίγουρα θα περάσει στα μικρά των εφημερίδων και δεν θα βρει ούτε δευτερόλεπτο στα τηλεοπτικά κανάλια. Οπως άλλωστε έγινε και με το πρόγραμμά του. Κι αυτό γιατί δεν βολεύει τις εύκολες ταμπέλες, τους εύκολους τίτλους για "κόμμα διαμαρτυρίας", για "άλλο ένα κόμμα με εσωτερικά προβλήματα και τάσεις". Λες και οι διαφορετικές απόψεις να είναι κάποιου είδους ασθένεια...

Αξίζει όμως να προσεχθεί από όλους εκείνους που ενδιαφέρονται για τα κοινά. Οχι για να το αποδεχτούν ως έχει, ντε και καλά. Αλλά ακόμη και για να απορρίψουν τη διαδικασία και να αντιπροτείνουν μια άλλη.
Οπως αξίζει να προσεχθεί και συνολικά το δύσκολο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ με όλες τις αδυναμίες του -και δεν είναι λίγες- αλλά και τις νέες δυνατότητες που μπορεί να αναδείξει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…