Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΟΙΓΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 11ο ΦΝΘ


11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης –
Εικόνες του 21ου Αιώνα
13-22 Μαρτίου 2009


ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΑΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 11ο ΦΝΘ

Η αυλαία του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ανοίγει σήμερα Παρασκευή 13 Μαρτίου, στο Ολύμπιον στις 20.30 με την ταινία του Τσάο Γκαν Ο Κόκκινος Αγώνας / The Red Race. Την έναρξη του Φεστιβάλ θα κηρύξει ο Υπουργός Μακεδονίας – Θράκης Σταύρος Καλαφάτης, ενώ στην τελετή που θα ακολουθήσει αναμένεται να παραβρεθούν γνωστές προσωπικότητες της πολιτικής, της καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής της πόλης.

Η ταινία Ο Κόκκινος Αγώνας πραγματεύεται την καθημερινότητα των παιδιών της γυμναστικής σχολής Λου Ουάν της Σανγκάης. Τα παιδιά αυτά, 5-8 ετών, δεν σταματούν ποτέ να πηδούν, να περιστρέφονται, να κάνουν κατακόρυφο, με μόνη συντροφιά το βάρος μιας αδιάκοπης κριτικής και την πίεση να πετύχουν. Προέρχονται από φτωχές οικογένειες και οι άποροι γονείς τους περιμένουν απ’ αυτά μόνον ένα πράγμα: να γίνουν κάποια στιγμή διάσημα για τις γυμναστικές τους επιδόσεις. Τα παιδιά της γυμναστικής σχολής Λου Ουάν της Σανγκάης είναι πιο δυνατά και πιο ώριμα από άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Αντέχουν στον σωματικό πόνο και στην εσωτερική απομόνωση ζώντας σε μια συνθήκη αδιάκοπων απαιτήσεων και προσδοκιών. Σκοπός τους να κατακτήσουν τη δόξα και την ευτυχία... Πώς χτίζεται η προσωπικότητα αυτών των ανήλικων αθλητών της ενόργανης γυμναστικής μέσα στο αθλητικό και εκπαιδευτικό σύστημα της Κίνας; Πώς υπομένουν τη σκληρή προπόνηση και τον άγριο ανταγωνισμό προκειμένου να κατακτήσουν το Ολυμπιακό όνειρο; Μια διεισδυτική ματιά στην σκληρή πλευρά της αθλητικής εκπαίδευσης των μελλοντικών πρωταθλητών της Κίνας.


Τμήματα Προγράμματος
Όψεις του Κόσμου
Μικρές Αφηγήσεις
Η Καταγραφή της Μνήμης
Πορτρέτα: Ανθρώπινες Διαδρομές
Κοινωνία και Περιβάλλον
Ανθρώπινα Δικαιώματα
Μουσική
Δραματοποιημένα Ντοκιμαντέρ
Θέμα: Αφρική εκ των έσω

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…