Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Salonica in Space (the one it's only!)

Η ώρα 11... Η Τσιμισκή κόλαση από την κίνηση. Περίεργη κίνηση όμως. Μια αραιώνει, μια πήζει. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού. Τα μαγαζιά όμως άδεια. Που πάνε όλοι αυτοί; Εχω την εντύπωση οτι απλώς διασχίζουν την πόλη. Μπαίνουν από την ανατολική πλευρά και βγαίνουν από τη δυτική. Ετσι, ίσα-ίσα να θυμηθούν τότε που έβγαιναν για σαββατόβραδο. Υστερα, φαντάζομαι, παίρνουν τον περιφερειακό και επιστρέφουν στίτι για να δουν το "Στην υγειά μας" στη ΝΕΤ.
Η Θεσσαλονίκη παριστάνει τη ζωντανή.
Στρίβω στη Βενιζέλου. Η παλιά αγωνία του που θα παρκάρουμε τώρα εξαφανίζεται στο λεπτό. Μόλις προσπερνώ ένα αυτοκίνητο που ετοιμάζεται να φύγει. Κάνω ...όπισθεν στην άδεια Βενιζέλου, μανουβράρω, βγαίνει, παρκάρω. Απίστευτο; Ναι, το είχα ξανακάνει κάποτ αυτό. Ηταν 14 Αυγούστου του 2005 αν δεν με απατά η μνήμη μου.
Ψάχνω για τσιγάρα. Επτά περίπτερα έχει ο δρόμος και τα γύρω στενά εκεί. Μόνο τα τρία είναι ανοιχτά. Το ένα δεν έχει τα τσιγάρα μου. Το άλλο δεν έχει ρέστα. Στο τρίτο με εξυπηρετεί ένας ευγενέστατος Γεωργιανός.
It's Only...
Από τα ελάχιστα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μαγαζιά που αξίζουν τον κόπο. Σκιά του εαυτού του βέβαια αλλά τουλάχιστον εξακολουθεί και παίζει καλή μουσική κατά ένα ποσοστό που υπερβαίνει το 48%... (Δυστυχώς το άλλο 52% απλώς δεν ακούγεται εάν δεν έχει φάει κόλλημα με τα 80's... Την πλέον απεχθή, μουσικά και κοινωνικά, δεκαετία!)
Με το που εισβάλλουμε στο μαγαζί ο μέσος όρος ηλικίας εξακοντίζεται από τα23 στα 39 και τελικά σταθεροποιείται γύρω στα 36. Καλό αυτό διότι αυτομάτως οι μουγκές νεανικές παρέες αποκτούν αντικείμενο συζήτησης και θαψίματος: Εμάς! Οι οποίοι «εμείς» γιορτάζουμε τα γενέθλια αδελφού και φίλου που έκλεισε αισίως τα 41 και δύο τρία τραπέζια στο βάθος.
Απλωνόμαστε στις Λουί Κατρσάμθινγ καρέκλες, απλώνουμε χέρια, πόδια, I-phone και καπνοσακούλες στην αυλή και πιάνουμε τις παραγγελίες οι οποίες εξελίσσονται από Dewar’s sour το οποίο παραμένει ακατάληπτο τόσο για τη σερβιτόρα όσο και για τον μπάρμαν, σε SPACE και μπυρίτσες που είναι και ασφαλής. Οσοι επέμειναν σε κάτι πο «χύμα» μάλλον την πάτησαν και αυτή τη στιγμή που μιλάμε μετά βίας εγκαταλείπουν την αγαπημένη τους λεκάνη της τουαλέτας στην αγκαλιά της οποία θα ξημέρωσαν!!!
Αυτάαααααααα! Και έτσι πέρασαν οι ώρες! Και άδειασαν τα καφάσια με τις SPACE… Οι χαριτωμένες φοιτητριούλες που ούτε πονηρός πολιτευτής δεν τις ερωτεύεται πλέον, μάζεψαν τα ρέστα από το τραπέζι και την έκαναν για τις γκαρσονιέρες τους στην Τούμπα και στις Σαράντα Εκκλησιές. Τα αγοράκια έμειναν όπως είχαν έλθει: με το μπουκάλι στο ένα χέρι, στ’ άλλο χέρι το πουλί τους. Λικνίστηκαν λίγο ακόμη στους κολασμένους ήχους το Μπρέγκοβιτς (Θεός αν είναι!) και των Stones (I Can't Get No…) και έφυγαν κι αυτοί. Υστερα φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και φύγαμε κι εμείς από το μνημόσυνο της «παλιάς-καλής» Θεσσαλονίκης μας.
Ούτε καν παρακμή δεν είναι αυτό το πράγμα. Ούτε καν νευρικό γέλιο δεν μας βγήκε. Περάσαμε την έρημη και άδεια Εγνατία μονορούφι, χωρίς να μας πιάσει ούτε ένα φανάρι και εξαφανιστήκαμε στην καθ’ ημάς Ανατολή.
Στην υγειά μας ρε παιδιά!

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…