Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Salonica in Space (the one it's only!)

Η ώρα 11... Η Τσιμισκή κόλαση από την κίνηση. Περίεργη κίνηση όμως. Μια αραιώνει, μια πήζει. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού. Τα μαγαζιά όμως άδεια. Που πάνε όλοι αυτοί; Εχω την εντύπωση οτι απλώς διασχίζουν την πόλη. Μπαίνουν από την ανατολική πλευρά και βγαίνουν από τη δυτική. Ετσι, ίσα-ίσα να θυμηθούν τότε που έβγαιναν για σαββατόβραδο. Υστερα, φαντάζομαι, παίρνουν τον περιφερειακό και επιστρέφουν στίτι για να δουν το "Στην υγειά μας" στη ΝΕΤ.
Η Θεσσαλονίκη παριστάνει τη ζωντανή.
Στρίβω στη Βενιζέλου. Η παλιά αγωνία του που θα παρκάρουμε τώρα εξαφανίζεται στο λεπτό. Μόλις προσπερνώ ένα αυτοκίνητο που ετοιμάζεται να φύγει. Κάνω ...όπισθεν στην άδεια Βενιζέλου, μανουβράρω, βγαίνει, παρκάρω. Απίστευτο; Ναι, το είχα ξανακάνει κάποτ αυτό. Ηταν 14 Αυγούστου του 2005 αν δεν με απατά η μνήμη μου.
Ψάχνω για τσιγάρα. Επτά περίπτερα έχει ο δρόμος και τα γύρω στενά εκεί. Μόνο τα τρία είναι ανοιχτά. Το ένα δεν έχει τα τσιγάρα μου. Το άλλο δεν έχει ρέστα. Στο τρίτο με εξυπηρετεί ένας ευγενέστατος Γεωργιανός.
It's Only...
Από τα ελάχιστα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μαγαζιά που αξίζουν τον κόπο. Σκιά του εαυτού του βέβαια αλλά τουλάχιστον εξακολουθεί και παίζει καλή μουσική κατά ένα ποσοστό που υπερβαίνει το 48%... (Δυστυχώς το άλλο 52% απλώς δεν ακούγεται εάν δεν έχει φάει κόλλημα με τα 80's... Την πλέον απεχθή, μουσικά και κοινωνικά, δεκαετία!)
Με το που εισβάλλουμε στο μαγαζί ο μέσος όρος ηλικίας εξακοντίζεται από τα23 στα 39 και τελικά σταθεροποιείται γύρω στα 36. Καλό αυτό διότι αυτομάτως οι μουγκές νεανικές παρέες αποκτούν αντικείμενο συζήτησης και θαψίματος: Εμάς! Οι οποίοι «εμείς» γιορτάζουμε τα γενέθλια αδελφού και φίλου που έκλεισε αισίως τα 41 και δύο τρία τραπέζια στο βάθος.
Απλωνόμαστε στις Λουί Κατρσάμθινγ καρέκλες, απλώνουμε χέρια, πόδια, I-phone και καπνοσακούλες στην αυλή και πιάνουμε τις παραγγελίες οι οποίες εξελίσσονται από Dewar’s sour το οποίο παραμένει ακατάληπτο τόσο για τη σερβιτόρα όσο και για τον μπάρμαν, σε SPACE και μπυρίτσες που είναι και ασφαλής. Οσοι επέμειναν σε κάτι πο «χύμα» μάλλον την πάτησαν και αυτή τη στιγμή που μιλάμε μετά βίας εγκαταλείπουν την αγαπημένη τους λεκάνη της τουαλέτας στην αγκαλιά της οποία θα ξημέρωσαν!!!
Αυτάαααααααα! Και έτσι πέρασαν οι ώρες! Και άδειασαν τα καφάσια με τις SPACE… Οι χαριτωμένες φοιτητριούλες που ούτε πονηρός πολιτευτής δεν τις ερωτεύεται πλέον, μάζεψαν τα ρέστα από το τραπέζι και την έκαναν για τις γκαρσονιέρες τους στην Τούμπα και στις Σαράντα Εκκλησιές. Τα αγοράκια έμειναν όπως είχαν έλθει: με το μπουκάλι στο ένα χέρι, στ’ άλλο χέρι το πουλί τους. Λικνίστηκαν λίγο ακόμη στους κολασμένους ήχους το Μπρέγκοβιτς (Θεός αν είναι!) και των Stones (I Can't Get No…) και έφυγαν κι αυτοί. Υστερα φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και φύγαμε κι εμείς από το μνημόσυνο της «παλιάς-καλής» Θεσσαλονίκης μας.
Ούτε καν παρακμή δεν είναι αυτό το πράγμα. Ούτε καν νευρικό γέλιο δεν μας βγήκε. Περάσαμε την έρημη και άδεια Εγνατία μονορούφι, χωρίς να μας πιάσει ούτε ένα φανάρι και εξαφανιστήκαμε στην καθ’ ημάς Ανατολή.
Στην υγειά μας ρε παιδιά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…