Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λίγα είπε ο Πάγκαλος - (Mπαρτζινοπουλος - ΕΘΝΟΣ)

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος
Παρακολουθώντας από την τηλεόραση τη χθεσινή αντιπαράθεση του Πάγκαλου με τον Ρουσόπουλο για τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, τσιράκια και άλλα συναφή «τρωκτικά», ειλικρινά θα θελα να είχε δίκιο ο μέχρι πρότινος υπουργός Τύπου. Δυστυχώς η αλήθεια ήταν πως το δίκιο το είχε ο Πάγκαλος. Αλλά κι αυτός λίγα είπε. Η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη. Και καλύτερα απ όλους το ξέρουμε εμείς οι δημοσιογράφοι.

Δεν ισχυρίζομαι, προς Θεού, ότι πρόκειται για πρακτική που εφευρέθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση. Κάθε άλλο. Οι παλιότεροι έχουμε ζήσει όλες τις μορφές οικονομικής εξάρτησης ανθρώπων του Τύπου από τα κομματικά και κυβερνητικά ταμεία. Και τα «πράσινα» και τα «γαλάζια». Η διαφορά είναι ότι οι πρώτοι λειτούργησαν ως βιοτεχνία. Οι δεύτεροι, χάρη στο Ρουσόπουλο, εξελίχθηκαν σε βιομηχανία. Υπό τα απαθή, μάλιστα, βλέμματα της ΕΣΗΕΑ.

Καμιάς κυβέρνησης πρόβλημα δεν είναι η αξιοπιστία μας ως λειτουργών της ενημέρωσης. Ούτε και η επαγγελματική μας αξιοπρέπεια θα πρέπει να εξαρτάται από τις όποιες πρακτικές, θετικές ή αρνητικές, των εκάστοτε κυβερνώντων. Καθαρά δικά μας ζητήματα είναι αυτά κι εμείς οφείλαμε -και οφείλουμε- να τα ξεκαθαρίσουμε.

Θυμάμαι ότι πριν από δύο ή τρία χρόνια είχε ζητηθεί από την ΕΣΗΕΑ να της δοθούν στοιχεία για τις προσλήψεις δημοσιογράφων από την κυβέρνηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και στην ΕΡΤ. Φυσικά τίποτα το σημαντικό δεν δόθηκε. Κάτι λίγα και το βολικό παραμύθι περί «προσωπικών δεδομένων» και άλλων φτηνών δικαιολογιών. Οταν οι δημοσιογράφοι διεκδικούμε το δικαίωμα να ελέγχουμε τους άλλους, είναι επιεικώς ντροπή να διεκδικούμε το ανεξέλεγκτο για τις δραστηριότητές μας.

Ωστόσο, εκείνο που δεν έχω καταλάβει είναι τι εμποδίζει την ΕΣΗΕΑ να προχωρήσει και να ολοκληρώσει την έρευνα. Στο κάτω κάτω είναι η κατεξοχήν αρμόδια να το κάνει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να βάλει επιτέλους και κάποιους κανόνες για τις περιπτώσεις που οι δημοσιογράφοι θα έχουμε περισσότερες της μίας εργασίες.

Είμαι πάνω από 35 χρόνια μέλος της ΕΣΗΕΑ. Στα χρόνια αυτά δεν θυμάμαι να έχει κάνει και τίποτα για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Μήπως ήρθε η ώρα να το επιχειρήσει;

Ερρίκος Μμπαρτζινόπουλος
bartzinopoulos@hotmail.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…