Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η κακή χρήση της Ανωνυμίας

Τι γίνεται όταν ένας Ανώνυμος (π.χ. ιστολόγος) παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα ενός επώνυμου (π.χ. ηθοποιού);
Αφορμή για το παραπάνω ερώτημα είναι η "αποκάλυψη" από "ανώνυμους" ή "ψευδώνυμους" ιστολόγους του ονόματος "γνωστής" ηθοποιού η οποία φέρεται να εκβίαζε κάποιον πολίτη. Με την πράξη αυτή κάποιοι "ανώνυμοι" ιστολόγοι -η οποίοι προφανώς υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να παραμένουν "ανώνυμοι"- δικάζουν και καταδικάζουν έναν άνθρωπο πριν τον δικάσει ο φυσικός του δικαστής, παραβιάζοντας έτσι ένα στοιχειώδες δικαιώμά του.
Τα "ιστοδικεία" έρχονται να συνεχίσουν και να συμπληρώσουν στην πιο ακραία και αποτρόπαιη μορφή τους τα τηλεδικεία και τους τηλε-εισαγγελείς.
Οι υπερασπιστές λοιπόν ενός δικαιώματος -αυτού της ελεύθερης έκφρασης- παραβιάζουν κατάφορα τα στοιχειώδη δικαιώματα άλλων. Δικαιώματα που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά τους δεδομένα και το σημαντικότερο: το δικαίωμα να έχουν έναν φυσικό δικαστή και να μην λιντσάρονται δημοσίως...


Η δίκη Τσιπρόπουλου είναι μια καλή αφορμή να προβληματιστούμε ξανά πάνω σε αυτά τα θέματα. Να ξεχωρίσουμε δηλαδή το δικαίωμα της ελεύθερης δημόσιας έκφρασης από το "δικαίωμα" του δημόσιου εξευτελισμού και της υποκατάστασης της δικαιοσύνης.
Οπως και το θέμα των ορίων και του αυτοπεριορισμού στη δημόσια σφαίρα.
Ζητούμενο η υπεράσπιση ενός δημόσιου χώρου ελευθερίας και δημιουργικότητας και σίγουρα όχι άλλη μια ρωμαϊκή αρένα με λιοντάρια και μονομάχους...

Μήπως θα πρέπει την επόμενη φορά που θα υπερασπιστούμε (και καλά θα κάνουμε) το δικαίωμα της ανωνυμίας αυτό δεν θα πρέπει να γίνει "μονόπατα" και χωρίς να μας προβληματίσει η χρήση αυτού του δικαιώματος.

Την απάντηση "τι να κάνουμε, μπροστά σε ένα τόσο σημαντικό δικαίωμα, ας υποστούμε και κάποιες δυσάρεστες συνέπειες από τη χρήση του" την βρίσκω, αν όχι απαράδεκτη, πάντως σίγουρα "εύκολη" και ανεύθυνη.

Η αθλιότητα παραμένει αθλιότητα ακόμη κι όταν είσαι ελεύθερος να την διαπράξεις...

Και είναι τέτοιες άθλιες πρακτικές που κάποια στιγμή θα δώσουν το "πάτημα" για μια συνολική "ρύθμιση" των δικαιωμάτων μας...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…