Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

`Βουτάμε στο γκρεμό ή πετάμε σωσίβια;

Και τώρα τι κάνουμε;
Αφήνουμε αυτό το σύστημα της πιο χυδαίας ιδεολογίας των τελευταίων 220 χρόνων (…από το 1789 μέχρι σήμερα) να καταρρεύσει, να μη μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα, να συρθεί στο γκρεμό στον οποίο το ίδιο μας οδήγησε ή το στηρίζουμε;
Αντιστεκόμαστε μέχρι το τέλος στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Συντηρητικών και Σοσιαλδημοκρατών που οδήγησαν ολόκληρη την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, ολόκληρο τον κόσμο σε αυτό το οικονομικό «σφαγείο» ή προτείνουμε μεταρρυθμίσεις και συνεργασίες με τα πιο «φωτεινά» και «προοδευτικά» μυαλά τους;
Προτείνουμε τις πιο ριζοσπαστικές πολιτικές δράσεις αποκαλύπτοντας το σκηνικό και βαθαίνοντας το ρήγμα ή κάνουμε προτάσεις μεταρρύθμισης, «βελτίωσης», στήριξης μέχρι να βγούμε από το αδιέξοδο;
Θέλουμε να δούμε τον κόσμο να αλλάζει μέσα από τη βιαιότητα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης ή θέλουμε μια πιο ομαλή πορεία μετασχηματισμού της κοινωνίας;
Για να το πω πιο ωμά: λέμε ένα «δε γαμιέστε κι εσείς και το σύστημα και τα γκόλντεν-μπόις σας» ή προσπαθούμε για το λιγότερο κακό σε βάρος των πολιτών;
Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή, την εκδοχή ενός αυθόρμητου «δεν γαμιέται». Τι λέει η ιστορία; Πως εκείνοι που στο τέλος γαμήθηκαν από τις οικονομικές κρίσεις δεν ήταν ούτε οι καπιταλιστές ούτε οι τραπεζίτες ούτε το σύστημα. Εκείνο που γαμήθηκε ήταν οι λαοί. Με την άνοδο του ναζισμού. Με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με τους Εμφύλιους. Με τους «σταλινισμούς» και τους «Ερυθρούς Χμερ». Με το Μεσανατολικό. Με την υποδούλωση στις πιο άθλιες μορφές απασχόλησης. Με τις μεγαλύτερες ήττες των προοδευτικών κινημάτων. Η αυθόρμητη ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνιών υπό το βάρος της ανεργίας, της φτώχειας, της ανέχειας οδήγησε στο φασισμό, στον εθνικισμό, στη δημιουργία εκστρατευτικών σωμάτων. Εκείνοι που την πλήρωσαν ήταν πάντοτε οι «ξένοι», οι μειοψηφίες, οι πιο «αδύναμοι κρίκοι».
Από την άλλη, κάποιοι, και μάλιστα από την πλευρά των υπεύθυνων γι αυτή την κρίση, ισχυρίζονται ότι δεν θα πρέπει να συγκρίνουμε την Κρίση του 1929 με τη σημερινή. Πως αυτή είναι βαθύτερη, πως έχει να κάνει με τις ίδιες τις δομές του συστήματος. Πως δεν σώζεται με μεταρρυθμίσεις γιατί τα χαρακτηριστικά τους είναι ολότελα διαφορετικά.
Κάποιοι άλλοι προσθέτουν πως κι αν ακόμη τα μέτρα «αιμοδοσίας» προς τις τράπεζες και τις βιομηχανίες κι αν ακόμη λειτουργήσουν και οδηγήσουν σε κάποια ανάκαμψη αυτή θα είναι προσωρινή και μετά από τρία, πέντε χρόνια η κρίση θα επιστρέψει σε ακόμη χειρότερη μορφή συνοδευόμενη από επισιτιστική και περιβαλλοντική κρίση δύσκολα αναστρέψιμες.
Το ερώτημα δεν είναι απλό.
Για κανέναν.
Είναι ένα ερώτημα που χωρίς να τεθεί με άμεσο τρόπο διατρέχει και το Διαρκές Συνέδριο της Αριστεράς που ολοκληρώνεται σήμερα. Διότι τι άλλο είναι αυτή η κουβέντα περί συνεργασίας ή όχι με άλλες πολιτικές δυνάμεις (δηλαδή με το ΠΑΣΟΚ) και για πρόταση εξουσίας.
Είναι βέβαιο ότι η πρόταση για συνεργασία θα είναι μειοψηφούσα. Ούτε όμως και «κάθετη» απόρριψη είναι δυνατόν να υπάρξει. Και δεν είναι λογικό να πεις «δεν συνεργάζομαι με κανέναν». Τι μένει;
Ας το πούμε καθαρά: η λογική του «βλέποντας και κάνοντας». Μια λογική που έχει τη βάση της στο ρευστό σκηνικό που κάθε μέρα αλλάζει ξεδιπλώνοντας νέες πτυχές της πραγματικότητας.
Ετσι όμως το αρχικό ερώτημα μένει αναπάντητο…
Αιωρείται πάνω από την Αριστερά και ολόκληρη την κοινωνία.
Και το θέμα είναι αν θα απαντηθεί πριν το χείλος του γκρεμού ή οι ίδιες οι εξελίξεις θα απαντήσουν με τον πιο αμείλικτο και καταστροφικό τρόπο συμπαρασύροντας τα πάντα μαζί τους και βυθίζοντάς μας σε μια άβυσσο βαρβαρότητας;


Φυσικά, το ερώτημα δεν τίθεται μόνο από την Αριστερά αλλά και σε άλλους. Που κι αυτοί δεν δείχνουν διάθεση να το απαντήσουν ξεκάθαρα…
Πέρα όμως κι από αυτούς, τίθεται σε κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά. Το ίδιο αμείλικτα: βουτάμε με το κεφάλι στο κενό ή μοιράζουμε σωσίβια και βοηθητικά ροδάκια;

Αθήνα 15/2/09

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…