Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

`Βουτάμε στο γκρεμό ή πετάμε σωσίβια;

Και τώρα τι κάνουμε;
Αφήνουμε αυτό το σύστημα της πιο χυδαίας ιδεολογίας των τελευταίων 220 χρόνων (…από το 1789 μέχρι σήμερα) να καταρρεύσει, να μη μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα, να συρθεί στο γκρεμό στον οποίο το ίδιο μας οδήγησε ή το στηρίζουμε;
Αντιστεκόμαστε μέχρι το τέλος στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Συντηρητικών και Σοσιαλδημοκρατών που οδήγησαν ολόκληρη την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, ολόκληρο τον κόσμο σε αυτό το οικονομικό «σφαγείο» ή προτείνουμε μεταρρυθμίσεις και συνεργασίες με τα πιο «φωτεινά» και «προοδευτικά» μυαλά τους;
Προτείνουμε τις πιο ριζοσπαστικές πολιτικές δράσεις αποκαλύπτοντας το σκηνικό και βαθαίνοντας το ρήγμα ή κάνουμε προτάσεις μεταρρύθμισης, «βελτίωσης», στήριξης μέχρι να βγούμε από το αδιέξοδο;
Θέλουμε να δούμε τον κόσμο να αλλάζει μέσα από τη βιαιότητα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης ή θέλουμε μια πιο ομαλή πορεία μετασχηματισμού της κοινωνίας;
Για να το πω πιο ωμά: λέμε ένα «δε γαμιέστε κι εσείς και το σύστημα και τα γκόλντεν-μπόις σας» ή προσπαθούμε για το λιγότερο κακό σε βάρος των πολιτών;
Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή, την εκδοχή ενός αυθόρμητου «δεν γαμιέται». Τι λέει η ιστορία; Πως εκείνοι που στο τέλος γαμήθηκαν από τις οικονομικές κρίσεις δεν ήταν ούτε οι καπιταλιστές ούτε οι τραπεζίτες ούτε το σύστημα. Εκείνο που γαμήθηκε ήταν οι λαοί. Με την άνοδο του ναζισμού. Με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με τους Εμφύλιους. Με τους «σταλινισμούς» και τους «Ερυθρούς Χμερ». Με το Μεσανατολικό. Με την υποδούλωση στις πιο άθλιες μορφές απασχόλησης. Με τις μεγαλύτερες ήττες των προοδευτικών κινημάτων. Η αυθόρμητη ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνιών υπό το βάρος της ανεργίας, της φτώχειας, της ανέχειας οδήγησε στο φασισμό, στον εθνικισμό, στη δημιουργία εκστρατευτικών σωμάτων. Εκείνοι που την πλήρωσαν ήταν πάντοτε οι «ξένοι», οι μειοψηφίες, οι πιο «αδύναμοι κρίκοι».
Από την άλλη, κάποιοι, και μάλιστα από την πλευρά των υπεύθυνων γι αυτή την κρίση, ισχυρίζονται ότι δεν θα πρέπει να συγκρίνουμε την Κρίση του 1929 με τη σημερινή. Πως αυτή είναι βαθύτερη, πως έχει να κάνει με τις ίδιες τις δομές του συστήματος. Πως δεν σώζεται με μεταρρυθμίσεις γιατί τα χαρακτηριστικά τους είναι ολότελα διαφορετικά.
Κάποιοι άλλοι προσθέτουν πως κι αν ακόμη τα μέτρα «αιμοδοσίας» προς τις τράπεζες και τις βιομηχανίες κι αν ακόμη λειτουργήσουν και οδηγήσουν σε κάποια ανάκαμψη αυτή θα είναι προσωρινή και μετά από τρία, πέντε χρόνια η κρίση θα επιστρέψει σε ακόμη χειρότερη μορφή συνοδευόμενη από επισιτιστική και περιβαλλοντική κρίση δύσκολα αναστρέψιμες.
Το ερώτημα δεν είναι απλό.
Για κανέναν.
Είναι ένα ερώτημα που χωρίς να τεθεί με άμεσο τρόπο διατρέχει και το Διαρκές Συνέδριο της Αριστεράς που ολοκληρώνεται σήμερα. Διότι τι άλλο είναι αυτή η κουβέντα περί συνεργασίας ή όχι με άλλες πολιτικές δυνάμεις (δηλαδή με το ΠΑΣΟΚ) και για πρόταση εξουσίας.
Είναι βέβαιο ότι η πρόταση για συνεργασία θα είναι μειοψηφούσα. Ούτε όμως και «κάθετη» απόρριψη είναι δυνατόν να υπάρξει. Και δεν είναι λογικό να πεις «δεν συνεργάζομαι με κανέναν». Τι μένει;
Ας το πούμε καθαρά: η λογική του «βλέποντας και κάνοντας». Μια λογική που έχει τη βάση της στο ρευστό σκηνικό που κάθε μέρα αλλάζει ξεδιπλώνοντας νέες πτυχές της πραγματικότητας.
Ετσι όμως το αρχικό ερώτημα μένει αναπάντητο…
Αιωρείται πάνω από την Αριστερά και ολόκληρη την κοινωνία.
Και το θέμα είναι αν θα απαντηθεί πριν το χείλος του γκρεμού ή οι ίδιες οι εξελίξεις θα απαντήσουν με τον πιο αμείλικτο και καταστροφικό τρόπο συμπαρασύροντας τα πάντα μαζί τους και βυθίζοντάς μας σε μια άβυσσο βαρβαρότητας;


Φυσικά, το ερώτημα δεν τίθεται μόνο από την Αριστερά αλλά και σε άλλους. Που κι αυτοί δεν δείχνουν διάθεση να το απαντήσουν ξεκάθαρα…
Πέρα όμως κι από αυτούς, τίθεται σε κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά. Το ίδιο αμείλικτα: βουτάμε με το κεφάλι στο κενό ή μοιράζουμε σωσίβια και βοηθητικά ροδάκια;

Αθήνα 15/2/09

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…