Οι γέροι χωριστά...

...οι νέοι άλλο πράμα
όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά


Αυτό ήταν το νέο που μας έφερε ο περασμένος Δεκέμβριος.
Αυτό είναι το νέο που φέρνει ο Ιανουάριος των αγροτικών διεκδικήσεων.
Αυτό συμβαίνει και στα δημοσιογραφικά μας πράγματα.
Αυτό θα συμβεί, αύριο μεθαύριο παντού.

Είναι η πρώτη φορά που μια γενιά αγνοεί τις κομματικές γραμμές, τους κομματάρχες, τους εργατοπατέρες, την κοινή γνώμη, τα παραδοσιακά ΜΜΕ, τους αναλυτές, τους "πνευματικούς" ανθρώπους, τη "Γενιά του Πολυτεχνείου", τις νόρμες, τους κανόνες, τους κήνσορες και τους θεράποντες και μαζί τους την "κοινή γνώμη".

Το καινούργιο έρχεται. Ατσαλα, ασύνταχτα, πολλές φορές άναρθρα. Ερχεται όμως.
Κι όσο λυσσασμένα κι αν αντιστέκεται το "παλιό" στο τέλος θα παραμερίσει.

Κι όποιος αυτό δεν το καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει!

Και είναι γι' αυτό το λόγο που κανείς δεν έχει κάνει, δεν μπορεί να κάνει, κανέναν απολογισμό των όσων έχουν συμβεί, συμβαίνουν τώρα και θα συμβούν και αύριο στην ελληνική (και όχι μονο) κοινωνία.
Ο,τι και να ειπωθεί για τις μεγάλες εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου -ακόμη και το πόσο μεγάλες ήσαν ή αν επρόκειτο για εξεγέρσεις- είναι πρόωρο. Διότι το μέγεθός τους είναι απείρως μεγαλύτερο στο εσωτερικό αυτής της γενιάς από αυτό που είδαμε στους δρόμους και στις οθόνες μας.

Τα ίδια ισχύουν και για τις κινητοποιήσεις των νέων αγροτών.

Τα ίδια ισχύουν στον μικρότερο δημοσιογραφικό χώρο.

Το "παλιό" αδυνατεί να ερμηνεύσει, να αναλύσει, να διαχειριστεί και να ελέγξει αυτά τα φαινόμενα.
Ούτε τα εργαλεία έχει, ούτε τη δύναμη. Μιλά και δρα αποσπασματικά, Σχεδόν ανακλαστικά, με το αδύναμο πλέον, προ του τέλους, ένστικτο της αυτο-συντήρησης.
Καταδικάζει. Λοιδορεί. Λασπολογεί. Απειλεί. Νουθετεί.
"Οχι στους δρόμους...", "να ανοίξουν τα σχολεία", "να ανοίξουν τα μπλόκα", "να σταματήσει η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ", "να το συζητήσουμε από μηδενική βάση", "να καθίσετε ήσυχα"...

Οταν αυτό δεν πιάνει, το "παλιό"...

Μιλάει για κουκουλοφόρους.
Μιλάει για ταραξίες.
Μιλάει για συντεχνίες που κλείνουν τους δρόμους.
Αυτά ξέρει, αυτά λέει.
Άλλα δεν βρίσκει να πει.

Πεθαίνουν!

Κι έχουν να διαλέξουν. Εναν αργό και βασανιστικό θάνατο για όλους;
Ή μια τιμητική αποστρατεία;

Ο νέος κόσμος προελαύνει.
Σε λίγο θα πάψει να είναι άτσαλος, θα αρθρώσει λόγο, θα συνταχθεί και θα διεκδικήσει το μόνο που αξίζει: την εξουσία πάνω στο ίδιο του το μέλλον.


Οι στίχοι εκδικήθηκαν. Σειρά έχουν τα όνειρα τώρα.

Σχόλια

  1. "Πάει καιρός, από τα νιάτα σου τα ανέμελα, τώρα σε σκάβουν τα προβλήματα συθέμελα. Γλυκειά σου νιότη, πίσω προδότη. Θα κλειδώσω την πόρτα αφού την κάνατε πρώτοι" Τα σπασε το post. Κανονικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άνεμε, το κείμενο, και αυτό που αποπνέει, είναι εξαίσιο. Είμαι λίγο μονότονη αλλά είναι που πολλές φορές σε διαβάζω και βλέπω σε λέξεις ό,τι νιώθω (και σκέφτομαι - με αυτή τη σειρά)...
    Να'σαι καλά.
    Μαρία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. όπως τα λες ...

    αυτό νιώθω. αυτό Είναι.

    Η αγορά, εδώ στα μέρη μου είναι μπουρδέλο κανονικό, και έχει "πλάκα" [ έχει πλάκα ; ] ν ακούς από άσχετους και σχετικούς, μικρούς και μεγάλους, ότι όλοι έχουμε ευθύνη !!! και να δούμε τι θα κάνουμε...
    ξαφνικά είναι μαζί με τους αγρότες, δίνουν δίκιο στους μαθητές, βρίζουν τα κανάλια...

    είναι συγκλονιστικό μεγαλέμποροι να βρίσκοντε σε αδιέξοδο.

    Μ αρέσει.
    Νιώθω τις αναταράξεις.

    trapped

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΑΚΟΥΣ ΖΗΣΗ?

    ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΟΣΤ, ΥΠΟΘΕΤΩ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΖΗΣΗ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ.

    Διότι το μέγεθός τους είναι απείρως μεγαλύτερο στο εσωτερικό αυτής της γενιάς από αυτό που είδαμε στους δρόμους και στις οθόνες μας.


    ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΑΥΤΙΛΕ, ΜΕΣΑ Σ΄ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ, ΑΦΕΝΤΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΝΟΙΩΘΟΥΝ ΠΩΣ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥΣ.


    ΥΓ, ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΜΕ ΤΟ
    Οι στίχοι εκδικήθηκαν. Σειρά έχουν τα όνειρα τώρα.

    ΑΠ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ Τ΄ΑΥΤΙ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι όμως μού πέρασες λίγη από την αισιοδοξία σου.

    Εκδίκηση, λοιπόν!

    Σ;-)))))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είμαι αισιόδοξος γι αυτά τα παιδιά. Οχι για εμάς...
    Είμαι 45 χρονών. Αυτό σημαίνει οτι είμαι "εχθρός" τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. κλαπ, κλαπ, κλαπ. Από τα κείμενα που πρέπει να υποκλιθεί το κοινό και όχι ο γράφων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κανείς να μην υποκλιθεί. Ορθιοι και ίσια η πλάτη!!!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Έπειτ', έφη, αδικήσομεν αυτούς, και ποιήσομεν χείρον ζην, δυνατόν αυτοίς ον άμεινον";
    ....
    "Έπειτα, είπε, θα αδικήσουμε αυτούς και θα τους κάνουμε να ζουν χειρότερα, ενώ έχουν τη δυνατότητα να ζουν καλύτερα";
    ΠΛΑΤΩΝΑ Πολιτεία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σωστά, ο 'Στρατηγός Λάμαχος' είναι ώρα να θαυμάσει ή να πάει για ύπνο ...
    [ εγώ είμαι 53 αλλά δεν αισθάνομαι - ακόμα - εχθρός ]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Είμαι κι εγώ αισιόδοξη από τη φύση μου όμως επ' αυτού
    "Κι έχουν να διαλέξουν. Εναν αργό και βασανιστικό θάνατο για όλους;
    Ή μια τιμητική αποστρατεία;"

    νομίζω ότι θα συμβεί το πρώτο καθώς η μόνη τιμή που τους νοιάζει είναι αυτή που παράγει τις υπεραξίες τους

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου