Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Κασιμάτης: Μια εξέγερση που διαλαλεί ότι υπάρχουν ακόμη ζωτικές δυνάμεις της κοινωνίας, υπάρχει ακόμη η δημοκρατία στην ουσία της


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ*

Τις τελευταίες μέρες όλοι οι Ελληνες αισθανόμαστε περικυκλωμένοι από «κουκουλοφόρους». Και μάλιστα, με το ηθικά και πολιτικά εξοργιστικό προσωνύμιο «γνωστοί-άγνωστοι», που δείχνει την τεράστια ηθική και πολιτική αντίφαση που ζει ο τόπος. Την αντίφαση που καταγγέλλει ότι τα πασίγνωστα πρόσωπα και πράγματα που καταστρέφουν «κουκουλώνονται» και τα «κουκουλώνουμε». Τα καθιστούμε, δηλαδή, «άγνωστα», για να τα σβήσουμε, έτσι, από το φως της ευθύνης και της κοινωνικής συνείδησης.

1 Μέσα στη θολούρα της παγκόσμιας κρίσης του κοινωνικοπολιτικού συστήματος -που επιμένουν οι «επίσημοι» και οι μεγάλοι φορείς της οικονομίας να τη χαρακτηρίζουν, να την «κουκουλώνουν», δηλαδή, απλά «χρηματοπιστωτική» ή το πολύ «οικονομική»- είμαστε μάρτυρες μιας πραγματικά υπέροχης και ελπιδοφόρας εξέγερσης των νέων. Μια εξέγερση που φωτίζει.

**Μια εξέγερση που διαλαλεί ότι υπάρχουν ακόμη ζωτικές δυνάμεις της κοινωνίας, υπάρχει ακόμη η δημοκρατία στην ουσία της: υπάρχουν οι νέοι, άγρυπνοι, για να σπρώξουν την Ιστορία και πάλι μπροστά, όπως το έπραξαν σε όλες τις μεγάλες κρίσεις της ανθρωπότητας (αν διαφωνεί κανείς -και δυστυχώς, διαφωνούν πολλοί που έχουν μεγαλώσει και έχουν «σοβαρευτεί», έχουν γεράσει δηλαδή- ας έλθει να συζητήσουμε για το τι σημαίνει δημοκρατία σε εποχή κρίσεων, γιατί τώρα τελευταία το έχουμε ξεχάσει).

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ είναι ομ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σχόλια

  1. Εξεγερθείτε, είναι μεταδοτικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βέβαια, όταν ήξερα τον Κασιμάτη τέτοια δεν έλεγε. Τέλος πάντων και αυτός είδε ότι υπάρχουν ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις πίσω από την εξέγερση αυτή. Και ποιος όμως δεν το βλέπει; Μόνο τα παπαγαλάκια που θέλουν δάκτυλο του ΠΑΣΟΚ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…