Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

από Θαναση Τριαρίδη: η επανάκτηση των σωμάτων ξεκινάει από εδώ!

***
Εδώ και μέρες και εγώ (μαζί με κάμποσους από εσάς), προσπαθώ να καταλαβώ κάπως τι συμβαίνει - προσοχή: να καταλάβω κάπως κι όχι να το "καταλάβουν" άλλοι για λογαριασμό μου...
Για μένα, λοιπόν, υπάρχει ένα κέντρο: ένας ακόμη θεσμικός, τελετουργικός φόνος έρχεται να προστεθεί σε μύριους όσους άλλους φόνους αιώνων, καμωμένους από τους κυρίαρχους θεσμούς μας (τους δικούς μας θεσμούς): από το έθνος μας, την θρησκεία μας, το ασφαλές κράτος μας, την βουβή πλειοψηφία της δικής μας χόρτασης που σημαίνει την πείνα των άλλων...
Και το ερώτημα είναι πώς απαντάμε σε αυτό το χάλασμα του τρεμάμενου σώματος (του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του δολοφονημένου μετανάστη, τους παιδιού που πεθαίνει από μαλάρια στο Βόρνεο...)
Πρέπει να μιλάμε καθαρά: η μούγγα σε έναν θεσμικό φόνο (και σε κάθε φόνο) είναι συνενοχή... Και μιλάω για την δική μου μούγγα και για την δική μου συνενοχή - να είμαστε εξηγημένοι... (μαλακίες του τύπου εγώ τα γράφω στα βιβλία μου, εγώ δρω δια της γραφής κλπ, ξέρετε πως δεν τις καταδέχτηκα ποτέ...)
Ωστόσο, ίσως οι περισσότεροι από εσάς επίσης ξέρετε πως είμαι μανιασμένος πολέμιος κάθε κοσμο- ή ανθρωπο-διορθωτισμού, κάθε συλλογικότητας που "θα ισιάξει τον κόσμο" στα μέτρα του δικού της ορίζοντα, κάθε αλήθειας που "έρχεται από το μέλλον", κάθε "φάντάσματος της ελευθερίας που έρχεται με το μαχαίρι στα δόντια" -ή και με την ματσέτα-. Και πολύ φοβάμαι πως όταν η απάντηση στην κτηνωδία περιέχει βία (έστω και συμβολική βία) και τρόμο (έστω και συμβολικό τρόμο) ουσιαστικά όχι μόνο δεν πολεμάει τον ήδη συντελεσμένο και τον επερχόμενο και επικείμενο θεσμικό φόνο, μα τον νομιμοποιεί καθώς παίζει με τους όρους του...
Και ακόμη: τρομάζω με την ευκολία με την οποία είμαστε έτοιμοι να προσδιορίσουμε ένα συμπαγές κακό απέναντί μας, και στην συνέχεια να αυτοπροσδιοριστούμε εμείς ως το συμπαγές καλό που θα πολεμήσει τούτο το κακό... Δεν μπορώ να δεχτώ τουτη την ηθική ασφάλεια (την δημαγωγία) της αυτοκατάφασης, την ευκολία να προσχωρήσουμε (: να παραδοθούμε) σε τόσο βολικές απαντήσεις... Ωραία, φωνάξαμε Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι... Μα τους μετανάστες που δολοφονούνται στους διπλούς πάτους φορτηγών και τα παιδιά που πεθαίνουν από δυσεντερία στην Αφρική δεν τα σκοτώνουν οι Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι - τα σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι, όλοι μας καθώς επι-ζούμε πίνοντας το αίμα τους (συχνά ενώ γράφουμε μεγαλόστομα βιβλία για τα τρεμάμενα σώματα ή φωνάζουμε Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι...)
Και τι κάνουμε, λοιπόν; Δεν ξέρω - ίσως πρέπει να βρούμε μια άλλη γλώσσα, λέξεις που θα μιλάν για το σώμα και όχι για τα "πρέπει" του σώματος... Ή ένα άλλο βίωμα - άλλα βιώματα... Ειλικρινά δεν ξέρω...
Κι ίσως να είμαι πέρα για πέρα λάθος σε όλα αυτά... Ή να είμαι ένας βολεμένος που δεν καταλαβαίνει πώς προχωρά η Ιστορία - ή ένας δειλός αστός - ή ένας σκατάς πουλημένος από τα πριν, δίχως την θέλησή μου (προ-πουλημένος που λέμε, σαν τα εισιτήρια διαρκείας στο γήπεδο...)
Αλλά επειδή αυτός είμαι, διάολε, στο σύνθημα-σπάραγμα που μας έστελε ο Γιώργος, θα αντιχαιρετίσω με τούτο - αφιερωμένο και σε αυτόν και σε όλους μας:
Κάτω οι κουκουλοφόροι
Πάνω οι κουκουλοφόρες
Συνημμένη η υπέροχη Σιμονέτα Βεσπούτσι του Πιέρο ντι Κόζιμο, γυμνόστηθη με τα φίδια στο λαιμό, για να δίνει τον τόνο...


Αντε και σύντομα στα σπίτια μας - όπως έγραψε (σε διαφορετικά ή και παραπλήσια συμφραζόμενα) και ένας άλλος εξ υμών λατρεμένος φίλος...
Φιλούρες σε όλους σας - Θανάσης Τριαρίδης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…