Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οταν αγωνίζεσαι για το δίκιο πρέπει να είσαι δίκαιος

Μέσα σε πέντε λεπτά ο αστυνομικός των Εξαρχείων δίκασε, καταδίκασε και εκτέλεσε έναν 15χρονο...
Πήρε λίγο περισσότερο στον Προκόπη Παυλόπουλο και ακόμη περισσότερο στον -υποτιθέμενο- πρωθυπουργό για να δικάσουν και να καταδικάσουν τον αστυνομικό των Εξαρχείων προβλέποντας "σκληρές ποινές"...
Υπάρχει κάποια διαφορά σε αυτούς τους δύο τρόπους αντίληψης της Δικαιοσύνης;
Καμιά απολύτως!!!
Είναι ο ίδιος ακριβώς τρόπος περιφρόνησής της.
Η μόνη διαφορά είναι στο αποτέλεσμα της απονομής της: ο πρώτος εκτελεί, ο δεύτερος προδιαγράφει την καταδικαστική απόφαση.
Το πρώτο αποτέλεσμα δεν αντιστρέφεται. Χάθηκε μια ζωή. Κάηκε ο τόπος.
Το δεύτερο θα αντιστραφεί. Είναι σχεδόν σίγουρο οτι ο αστυνομικός θα πέσει στα "μαλακά" με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία.
Είτε έτσι είτε αλλιώς η Δικαιοσύνη έχει δολοφονηθεί.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να θυμηθούμε εμείς οι αγράμματοι, τηλεορασόπληκτοι Ελληνες, πως μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του Διαφωτισμού και του Δυτικού πολιτισμού ήταν πως
κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει τον φυσικό του δικαστή.
Πως δηλαδή η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να απονέμεται ούτε από κάποιον "θεό" ούτε από κάποιον βασιλιά ούτε από φεουδάρχη ούτε όμως και από το πλήθος. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να απονέμεται ούτε από τα ΜΜΕ αλλά ούτε και από υπουργούς και άλλους άρχοντες.
Η Δικαιοσύνη εκπορεύεται από τη λαϊκή κυριαρχία και απονέμεται από τους δικαστές. Και μόνο! Χωρίς καμιά ΑΠΟΛΥΤΩΣ εξαίρεση!
Και όταν λέμε "απολύτως", Α-ΠΟ-ΛΥ-ΤΩΣ!!!
Δεν χωράει νερό στο κρασί της Δικαιοσύνης...
Δεν υπάρχει λιγότερη ή περισσότερη Δικαιοσύνη ως έννοια ακόμη κι όταν έχει καταλυθεί η δικαιοσύνη ως πράξη...
Ο συλλογισμός είναι απλός, απλούστερος δεν γίνεται:
Εαν δεχτούμε οτι ο κάθε Παυλόπουλος και ο κάθε Καραμανλής οι οποίοι στερούνται κάθε αίσθηση δικαιοσύνης και δημοκρατίας, μπορούν να καταδικάζουν, τότε αυτόματα δεχόμαστε οτι και ο κάθε αστυνομικός μπορεί να κάνει το ίδιο.
Είναι το ίδιο με το αναφαίρετο δικαίωμα ακόμη και του χειρότερου εγκληματία να έχει υπεράσπιση. Ενα ακόμη δικαίωμα που σε μια χώρα-καφενείο, με ΜΜΕ-καφενείο και με πολιτικούς της πλάκας, τείνουμε να παραβλέπουμε και επί της ουσίας να καταπατούμε.

Επειδή για κάποιους όλα αυτά που λέω φαντάζουν -στο αδόμητο φαντασιακό τους- "αιρετικά"...
Επειδή κάποιοι πιθηκοκέφαλοι μπορεί να φτάσουν ακόμη να πουν οτι περίπου τα ίδια λέει και ο Κούγιας...

... τους προτρέπω να δουν, για μια έστω φορά, την πραγματικότητα ή αυτό που θα έπρεπε να ονομάζουμε "πραγματική πραγματικότητα" και όχι τον εικονικό αχταρμά που μας έχει επιβληθεί.

Ας δουν οτι ούτε οι νέοι που βγήκαν στους δρόμους ούτε καν οι "κουκουλοφόροι"
δεν καταδίκασαν ονομαστικά τον συγκεκριμένο αστυνομικό. Κανένα σύνθημα, ούτε τα πιο σκληροπυρηνικά δεν αναφέρουν το όνομα του. (Εξαιρέσεις φυσικά μπορεί να υπάρχουν και είναι το ίδιο άστοχα με τις δηλώσεις Παυλόπουλου-Καραμανλή)
Το οργισμένο "ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ" μπορεί, γενικεύοντας, να "καταδικάζει" έναν ολόκληρο χώρο αλλά δεν δικάζει και δεν καταδικάζει έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.
Και τι είναι τελικά χειρότερο;
Μια γενίκευση, έστω και άδικη για όλους εκείνους που είναι ΜΠΑΤΣΟΙ αλλά δεν είναι ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ή μια ΚΑΤΑΔΙΚΗ πριν τη ΔΙΚΗ ενός ανθρώπου;
Κι αν σήμερα ο "καταδικασμένος" είναι ένας αστυνομικός, τι εμποδίζει αύριο, αυτή τη λογική περί απονομής δικαιοσύνης να καταδικάσει άνευ δίκης έναν διαδηλωτή; Κάποιον που αγωνίζεται στους δρόμους;
Σε ποιό κρασί χωράει νερό και ποιό πρέπει να μένει ανέρωτο;
Ποιός το αποφασίζει;
Ο κάθε Παυλόπουλος, ο κάθε Καραμανλής ή ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος ή δημοσιογραφίσκος;
Και κάτι ακόμη: η προ-καταδίκη και προαναγγελία "σκληρών ποινών" σε βάρος του συγκεκριμένου αστυνομικού κάνει μια ακόμη ζημιά, οριοθετεί τη δολοφονία του Αλέξη στο χώρο του "μεμονωμένου περιστατικού". Τι μας λέει;
"Ο Χ αστυνομικός σκότωσε τον Ψ νεαρό. Αυτό είναι όλο κι όλο!"

Αυτό λένε στην ουσία οι Παυλόπουλοι. Αυτό θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε. Πως όλο αυτό ήταν ένα τραγικό μεν αλλά μεμονωμένο περιστατικό από το Δελτίο Συμβάντων του Αστυνομικού Τμήματος Εξαρχείων.
Κι αυτός είναι ο λόγος που δίκασαν και καταδίκασαν στα μικρόφωνα και τις κάμερες. Για να βγάλουν την ευθύνη από πάνω τους και να σμικρύνουν αυτό που έγινε. Για να το κάνουν ελάχιστο...
Για να αποφύγουν να απολογηθούν για τα χάλια της αστυνομίας και των αστυνομικών. Για την κακή τους εκπαίδευση, για την νοοτροπία τσαμπουκά-πιστολέρο που τους καλλιεργούν, για τα φασιστοειδή που έχουν προσληφθεί ως ειδικοί φρουροί, για την ανικανότητα των ανωτέρων τους, για τους μισθούς πείνας που μετατρέπουν πολλούς από αυτούς σε προστάτες της νύχτας και των εμπόρων ναρκωτικών, για τον εξευτελιστικό τους ρόλο στην προστασία υψηλών προσώπων –έχω δεν αστυνομικούς να σηκώνουν τις τσάντες με τα ψώνια μεγαλοκυρίας «υψηλού» Θεσσαλονικιού-, για τα κανακέματα της πολιτικής τους ηγεσίας και την κομματικοποίηση του Σώματος.
Για να αποφύγουν να πουν ότι ο δράστης δεν λειτούργησε «έξω και πέρα από τα όρια των καθηκόντων του» όπως λένε αλλά εντός και μέσα στις πάγιες εντολές που είχε.
Το επόμενο βήμα το έκανε η υπεράσπιση του συγκεκριμένου αστυνομικού: δίκασε και καταδίκασε τον μικρό Αλέξη. «Φυσιολογικό», αν τόσο εύκολα καταδικάζεις τον θύτη, η αντίδραση είναι το ίδιο εύκολα και χυδαία να καταδικάζεις και το θύμα.
Δεν χρειαζόταν η αισχρή στάση του Παυλόπουλου για να μας δείξει το πόσο περιφρονούν τη Δικαιοσύνη (τελικά την ίδια τη Δημοκρατία). Το βλέπουμε χρόνια τώρα. Το είδαμε με το πόρισμα για το Βατοπέδιο. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την έχουν γραμμένη.
Δεν χρειάζεται η αισχρή, η χυδαία στάση των τηλεοπτικών καναλιών για να δούμε πόσο αισχρή και χυδαία είναι η ελληνική τηλεόραση και ΟΛΟΙ όσοι την υπηρετούν –προτιμώ να γενικεύω, παρά να καταδικάζω μεμονωμένους δημοσιογράφους.
Εκείνο που χρειάζεται είναι να σκεφτούμε εμείς για εμάς…
Να σκεφτούμε ότι η Δικαιοσύνη δεν (πρέπει να) απονέμεται ούτε με το κιλό ούτε με το δράμι…
Να σκεφτούμε ότι η Δικαιοσύνη δεν (πρέπει να) απονέμεται για να αποφεύγονται οι πολιτικές ευθύνες…
Να σκεφτούμε ότι η Δικαιοσύνη δεν (πρέπει να) απονέμεται από κανέναν άλλον εκτός από τον φυσικό δικαστή. Ούτε από τους πολιτικούς ούτε από τους αστυνομικούς ούτε από τους παππάδες ούτε από τα κόμματα ούτε από τους κουκουλοφόρους ούτε από τους δημοσιογράφους…
Να σκεφτούμε ότι η Δικαιοσύνη εδώ και χρόνια ΔΕΝ λειτουργεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποκατασταθεί από τα μικρόφωνα και τις οθόνες…
Να σκεφτούμε ότι αυτή η αντίληψη περί δικαιοσύνης «θρέφει» θηρία όπως ο Κούγιας…
Να σκεφτούμε ότι δεν θα πρέπει να ενδιαφέρει την κοινωνία και κάθε έναν από εμάς το αν θα σαπίσει ένας αστυνομικός (ή και ο οποιοσδήποτε αποδεικνύεται ένοχος για ένα έγκλημα) στη φυλακή, αν θα εξοντωθεί, αλλά να δικαστεί τίμια και δίκαια και η ποινή του να λειτουργήσει σαν παράδειγμα για τους υπόλοιπους.
Να σκεφτούμε πως είναι άλλο να λες μέσα σου «να πληρώσει το κάθαρμα που σκότωσε το παιδί» και άλλο να καταδικάζεις επισήμως όπως ο Παυλόπουλος και η παρέα τους.
Να σκεφτούμε πως όσοι αγωνίζονται για το δίκιο, υπερασπίζονται τη Δικαιοσύνη. Με νύχια και με δόντια…

Ακόμη κι αν οι άλλοι τους κοιτάζουν παράξενα, σκεπτόμενοι: «Μα τι μας λέει πάλι τούτος εδώ;»
Τούτος εδώ λέει: Όχι, αρνούμαι να γίνω θηρίο.
Ακόμη και τώρα που μας κυβερνούν μαφιόζοι και «Κούγιες»… Γιατί μόνο έτσι θα ξεχωρίζουμε από αυτούς…

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…