Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εμείς τα παράσιτα

Τι είναι όλο αυτό που ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες, από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μετά, με αποκορύφωμα την τελευταία δεκαετία και με τελικό αποτέλεσμα τον τελευταίο χρόνο, τους τελευταίους μήνες, τις τελευταίες νύχτες;

Η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μας όμως κανείς δεν θέλει να τη δει…

Κι όσοι την βλέπουν είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν να την εκφράσουν…

Δεν θέλουν ούτε καν να την εκμυστηρευτούν ο ένας στον άλλον, να την εξομολογηθούν σε κάποιον, να την ομολογήσουν, έστω, σε έναν εσωτερικό μονόλογο…

Γιατί;

Διότι αν ειπωθεί –σαν τον όνομα του «Γιαχβέ»- θα καταρρεύσει το ζωτικό μας ψεύδος. Θα οδηγηθούμε –έτσι φοβόμαστε- σε μια ατομική, υπαρξιακή κόλαση. Θα καταρρεύσει «εντός μου ο ρυθμός του κόσμου»…

Κι όμως! Είναι μια καταγεγραμμένη, αυταπόδεικτη αλήθεια. Μια απλούστατη απάντηση.

Η αιτία όλου αυτού που ζούμε είναι ότι η κοινωνία μας έχει πάψει να παράγει το οτιδήποτε. Η κοινωνία μας δεν παράγει ούτε καρφίτσα, ούτε τούβλο, ούτε μαρούλι. Ούτε το σώβρακο που φοράμε δεν το παράγουμε εμείς.

Η κοινωνία μας δεν παράγει, πρώτον και κύριο, υλικά αγαθά.

Η κοινωνία μας δεν παράγει –ως συνέπεια του προηγούμενου- πολιτιστικά αγαθά.

Η κοινωνία μας δεν παράγει –ως συνέπεια και των δύο- Γνώση.

Αλλά και όσοι «παράγουν» -π.χ. οι αγρότες- δεν το «παράγουν» για να διατεθεί στην κοινωνία χειρότερα και να παραχθεί πλούτος για τους ίδιους (δηλαδή τα μέλη της κοινωνίας ) αλλά για να εισπράξουν επιδοτήσεις.

Ακόμη χειρότερα, διαθέτουν την παραγωγή τους, τα προϊόντα τους σε «καρτέλ» τα οποία το «μετοχοποιούν», το καθιστούν δηλαδή άϋλο και ουσιαστικά το εξαφανίζουν, συσσωρεύοντας την υπεραξία τους.

Η από-αγροτοποίηση και η αποβιομηχάνιση της κοινωνίας μας δεν ήταν τυχαίες. Ηταν απόλυτα συνειδητές επιλογές των κυβερνήσεων από το ‘74 και μετά. Και υπαγορεύτηκαν από την ανάγκη ένταξής μας –όπως, όπως και με οποιοδήποτε κόστος- στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Ανάγκη υπαρκτή. Απόφαση, θεωρητικά τουλάχιστον, σωστή για την επιβίωσή μας μιας και «τρίτος δρόμος» ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο ως ρομαντισμός.

Όμως αυτό το «όπως-όπως» είχε ένα βαρύ τίμημα. Διότι η ένταξή μας στην ΕΟΚ αρχικά και στην ΟΝΕ αργότερα έγινε με βαριά ανταλλάγματα. Κι αυτό διότι οι εταίροι μας δεν μας είχαν ποτέ ανάγκη, ούτε εμάς, ούτε το νόμισμά μας, ούτε την οικονομία μας. Ισα-ίσα ήξεραν ότι θα έπρεπε να μας χρηματοδοτούν για αρκετά χρόνια μετά την ένταξή μας. Μας δέχτηκαν για λόγους διπλωματικούς αφενός (κράτος- υποκατάστημα στα Βαλκάνια και στις αγορές τους) και συμβολικούς αφετέρου (κοιτίδα της Δημοκρατίας). Αλλά και για λόγους κάποιας ενοχής για τη δικτατορία που είχαμε ζήσει τα προηγούμενα χρόνια.

Το τίμημα βαρύ. «Τέρμα τα αγροτικά προϊόντα. Τέρμα οι βιομηχανίες!».

«Και τι θα κάνουμε;»

«Θα παρέχετε υπηρεσίες! Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, λίγο συρτάκι και ο,τι άλλο σας φωτίσει ο Θεός σας!».

Ετσι κι έγινε! Μόνο που εμείς το πήραμε κατά γράμμα! Γίναμε γκαρσόνια! (για να μην πω «γίναμε πουτάνες» και δεν κάνει…). Εκείνοι δεν εννοούσαν ακριβώς αυτό. Θα μπορούσαμε να γίνουμε κάτι άλλο αν είχαμε τη βούληση και τα κότσια: κέντρο πολιτισμού, συνεδρίων και τεχνών, μια μικρή Silicon Valley, μια μεγάλη πανεπιστημιούπολη με διεθνή πανεπιστήμια, μια χώρα «πράσινων» τεχνολογιών… Θα μπορούσαμε… Προτιμήσαμε την ευκολία: Γκαρσόνια η εργατική τάξη και οι αγρότες (ειδικά των τουριστικών, παραθαλάσσιων περιοχών), δημόσιοι υπάλληλοι οι της μεσαίας τάξης (αριστεροί και δεξιοί, μετά και την «Εθνική Συμφιλίωση»), γιατροί και δικηγόροι κυρίως οι των πιο εύπορων τάξεων και οικογενειών.

Ολο αυτό ολοκληρώθηκε σε τέσσερις φάσεις: κυβέρνηση Καραμανλή, κυβέρνηση Παπανδρέου, κυβέρνηση Μητσοτάκη, κυβέρνηση Σημίτη. (Ο τελευταίος, ολοκληρώνοντας, μας έκλεισε και την πόρτα κατάμουτρα κι έφυγε!!!)

Ας μην αναλύσω τις φάσεις του σχεδίου που ολοκλήρωσε ο καθένας τους γιατί θέλει σελίδες επί σελίδων…

Γεγονός είναι πάντως πως ζούσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα! Να είναι καλά τα ένα-δύο-τρία-τέσσερα «πακέτα Ντελόρ», βεβαίως βεβαίως!

Περνούσαμε τόσο καλά που εγκαταλείψαμε και όλες τις «χαμηλές εργασίες». Αρχικά τα χωράφια, ύστερα τις βιοτεχνίες και τις οικοδομές.

Εργασίες που σύντομα καλύφθηκαν από τα μεγάλα κύματα οικονομικών μεταναστών. Οι οποίοι δούλευαν αρχικά ανασφάλιστοι και με χαμηλά μεροκάματα, αργότερα στοιχειωδώς ασφαλισμένοι με επίσης μικρά μεροκάματα αλλά πάντως χωρίς κανένα σχέδιο ένταξής τους στην κοινωνία μας. Αλλά και πως θα μπορούσε να εκπονήσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για τους «ξένους» μια ήδη παρασιτική κοινωνία;

«Ευρωπαίοι» πλέον, δεκάρα δεν δίναμε για τις συνέπειες αυτών των πολιτικών στην ίδια την κοινωνία:

1. Οι παραγωγικές τάξεις έπαψαν να υπάρχουν. Μόνο συντεχνίες παρασιτικών επαγγελμάτων. Αρα έπαψαν να υπάρχουν και διακριτές κοινωνικές-οικονομικές τάξεις. «Γκαρσόνι» μπορούσε να γίνει ο οποιοσδήποτε…

2. Ο δημόσιος τομέας διογκώθηκε σε απίστευτο βαθμό με αποτέλεσμα να «εφευρίσκονται» πολύπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες για να μην ξύνονται οι υπάλληλοι. Το κράτος έγινε δυσκίνητο και το κόστος του διογκώθηκε επίσης.

3. Παράλληλα διογκώθηκε και η πελατειακή σχέση πολιτών και πολιτικών…

4. Οι βιομήχανοι, αφού δεν μπορούσαν να εξάγουν και ανταγωνιστούν τους εταίρους μας έγιναν αποκλειστικά κρατικοδίαιτοι αρχικά και αργότερα μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό…

5. Κρατικοδίαιτοι επίσης έγιναν και οι επιστήμονες, οι άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού.

6. Οι λεγόμενοι «λειτουργοί» της κοινωνίας –δάσκαλοι, γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι κτλ- είτε διορίστηκαν σε δημόσιες υπηρεσίες είτε μετέτρεψαν το λειτούργημά τους σε καθαρά κερδοσκοπικό επάγγελμα.

7. Η Παιδεία, που ένας από τους σκοπούς της, είναι η δημιουργία ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ, διαλύθηκε…

8. Η Υγεία το ίδιο…

9. Η Δικαιοσύνη το ίδιο…

10. Το Ασφαλιστικό σύστημα το ίδιο…

11. Στο τέλος επαγγελματικοποιήθηκαν και οι πολιτικοί. Εγιναν «πολιτικοί καριέρας». Οποιος είχε τα περισσότερα χρήματα εκλεγόταν, όποιος εκλεγόταν αποκτούσε περισσότερα χρήματα. Και τελευταίο αλλά όχι έσχατο…

12. …σταμάτησε και η παραγωγή σκέψης, ιδεών, λύσεων, προτάσεων και οραμάτων. Διότι σκέψεις, ιδέες και λύσεις παράγουν όσοι (…) παράγουν και υλικά αγαθά και γνώσεις.

Χωρίς παραγωγούς έπαψε να παράγεται φυσικά και πλούτος… Πράγμα που δεν φαινόταν την εποχή των μεγάλων επιδοτήσεων…

Όταν οι στοιχειώδεις ανάγκες εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης μεγάλωσαν, μεγάλωσε και ο δανεισμός από έξω. Όταν ούτε αυτός αρκούσε αρχίσαμε –επί Μητσοτάκη- να πουλάμε και τα «ασημικά». Ξεκίνησαν δηλαδή οι ιδιωτικοποιήσεις προβληματικών αλλά και υγιών κομματιών του δημόσιου τομέα.

Παράλληλα, την ίδια εποχή, δημιουργήθηκαν και νέοι τομείς παραγωγής «παρασίτων», ανθρώπων δηλαδή που παρείχαν αποκλειστικά υπηρεσίες σε μια κοινωνία που δεν παρήγαγε αγαθά:

1. Εκατοντάδες μάνατζερ, μαρκετίρ, πωλητές, διαφημιστές, PR managers κτλ, αρχικά από αμερικάνικα κολλέγια και μετά από δημόσιες και ιδιωτικές σχολές.

2. Οι άνθρωποι των Media: εκατοντάδες παρουσιαστές, εκφωνητές, «ρεπόρτερ», καμεραμέν, ηχολήπτες, φωτιστές, φροντιστές, μακιγιέρ, σταρλετίτσες, πανελίστες. Ενας κόσμος που έβγαινε μέσα από δεκάδες ιδιωτικές σχολές της συμφοράς για να επανδρώσει δεκάδες πανελλαδικά και τοπικά κανάλια και ραδιόφωνα…

3. Αργότερα, οι άνθρωποι της πληροφορικής.

Οι πρώτοι, μη έχοντας αντικείμενο σε παραγωγικές επιχειρήσεις που πλέον δεν υπήρχαν, επάνδρωσαν επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών (ή και πάλι το έρμο το Δημόσιο) δημιουργώντας στρατιές ολόκληρες ιδιωτικής γραφειοκρατίας…

Οι δεύτεροι στήριξαν τα κέντρα της νέας εξουσίας, της εξουσίας των ΜΜΕ και της διαπλοκής τους με την Πολιτική σε μία χώρα που στην πραγματικότητα 2 με 3 τηλεοπτικά κανάλια και δέκα ραδιόφωνα θα ήταν υπεραρκετά.

Οι τρίτοι ήσαν απλώς άτυχοι που γεννήθηκαν σε αυτή τη χώρα, τη δεδομένη ιστορική περίοδο. Κι ενώ θα μπορούσαν, αν υπήρχε η πολιτική βούληση, να δημιουργήσουν μια νέα οικονομία και νέες παραγωγικές δυνάμεις, αναγκάστηκαν και αναγκάζονται να καλύπτουν τις στοιχειώδεις μόνο ανάγκες της εποχής.

Και αυτοί όμως, μέχρι τη «φούσκα» του Χρηματιστηρίου έζησαν καλά και εμείς καλύτερα…

Μετά το 2001 όμως, τα παραμύθια τελείωσαν…

Ή σχεδόν!

Είχε μείνει το παραμύθι των Ολυμπιακών Αγώνων… Το οποίο κράτησε 4 χρόνια προετοιμασίας και 15-20 ημέρες όλο κι όλο, όσο και οι ίδιοι οι αγώνες και πάπαλα!

Από το 2004 και μετά η ελληνική κοινωνία ζει ως ένα μεγάλο παράσιτο που δεν έχει πλέον ούτε ξενιστή για να τρέφεται. Ενας τεράστιος κισσός τυλιγμένος γύρω από ένα πεθαμένο –αν και «ευρωπαϊκό»- δέντρο!

Οι τελευταίες παραγωγικές επιχειρήσεις είτε κλείνουν –κλωστοϋφαντουργία- είτε μεταναστεύουν στις γειτονικές χώρες του φθηνού εργατικού δυναμικού…

Τα δημόσια έργα σταματούν αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς…

Η ναυτιλία δουλεύει εδώ και χρόνια με ξένους ναυτικούς…

Το Δημόσιο δεν αντέχει άλλες προσλήψεις…

Τι δουλεύει;

Οι καφετέριες, τα γυράδικα, τα φαστ-φουντάδικα και οι πιτσαρίες… Εκεί και οι θέσεις εργασίας της συμφοράς: γκαρσόνια, μπάρμαν, ντελίβερι και πακετάδες…

Τι δουλεύει κι έχει κέρδος;

Οι Τράπεζες!

Τα «παράσιτα» για να ζήσουν υπερχρεώνονται! Οι τραπεζίτες τρίβουν τα χέρια τους!

Τι άλλο δουλεύει και έχει κέρδος;

Αυτά που δούλευαν πάντα. Η παραοικονομία και τα διαπλεκόμενα κυκλώματα: μιντιακά-εκδοτικά, παραδικαστικά, παραϊατρικά, παραεκκλησιαστικά. Όλα κρατικοδίαιτα φυσικά, όλα στις παρυφές, στα παρασκήνια της εκάστοτε εξουσίας.

Τα παράσιτα των παρασίτων… Τα παράσιτα που απομυζούν τα μικρότερα παράσιτα-πολίτες. Ας μη μιλάμε όμως αόριστα. Δείτε τους πρωταγωνιστές των τελευταίων μηνών. Δημοσιογράφοι, αναλυτές, πανελίστες, παρουσιαστές, εκδότες, εκπομπάρχες, υπουργοί, καλόγεροι, συμβολαιογράφοι, δικαστές, δικηγόροι, ειδικοί φρουροί.

Τι παράγουν όλοι αυτοί;

Τι δημιουργούν;

Αθλιότητα και μόνο αθλιότητα! Ενίοτε και θάνατο…

Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, μεγάλωνε μια νέα γενιά. Αυτή που πρόσφατα ονομάστηκε «Γενιά των 700 ευρώ». Αυτή που κανονικά θα έπρεπε να βγει στην κοινωνία και την παραγωγή.

Ποια παραγωγή;

Ποια κοινωνία;

Ποιες θέσεις εργασίας; Που; Με ποιο Ασφαλιστικό σύστημα; Πως;

Κι έτσι φτάσαμε στο 2008!!!

Έρποντας και σέρνοντας…

Για να αποδειχθεί η αυταπόδεικτη αλήθεια που έλεγα στην αρχή: ότι δεν παράγουμε πλέον ΤΙΠΟΤΑ!

Τώρα μαθαίνουμε αυτό που οι κοινωνίες όλους του κόσμου, όλες τις εποχές έχουν κάποια στιγμή –προ του τέλους τους- βιώσει: μια κοινωνία που δεν παράγει τίποτα, παράγει μόνο σκάνδαλα, διαφθορά και βία.

Αυτά τα σκάνδαλα λοιπόν ζούμε τα τελευταία χρόνια, από τον Πάχτα μέχρι τον Ζαχόπουλο κι από τη SIEMENS μέχρι το Βατοπέδιο…

Κι αυτή τη βία ζούμε τις τελευταίες νύχτες…

Νύχτες που ξεκίνησαν πριν από τριαντατόσα χρόνια!

Νύχτες για μια κοινωνία-πορνείο που ένα Σάββατο βράδυ έγινε κοινωνία-σφαγείο.

Το Κράτος-εκτροφέας παρασίτων, έγινε Κράτος-δολοφόνος.

Αστυνομικό Κράτος. Για να διασωθεί… Με συνεργάτες νεοναζιστές και εθνικιστές-ελληναράδες... Τα πιο λούμπεν παράσιτα του παρακράτους...

Όμως χρειάστηκαν τρεις πυροβολισμοί για να ξυπνήσουν οι πιτσιρικάδες, αυτά τα παιδιά που ούτε πακέτα Ντελόρ θα δουν ποτέ, ούτε Χρηματιστήρια, ούτε Ολυμπιακούς Αγώνες και να ουρλιάξουν!

Πολύ φοβάμαι ότι εδώ που τα φτάσαμε τα πράγματα θα είναι ή η ζωή τους ή η ζωή μας!

Προς το παρόν, συν-παράσιτα της γενιάς μου, ΝΙΚΑΜΕ!

1-0!


________________________________________________________________


Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Γιώργος Παπαδόπουλος - Τετράδης: Ο μπάτσος στο σπίτι

Γιώργος Σταματόπουλος: Εξέγερση

Παναγιώτης Γεωργουδής: Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν...

>Γενιά No Future?





Σχόλια

  1. Μπράβο Άνεμε αρχίζεις και βελτιώνεσαι

    Αν πάψεις να μας προτείνεις και λύση τον Γιωργάκη τον οποίο κατ'εντολήν τον εμφύτευσε ο σημιτάκος που λες στο Πασόκ, τότε θα αρχίσουμε να το συζητάμε καλύτερα μπας και βρεθεί μια λύση.

    Έλα Άνεμε ξεπέρασέ το μπορείς.

    Θα πέσει βέβαια λίγο η ακροαματικότητά σου, αλλά θε έχεις κάνει μια προσφορά στον τόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρε Άνεμε
    όλα τα περίμενα αλλά να προτείνεις τον Γιωργάκη ως λύση ( πού, πότε, πως ,λέγε λεπτομέρειες ) δεν το περίμενα ΠΟΤΕ !! :)))))
    Καλημέρα :)

    ΥΓ Να η απάντηση σου!
    Ποιος σου είπε ότι δεν παράγουμε τίποτα?!
    Παράγουμε.........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. greek-GAYLOLITA >>> Δυστυχώς!

    aloga >>> ΕΛΕΟΣ όμως! Δεν αντέχεται αυτό το overdose!

    kapetanios >>> Τι να πεις, καπετάνιε μου. Ο,τι του φανεί του λωλοστεφανή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πολλη ενδιαφερουσα προσέγγιση
    - αλλα λογια ειναι περιττα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Άνεεεμεεε

    "Φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης" μου φαίνεται.

    Οβερντόζ εγώ με ένα σχολιάκι και όχι εσύ με κάργα οργάνωση; Και με μπολγκάρες και συμπαραστάτες και και ;

    Εγώ δεν σου ζητάω έλεος... Μην επωφελήσαι ...


    Λοιπόν στο προκείμενο:

    Η μισή αλήθεια είναι ψέμμα. Όταν κλείνεις μεθοδικά όλες τις πόρτες και αφήνεις μία, τα πρόβατα θα πάνε προς τα εκεί.

    Πες μου λοιπόν "
    πού, πότε, πως ,λέγε λεπτομέρειες,
    (που λέει πώς τον είπες; Ο λωλοστεφανής;) πού είπες ότι φταίει ο Γιωργάκης σε κάτι;

    Όλοι φταίνε και είναι εγκληματίες, δολοφόνοι, προδότες, που τους βρίζεις και τους συκοφαντείς πατόκορφα (κάποιες φορές κατά βάση έχεις δίκιο βέβαια αλλά πάντοτε με υπερβολικό πάθος όταν πρόκειται για νεοδημοκράτες), εκτός; εκτός από ποιόν;

    Δηλαδή να φύγουν οι εγκληματίες για να έρθει ποιός;

    Αφήνεις να εννοηθεί...
    Δεν το λες...

    Είναι του τύπου: "Η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μας όμως κανείς δεν θέλει να τη δει…"

    Μόνο ένας ηλίθιος δεν καταλαβαίνει που το πας.

    Οι αναλύσεις σου για τα σκάνδαλα περιορίζονται στα της νδ.
    Άντε καμιά φορά μιλάς και εναντίον (τι εναντίον) του Πασόκ φθάνοντας μέχρι Σημίτη. Μετά;

    Αυτά και σταματάω σύντομα επειδή ζήτησες έλεος.

    Σε ρωτάω λοιπόν και θα προσέξω την απάντησή σου.

    Τι γνώμη έχεις για την βία;
    Και τι προτείνεις για την περίπτωση που ο λαός θα ρίξει την νδ;
    Βρίσκεις τον Γιωργάκη σαν λύση;

    Έλα πώς το λένε;;;; Που είναι και της μόδας;;;;;;

    παντελονίσια..

    Και αν απαντήσεις θα σου απαντήσω και εγώ δεόντως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΠΡΩΤΗ φορά συμφωνώ σε σημαντικό βαθμό με κάτι που γράφεις (απ' όσα έχω διαβάσει)

    Θα το κοιτάξω. Καλού-κακού κοίτα το και συ :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. χμ, ναι, πρώτη, εξαιρουμένου του post σου για τον Ακη Δαβή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Με συγκίνησες. Τα είπες όλα μαζεμένα σ’ ένα σύντομο κείμενο: την ιστορία, τα δεδομένα και τις συνέπειες! Απλά, λιτά κι’ απέριττα που λένε. Συμφωνούμε απόλυτα, κι’ εγώ, κι’ άλλοι πολλοί. Τώρα, τί κάνουμε; Αφού διαγνώσαμε το πρόβλημα, υπάρχουν δύο λύσεις: α) βρίσκουμε θεραπεία και θεραπεύουμε τον ασθενή. β) Δεν υπάρχει θεραπεία και περιμένουμε τον ασθενή να πεθάνει (και ν’ αναλάβει ο,τι κι’ όποιος έρχεται). Τί κάνουμε λοιπόν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σπύρος Ντόβας >>> Να χαρώ τώρα; Μάλλον δεν με παρακολουθείς (δεν οφείλεις άλλωστε να το κάνεις, σιγά τον άνθρωπο σαν κι εμένα που θα παρακολουθήσει κάποιος!)
    Πως να χαρώ όταν συμφωνείς με κάτι που είναι σύνοψη σχεδόν 4.000 ποστ όταν λες οτι διαφωνείς με τα υπόλοιπα 3998?


    Πάντως, ειλικρινά, για μένα δεν είναι το θέμα αν κάποιοι συμφωνούν μαζί μου. Το θέμα είναι αν μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς μας γίνεται και που έχουμε φτάσει έτσι ώστε να μπορούμε να εξηγήσουμε και το τι γίνεται γύρω μας...

    Ναυτίλος του Διαδικτύου >>> Και σε σένα θα απαντήσω αυτό που νιώθω ειλικρινά μέσα μου. Δεν μπορούμε να κάνουΜΕ τίποτα απολύτως. Το πρώτο πληθυντικό το έχουμε ξεχάσει και αχρηστεύσει εντελώς. Μόνο να παρακολουθήσουμε το τέλος μας. Το τέλος ενός πολιτισμού που έγινε αμετάκλητα ένα "τσιμπούρι"... Ενας κοπροκάνθαρος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. αυτίλος του Διαδικτύου >>> Και συμπληρώνω: μπορούν να κάνουν τα παιδιά μας ίσως, η λεγόμενη generation-next. Ομως τίποτα από όσα θα κάνουν δεν με συμφέρει ως γενιά και ως ύπαρξη διότι ότι και να κάνουν θα αφορά έναν κόσμο στον οποίο εμείς, οι ιδέες μας, τα "έργα" μας, οι πολιτικές μας δεν έχουν καμία απολύτως θέση. Αν με αντιλαμβάνεσαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτή είναι η Ελλάδα.

    Λύση δεν υπάρχει.

    Θα ξεχαστεί και αυτό που ζούμε αυτόν τον Δεκέμβρη, και λίγο αργότερα, όταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ χτυπήσει την φαιδρή επαρχία μας, θα ξαναγίνουν τα ίδια και χειρότερα. κλπ. κλπ. μέχρι που κάποια στιγμή το υπάρχον κρατικό μόρφωμα θα καταρρεύσει.

    Τι θα προκύψει μετά δεν ξέρω, αλλά το "καλό" σενάριο θεωρώ ότι θα είναι μια Ελλάδα με φτωχούς ντόπιους, φτωχότερους τριτοκοσμικούς αλλοδαπούς, θέρετρο για τους συνταξιούχους της ΕΕ (πλούσιοι αλλοδαποί) που θα έχουν αγοράσει όλες τις ιδιοκτησίες φιλέτα. (Βλ. Γερμανούς στην Μάνη).

    Συνολικός πληθυσμός περί τα 15 εκ. με τους Ελληνικής καταγωγής πολίτες γύρω στο 55 - 60% του πληθυσμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ότι καλύτερο, μεστό και to the point διάβασα εδώ και χρόνια Καπ. Τα ψέμματα δυστυχώς τελείωσαν και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την άλλη όψη του matrix και του fight club. Την όψη εκείνη που δε θέλαμε να δούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Συνυπογράφω. Εξαιρετικό κείμενο.

    Από δώ το πάμε από κει το φέρνουμε. Πώς δεν υπάρχει λύση; Να πω και εγώ τη "μαλακία" μου ή θα με φάει η σταθερότητα;

    Οι επόμενες εκλογές με απλή αναλογική. Τελεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Aneme, tha erthw na symfwnhsw mazi sou kai na anafwnhsw 'pesta xrusostome'...!
    Alhtheia vegathedog, otan les me aplh analogikh, an katalavainw swsta ennoeis na pame se kyvernhsh synergasias? Giati kai egw -toulaxiston vraxyprothesma, dedomenou oti ta politika proswpa den tha allaksoun apo thn mia stigmh sthn allh, alla apo thn mia genia sthn epomenh) nomizw oti mono etsi tha odhghthoume kapou, anti na vadizoume sta xamena kai na diaiwnizoume thn parousa katastash...
    Kai Aneme, an kai ta ypoloipa 4000 arthra sou, einai eksisou mesta kai kyriws (gia ta dika mou myala!) swsta, tote exw poly diavasma apopse!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Εννοώ απλή αναλογική και ό,τι προκύψει. Προφανώς με τα τωρινά ποσοστά προκύπτει κυβέρνηση συνεργασίας, όπως και θα έπρεπε άλλωστε. Αλλά θεωρώ κομβικό σημείο αυτή την αλλαγή για πολλούς και διάφορους λόγους.

    Πρόχειρα: νομίζω θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπει ο πολίτης τα πράγματα. Θα γίνει πιο ενεργός γιατί πια η ψήφος του θα μετράει. Θα τον βγάλει από τη νοοτροπία "τα αφήνω στον άλλον να κάνει τη διαχείριση" (όποια διαχείριση). Θα αλλάξει τις ισορροπίες, καθώς πιστεύω θα αλλάξει τα πρόσωπα. Όχι άμεσα. Σταδιακά. Προκύπτει σαν φυσικό επακόλουθο του πρώτου. Θα μάθει στον πολίτη να ακούει το συνομιλητή του. Όχι άλλες άναρθρες κραυγές. Τελείως απλουστευτικά θα οδηγήσει σε πιο σταθερές και ευρείας αποδοχής λύσεις σε όλα τα επίπεδα. Τέλος, θα αναγκάσει την εξουσία να διαβάσει, να ακούσει, να συμφωνήσει, να κάτσει στο τραπέζι, να αποδομηθεί ο συγκεντρωτισμός, να γίνουν ακόμα πιο εμφανή τα λαμόγια και να απομονωθούν σιγά σιγά (ή και άμεσα), να υφίσταται έλεγχος και ένα σωρό άλλα που μας έχουν εγκλωβίσει να σκεφτόμαστε με όρους βολής και βολέματος.

    Καλή σας μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Δεν παράγουμε αξίες. Και όσες είχαμε τις ξεπουλήσαμε δυστυχώς.
    Αηδία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @vegasthedog...swsta ola auta, mono pou den kserw kata poso tha ksypnagame ena prwi exontas mathei na pshfizoume swsta...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @Constantinos

    Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείτε, οπότε θα σας απαντήσω λίγο γενικά. Συμπληρώνω, λοιπόν, στην "απλή αναλογική" το "χωρίς προκαταλήψεις".

    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αν εκεί που κάθεσαι ρίξεις μια ματιά γύρω σου, όντως τίποτα δε φέρει την ένδειξη "made in Greece".
    Εκτός ίσως από την περιρρέουσα ηλιθιότητα και σαπίλα της ατμόσφαιρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…