Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σύντροφε Λεωνίδα

Σχετικά με την πρότασή για προεκλογική συνεργασία κορυφής ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, υπάρχει και πολύ καλύτερη λύση και απορώ πως εσύ, ένας σοφός βετεράνος της Αριστεράς, δεν την προτείνεις απ’ ευθείας και χωρίς πολλές τζιριτζάντζουλες: Να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και όλες οι άλλες συνιστώσες και να συστηθεί ευγενικά στα μέλη να προσχωρήσουν στο ΠΑΣΟΚ. Καθαρές δουλειές. Ούτε διαπραγματεύσεις χρειάζονται ούτε τίποτα. Η λύση αυτή μπορεί να έχει και μια ακόμη συνισταμένη: όσοι δεν το αντέξουν να ξαναφέρουν στην εξουσία τον Πρωτόπαπα, τον Βερελή, την Αποστολάκη, τον Πάγκαλο, τον Παπουτσή και τον Κακλαμάνη στην εξουσία, να τους προμηθεύσει ο αυτοδιαλυόμενος ΣΥΡΙΖΑ από ένα μονόσφαιρο ή μια αμπούλα αρσενικό να πάνε στην ευχή σου, σύντροφε. Οι υπόλοιποι ας πιάσουν από τώρα στασίδι έξω από υπουργεία και οργανισμούς μπας και τους πάρουν για κλητήρες. Κάποιοι βέβαια, όπως ο κύριος Νίκος Κωνσταντόπουλος μπορεί να ελπίζει και σε ένα υπουργείο, π.χ. στο Δικαιοσύνης που το έχει άχτι εδώ και καμιά 30αριά χρόνια.
Η λύση είναι εξαιρετική διότι αν δεν τα καταφέρει (πάλι) ούτε το ΠΑΣΟΚ να διασώσει τον νεοφιλελευθερισμό τότε η επάνοδος της Νέας Δημοκρατίας για τα επόμενα 450 χρόνια μπορεί να εξασφαλίσει ισόχρονη παραμονή στην εξουσία όλων των αριστερών που θα συνεργαστούν αύριο με το ΠΑΣΟΚ.
Σύντροφε Λεωνίδα
Κάνω αυτή την συμπληρωματική πρόταση ως ένας απλός Ανεμος παρ’ όλο που ξέρω ότι έτσι όπως πάει το πράγμα μπορεί να την υπερκεράσει η ίδια η πραγματικότητα. Η δική σου πρόταση, όπως και η πρόταση του κυρίου Νίκου Κωνσταντόπουλου θα μας φέρει και πάλι στα χαμηλά του 5% οπότε δεν υπάρχει και λόγος να συζητάμε. Ούτως ή άλλως δηλαδή την βοήθεια σας την προσφέρετε και με το παραπάνω ΚΑΙ στο ΠΑΣΟΚ και στον δικομματισμό. Άξιος ο μισθός σας!
Πειράζει που κάποιοι θα συνεχίσουμε να επιμένουμε κόντρα στις εμμονές σας και να προτείνουμε άλλα πράγματα;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…