Πόσους νεκρούς θέλετε ρε;


Πόσους νεκρούς απεργούς πείνας θέλετε ρε;
Στους πόσους νεκρούς κερδίζεις μια θέση στις ειδήσεις σας;
Πόσους νεκρούς θέλετε για μισού λεπτού αναφορά;
Για μισή φράση λιγότερη του Ψωμιάδη;
Με πόσα πτώματα φτιάχνεστε στις αίθουσες σύνταξης των δελτίων;
Τι γράφει ο τιμοκατάλογος των ειδήσεων;
Πρώτη είδηση: Τόσος Θάνατος
Πόσος;
Δεύτερη είδηση: Τόσες νεκροψίες
Πόσες;

Πόσες, θα μας πείτε;
Δεν το έχουν σε τίποτα να χαρακώσουν τις φλέβες τους με καθρεφτάκια...
Δεν το έχουν σε τίποτα να στρίψουν το σεντόνι και να κρεμαστούν από το καζανάκι...
Δεν το έχουν σε τίποτα να σαλτάρουν από τις ταράτσες...

Απλά πείτε μας πόσους νεκρούς θέλετε.
Με πόσους είσαστε ικανοποιημένοι;

>Απεργοί πείνας διακομίστηκαν σε νοσοκομείο

Σχόλια

  1. Η εξέλιξη της τηλεόρασης απαγορεύει την όποια αναφορά στο ζήτημα των φυλακισμένων.

    Δεν μπορεί όλη αυτή η προσπάθεια της επιβολής του πουριτανικού μοντέλου σκέψης να πάει στράφι. Ακόμα αντηχεί το προ δεκαετίας και βάλε «κοινωνικό μήνυμα» του ΑΝΤ1 να λέει:
    «-Λερώνετε το ποινικό σας μητρώο;
    - Και βέβαια όχι.
    - Το περιβάλλον, γιατί το λερώνετε;».

    Όταν βασίζονται τόσες εκπομπές στη λογική της ηθικής αποδοκιμασίας, είτε έχει αυτή να κάνει με εξομολογήσεις ανομολόγητων πράξεων σε ριάλιτι της κακιάς ώρας, είτε σε δελτία ειδήσεων με ρεπορτάζ όπου ο δημοσιογράφος ρωτάει: «Γιατί τον/την σκοτώσατε;», δεν μπορεί ξαφνικά όλο αυτό το σύστημα παραγωγής ενόχων να γυρίσει και να αποδεχτεί πως όλοι όσοι καταδίκαζε επί σειρά ετών έχουν δικαιώματα. Όταν μοχθείς, όταν η όλη σου ύπαρξη βασίζεται και στην ηθική έκπτωση των ανθρώπων (το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρωπισμού, είναι ότι αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα από αυτούς που δεν υποκύπτουν στις αρχές του και γι' αυτό αυτοαναιρείται) που παρανόμησαν, δεν μπορείς να τους αναγνωρίσεις μετά ως ισάξιους απέναντι στο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Υποτίθεται ότι έχεις καταφέρει να τους το στερήσεις και να βγεις τροπαιούχος, με το «θέμα» και την τηλεθέαση στα χέρια. Άλλωστε, οι πράξεις τους τους το στέρησαν αυτό το δικαίωμα. Σε τελική ανάλυση, αυτοί οι άνθρωποι καλό είναι να ξεχαστούν για το σύστημα, όσο δεν παράγουν θέαμα. Τι θέαμα να παράγουν πίσω από πόρτες και σίδερα, χωρίς να ανάβουν φωτιές, χωρίς να επιβεβαιώνουν την ηθική κατάπτωση για την οποία τους έχουμε καταδικάσει;

    Πόσω δε μάλλον όταν διεκδικούν με πολιτικό τρόπο τα δίκαιά τους.

    Άκουσον άκουσον!

    Εδώ προσπαθούνε να ξεπεράσουν και το τελευταίο εμπόδιο (sic) της μνήμης (!) της πολιτικής, καλώντας μοντέλες και ποδοσφαιριστές να μιλήσουν γι' αυτήν και θα αναφερθούν για ζήτημα-διπλό ταμπού στην ηθική της τηλεόρασης (όπου ήθος=έθος, δηλαδή συνήθεια); Ας μην παραλογιζόμαστε. Η λογική της τηλεόρασης είναι η λογική του εξουσιασμού και της καταπίεσης. Με τον ίδιο τρόπο που η τηλεόραση δεν αναφέρθηκε ποτέ στην καταδίκη για φυλάκιση χωρίς αναστολή στον «κύριο» Κυριακού (εξαιτίας της καταπάτησης του πάρκου), κατά τον ίδιο τρόπο θα αργήσει ή θα «ξεχάσει» όσο περισσότερο μπορεί τις αναφορές στο θέμα των απεργών πείνας.

    Για να τελειώνουμε με τα κανάλια:
    Είναι εργαλεία επιβολής της πλουτοκρατίας και τίποτε άλλο. Δεν περιμένει κανείς τίποτα απ' αυτούς. Το να προσπαθείς εσύ μέσα από το ιστολόγιό σου να απευθυνθείς στον «ανθρωπισμό» τους και την «συμπόνοιά» τους είναι λάθος. Όχι ως τακτική, αλλά ως ανάλυση της πραγματικότητας, σύμφωνα με την οποία τα κανάλια έχουν ή πρέπει να έχουν τέτοιον ρόλο. Το ζήτημα δεν είναι ηθικό, είναι πολιτικό. Είναι ζήτημα θέσεων. Ούτε είναι τυχαίο πως με την άνοδο της τηλεόρασης άρχισε να γίνεται δημοφιλές και το σύνθημα: «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».

    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αποκτήνωση του ανθρώπου για την χρήση του κέρδους πουλώντας φόβο, θάνατο και πόνο.
    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η κοινωνία θεωρεί τους φυλακισμένους εγκληματίες και ότι καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν. Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται και τα κανάλια και η κυβέρνηση και αφήνουν στο σκοτάδι το κοινό, τους πολίτες. Δυστυχώς, η πληροφορία χάνεται μέσα σε λίγα άρθρα κάπου-κάπου, χαμένα στα βαθιά των εφημερίδων, και στους ιστολόγους. Κατά τα άλλα μόνο αν κάποιιος αρχηγός κόμματος αναφερθεί, τότε μόνο το ακούμε στην τηλεόραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απάθεια και ωχαδελφισμός από τα μέσα της ασυδοσίας και της αρπαχτής. Το σαράκι τείνει να γίνει ταφόπλακα των αξιών και της παιδείας αυτής της χώρας…

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου