Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σε θέση μάχης ο στρατός στις ΗΠΑ



Μια είδηση που δεν διαβάσατε και δεν ακούσατε πουθενά: «Beginning Oct. 1 for 12 months, the 1st Brigade Combat Team of the 3rd Infantry Division will be under the day-to-day control of U.S. Army North"»

Army Times

Όταν ο καπιταλισμός περνάει κρίση κάνει δύο απλές κινήσεις. Πρώτον, την εξάγει και, δεύτερον την επαναδιαπραγματεύεται με την κοινωνία προσπαθώντας να επιβάλει ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο», ένα New Deal. Το πρώτο, φυσικά, διευκολύνει το δεύτερο. Ο πόλεμος έχει πολλά «καλά»: συσπειρώνει, είτε με τον φόβο είτε με τον ενθουσιασμό, τις μάζες. Προσφέρει χιλιάδες «θέσεις εργασίας» στους άνεργους, κυρίως μάλιστα στους νέους άνεργους επιστρατεύοντάς τους και στέλνοντάς τους στα μέτωπα. Αναθερμαίνει την βαριά βιομηχανία και μάλιστα το πιο προσοδοφόρο κομμάτι της, τη βιομηχανία παραγωγής όπλων. Διευκολύνει τον περιορισμό (κάποιων πολύ ενοχλητικών) δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ρυθμίζει καταστάσεις που είχαν μείνει επίτηδες αρρύθμιστες ή είχαν παρουσιάσει χαοτικά συμπτώματα και παράλληλα επαναπρογραμματίζει συνήθειες, νοοτροπίες και «πιστεύω» γερά εδραιωμένα στην διάρκεια της προηγούμενης περιόδου.

Υπάρχει ένα μικρό θεματάκι βέβαια. Πρέπει να βρεθεί ένας εχθρός. Και μάλιστα ένας εχθρός αρκετά ανθεκτικός έτσι ώστε ο πόλεμος να κρατήσει τουλάχιστον ένα χρόνο και να μη λήξει μέσα σε μια βδομάδα. Το καλύτερο μάλιστα είναι να κρατήσει γύρω στα τέσσερα με πέντε χρόνια. Το παραπάνω γίνεται κάπως προβληματικό για τα κεφάλαια, πάντως αντιμετωπίζεται κι αυτό με την λεγόμενη «οικονομία του πολέμου».

Αν ο εχθρός είναι έτοιμος –δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, πραγματικός -τόσο το καλύτερο! Βεβαίως όσο έτοιμος κι αν είναι ένας εχθρός –εντός ή εκτός εισαγωγικών- σπανίως θα κουνήσει τα μαρούλια απέναντι σε μια ισχυρή χώρα, ακόμη κι αυτή διέρχεται κάποια κρίση. Θέλει ένα σπρώξιμο… Ένα Περλ Χάρμπορ. Κάτι τέλος πάντων…

Αν ο εχθρός δεν υπάρχει, δεν πειράζει, κατασκευάζεται εύκολα. Η κατασκευή ενός εχθρού είναι θέμα κοινωνικής και, κατ΄ επέκταση, γεωπολιτικής μηχανικής. Επικοινωνίας δηλαδή (βλέπε: προπαγάνδας) και χρηματοδότησης. Χρηματοδότηση ποιού; Μα του «εχθρού» φυσικά. Για να δυναμώσει, να γίνει απειλητικός αλλά και υπόχρεος στους δανειοδότες του και υποχρεωμένος να τους πολεμήσει…

Κάπως έτσι δεν έγιναν τα πράγματα τη δεκαετία του ’20 με τη Γερμανία;

Κάπως έτσι δεν έγιναν τη δεκαετία του ’70 με τους ισλαμιστές;

Όχι «κάπως», ΕΤΣΙ έγιναν!

Και τώρα; Ποιος θα είναι ο επόμενος εχθρός;

Το περιγράφουν οι πρόσφατες εκθέσεις της CIA. Ο επόμενος εχθρός δεν είναι πια ούτε οι κομμουνιστές ούτε οι ισλαμιστές ούτε οι τρομοκράτες. Είναι οι ίδιοι οι λαοί, είναι οι πολίτες που θα ξεσηκωθούν λόγω της φτώχειας.

Αρα ο επόμενος εχθρός είμαστε ΕΜΕΙΣ!

Και πρώτα απ’ όλα οι Αμερικανοί πολίτες που μεθαύριο εκλέγουν αυτόν που οι νεοφιλελεύθεροι επέλεξαν πρώτοι, τον Μπάρακ Ομπάμα για Πρόεδρο. Αυτοί που πραγματικά κυβερνούν την Αμερική του ετοιμάζουν θερμή υποδοχή. Θα επιχειρήσουν να διορθώσουν αυτό το «λάθος» όσο πιο σύντομα γίνεται. Ο εσωτερικός εχθρός έχει ήδη «κατασκευαστεί». Το ζούμε. Χρηματοδοτήθηκε (με στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια) για να δυναμώσει προσωρινά. Ολοι τώρα περιμένουν να σηκώσει κεφάλι για να του το κόψουν.

Ολος αυτός ο πρόλογος έγινε με αφορμή μια «μικρή», «ασήμαντη» ειδησούλα: «Beginning Oct. 1 for 12 months, the 1st Brigade Combat Team of the 3rd Infantry Division will be under the day-to-day control of U.S. Army North"»

Πρόκειται για το Επίλεκτο Σώμα κομάντος που πολεμούσε στο Ιράκ και που αμέσως μετά την Χρηματοπιστωτική Κρίση μεταφέρθηκε εκτάκτως πίσω στις ΗΠΑ για να αναπτυχθεί σε επιλεγμένα, στρατηγικά σημεία.

Είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο στρατιωτικό σώμα αναλαμβάνει αποστολή εντός του αμερικανικού εδάφους. Τι είδους αποστολή;

To help with civil unrest and crowd control!

Κι αυτό δεν είναι απλώς ένα «Καψώνι» στον νέο...

…αλλά κάτι πολύ πιο σοβαρό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν ήσαν ποτέ τόσο κοντά σε μία στρατιωτική Δικτατορία όσο είναι σήμερα. Το πότε θα πάρουν οι στρατηγοί του Πενταγώνου την εξουσία είναι θέμα χρόνου.

Ο Νεοφιλελευθερισμός απέχει ελάχιστα από τον Νεοφασισμό. Ενα βήμα (της "χήνας") μόνο!

Εδώ είστε κι εδώ είμαστε


>>>Και τώρα ας περιμένουμε το σκάνδαλο


Ολόκληρο το άρθρο:

Several bloggers today have pointed to this obviously disturbing article from Army Times, which announces that "beginning Oct. 1 for 12 months, the [1st Brigade Combat Team of the 3rd Infantry Division] will be under the day-to-day control of U.S. Army North" -- "the first time an active unit has been given a dedicated assignment to NorthCom, a joint command established in 2002 to provide command and control for federal homeland defense efforts and coordinate defense support of civil authorities." The article details:

They'll learn new skills, use some of the ones they acquired in the war zone and more than likely will not be shot at while doing any of it.

They may be called upon to help with civil unrest and crowd control or to deal with potentially horrific scenarios such as massive poisoning and chaos in response to a chemical, biological, radiological, nuclear or high-yield explosive, or CBRNE, attack. . . .

The 1st BCT's soldiers also will learn how to use "the first ever nonlethal package that the Army has fielded," 1st BCT commander Col. Roger Cloutier said, referring to crowd and traffic control equipment and nonlethal weapons designed to subdue unruly or dangerous individuals without killing them.

"It's a new modular package of nonlethal capabilities that they're fielding. They've been using pieces of it in Iraq, but this is the first time that these modules were consolidated and this package fielded, and because of this mission we’re undertaking we were the first to get it."

The package includes equipment to stand up a hasty road block; spike strips for slowing, stopping or controlling traffic; shields and batons; and, beanbag bullets.

"I was the first guy in the brigade to get Tasered," said Cloutier, describing the experience as "your worst muscle cramp ever -- times 10 throughout your whole body". . . .

The brigade will not change its name, but the force will be known for the next year as a CBRNE Consequence Management Response Force, or CCMRF (pronounced "sea-smurf").

For more than 100 years -- since the end of the Civil War -- deployment of the U.S. military inside the U.S. has been prohibited under The Posse Comitatus Act (the only exceptions being that the National Guard and Coast Guard are exempted, and use of the military on an emergency ad hoc basis is permitted, such as what happened after Hurricane Katrina). Though there have been some erosions of this prohibition over the last several decades (most perniciously to allow the use of the military to work with law enforcement agencies in the "War on Drugs"), the bright line ban on using the U.S. military as a standing law enforcement force inside the U.S. has been more or less honored -- until now. And as the Army Times notes, once this particular brigade completes its one-year assignment, "expectations are that another, as yet unnamed, active-duty brigade will take over and that the mission will be a permanent one."

After Hurricane Katrina, the Bush administration began openly agitating for what would be, in essence, a complete elimination of the key prohibitions of the Posse Comitatus Act in order to allow the President to deploy U.S. military forces inside the U.S. basically at will -- and, as usual, they were successful as a result of rapid bipartisan compliance with the Leader's demand (the same kind of compliance that is about to foist a bailout package on the nation). This April, 2007 article by James Bovard in The American Conservative detailed the now-familiar mechanics that led to the destruction of this particular long-standing democratic safeguard:

The Defense Authorization Act of 2006, passed on Sept. 30, empowers President George W. Bush to impose martial law in the event of a terrorist "incident," if he or other federal officials perceive a shortfall of "public order," or even in response to antiwar protests that get unruly as a result of government provocations. . . .

It only took a few paragraphs in a $500 billion, 591-page bill to raze one of the most important limits on federal power. Congress passed the Insurrection Act in 1807 to severely restrict the president's ability to deploy the military within the United States. The Posse Comitatus Act of 1878 tightened these restrictions, imposing a two-year prison sentence on anyone who used the military within the U.S. without the express permission of Congress. But there is a loophole: Posse Comitatus is waived if the president invokes the Insurrection Act.

Section 1076 of the John Warner National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2007 changed the name of the key provision in the statute book from "Insurrection Act" to "Enforcement of the Laws to Restore Public Order Act." The Insurrection Act of 1807 stated that the president could deploy troops within the United States only "to suppress, in a State, any insurrection, domestic violence, unlawful combination, or conspiracy." The new law expands the list to include “natural disaster, epidemic, or other serious public health emergency, terrorist attack or incident, or other condition" -- and such "condition" is not defined or limited. . . .

The story of how Section 1076 became law vivifies how expanding government power is almost always the correct answer in Washington. Some people have claimed the provision was slipped into the bill in the middle of the night. In reality, the administration clearly signaled its intent and almost no one in the media or Congress tried to stop it . . . .

Section 1076 was supported by both conservatives and liberals. Sen. Carl Levin (D-Mich.), the ranking Democratic member on the Senate Armed Services Committee, co-wrote the provision along with committee chairman Sen. John Warner (R-Va.). Sen. Ted Kennedy openly endorsed it, and Rep. Duncan Hunter (R-Calif.), then-chairman of the House Armed Services Committee, was an avid proponent. . . .

Sen. Patrick Leahy (D-Vt.), the ranking Democrat on the Senate Judiciary Committee, warned on Sept. 19 that "we certainly do not need to make it easier for Presidents to declare martial law," but his alarm got no response. Ten days later, he commented in the Congressional Record: "Using the military for law enforcement goes against one of the founding tenets of our democracy." Leahy further condemned the process, declaring that it "was just slipped in the defense bill as a rider with little study. Other congressional committees with jurisdiction over these matters had no chance to comment, let alone hold hearings on, these proposals."

As is typical, very few members of the media even mentioned any of this, let alone discussed it (and I failed to give this the attention it deserved at the time), but Congressional Quarterly's Jeff Stein wrote an excellent article at the time detailing the process and noted that "despite such a radical turn, the new law garnered little dissent, or even attention, on the Hill." Stein also noted that while "the blogosphere, of course, was all over it . . . a search of The Washington Post and New York Times archives, using the terms 'Insurrection Act,' 'martial law' and 'Congress,' came up empty."

Bovard and Stein both noted that every Governor -- including Republicans -- joined in Leahy's objections, as they perceived it as a threat from the Federal Government to what has long been the role of the National Guard. But those concerns were easily brushed aside by the bipartisan majorities in Congress, eager -- as always -- to grant the President this radical new power.

The decision this month to permanently deploy a U.S. Army brigade inside the U.S. for purely domestic law enforcement purposes is the fruit of the Congressional elimination of the long-standing prohibitions in Posse Comitatus (although there are credible signs that even before Congress acted, the Bush administration secretly decided it possessed the inherent power to violate the Act). It shouldn't take any efforts to explain why the permanent deployment of the U.S. military inside American cities, acting as the President's police force, is so disturbing. Bovard:

"Martial law" is a euphemism for military dictatorship. When foreign democracies are overthrown and a junta establishes martial law, Americans usually recognize that a fundamental change has occurred. . . . Section 1076 is Enabling Act-type legislation—something that purports to preserve law-and-order while formally empowering the president to rule by decree.

The historic importance of the Posse Comitatus prohibition was also well-analyzed here.

As the recent militarization of St. Paul during the GOP Convention made abundantly clear, our actual police forces are already quite militarized. Still, what possible rationale is there for permanently deploying the U.S. Army inside the United States -- under the command of the President -- for any purpose, let alone things such as "crowd control," other traditional law enforcement functions, and a seemingly unlimited array of other uses at the President's sole discretion? And where are all of the stalwart right-wing "small government conservatives" who spent the 1990s so vocally opposing every aspect of the growing federal police force? And would it be possible to get some explanation from the Government about what the rationale is for this unprecedented domestic military deployment (at least unprecedented since the Civil War), and why it is being undertaken now?

UPDATE: As
this commenter notes, the 2008 National Defense Authorization Act somewhat limited the scope of the powers granted by the 2007 Act detailed above (mostly to address constitutional concerns by limiting the President's powers to deploy the military to suppress disorder that threatens constitutional rights), but President Bush, when signing that 2008 Act into law, issued a signing statement which, though vague, seems to declare that he does not recognize those new limitations.

UPDATE II: There's no need to start manufacturing all sorts of scare scenarios about Bush canceling elections or the imminent declaration of martial law or anything of that sort. None of that is going to happen with a single brigade and it's unlikely in the extreme that they'd be announcing these deployments if they had activated any such plans. The point is that the deployment is a very dangerous precedent, quite possibly illegal, and a radical abandonment of an important democratic safeguard. As always with first steps of this sort, the danger lies in how the power can be abused in the future.

-- Glenn Greenwald

Σχόλια

  1. Ακριβώς αυτό φοβάμαι ότι είναι το παιχνίδι,και με τις κρίσεις κλπ. Οπότε το ζήτημα είναι ή βρίσκεις κάποιο τρόπο να εξισορροπηθούν τα πράγματα, που σημαίνει να γίνει ο νέος συσχετισμός δυνάμεων με τουλάχιστον ειρηνικό τρόπο (αν και υποπτεύομαι ότι λίγο τους ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ζωές και οι όποιες καταστροφές όταν παίρνουν αποφάσεις), ή μπαίνεις σε ένα νέο κύκλο της ιστορίας και πας για ακραίες καταστάσεις.
    Προσωπικά διαφωνώ και με το κόστος και με την αντίληψη των ακραίων λύσεων, αλλά δυστυχώς δεν έχουν τίποτα καλύτερο, που σημαίνει ότι πρέπει ή να τους το ταϊσουμε με κάποιο τρόπο (με φροντίδα και αγάπη) ή να ταϊστούν μόνοι τους εμάς.

    Όμορφος κόσμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…