Τρικλοποδιες: Επιστολή προς...

Σόμπολο / Μπετινάκη

Πρόεδρο και Γραμματέα του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

Σκέφτομαι μέρες τώρα να σας στείλω ένα γράμμα. Εβδομάδες. Μήνες. Μπορεί και χρόνια.

Ήταν τότε που πρωτοξεκίνησε αυτό το θέμα.

Ζούσε ακόμα ο Αντώνης. Ζούσε και η Εφη.

Τότε, θα μου πεις δεν ήσασταν εσείς στα «πράγματα». Ήταν άλλοι…

Σκέφτομαι λοιπόν να σας γράψω ένα γράμμα.

Αλλά να λέει τι ?

Δεν θυμάμαι κανέναν από εσάς, να είστε εκεί κοντά όταν τα Μ.Α.Τ. ξυλοκοπούσαν τον Αλέξανδρο, τον Σπύρο, την Αργυρώ, τον άλλο Σπύρο, τον Θανάση.

Ούτε και σε εκείνες τις πορείες, που είχαν ανοίξει οι ουρανοί και έριχνε καρεκλοπόδαρα σας είδα.

Δεν σας είδα ούτε στις φωτιές που κατέκαψαν την χώρα μου σας είδα. Δεν λέω μόνον για τις περσινές. Γενικά μιλάω. Και δεν λέω για την οθόνη της τηλεόρασης...

Σας έχω δει όμως πολλές φορές, να «χαϊδεύετε» χέρια πολιτικών, υπουργών, βιομηχάνων.

Σας έχω δει, να χασκογελάτε με αστέρες, με προέδρους και με αρχηγούς κάθε είδους. Και μην τολμήσετε να μου πείτε πως ΔΕΝ βλέπω καλά ή πως ΔΕΝ είναι έτσι…

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ, ΚΡΑΤΑΩ ΜΗΧΑΝΗ. ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΜΑΙ.

ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΛΕΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΕΙΞΩ…

ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ …ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.

Σας έχω δει ακόμα να κρύβεστε, όταν διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα όπως εκείνο το «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» και ΔΕΝ σας είδα να βγείτε ποτέ να το αντικρούσετε…

Σας θυμάμαι, από παλιά, πριν τον ερχομό της τηλεόρασης. Τότε που δίνατε «αγώνα για την ενημέρωση» και πασχίζατε να είστε και εσείς στην φωτογραφία του θέματος.

Μετά ήρθε η τηλεόραση και γίνατε «αστέρια». Δεν χρειάζωσταν πια τους φωτορεπόρτερ για να φανείτε… είχατε τις «μοδίστρες». Έτσι δεν αποκάλεσαν κάποιοι από το σινάφι σας τους συνάδελφους μας τεχνικούς της τηλεόρασης ? Ποιους ? Εκείνους που λειώνουν για να βγεις εσύ ατσαλάκωτος και γυαλιστερός στο «κουτί».

Ξεχνάτε εύκολα και γρήγορα.

Θυμάστε μόνον ότι σας βολεύει.

Εγώ πάλι ΟΧΙ. Δεν ξεχνάω, Δηλαδή και να θέλω ΔΕΝ μπορώ.

Υπάρχουν οι φωτογραφίες που μου θυμίζουν και πολλές φορές μου γίνονται εφιάλτης. Υπάρχουν και οι μνήμες.

Θυμάμαι τον Αντώνη, λίγο πριν «φύγει», να μου λέει:

΄΄ Ρε φίλε, μην το αφήσετε το θέμα με την ΕΣΗΕΑ. Να το παλέψετε εσείς τώρα, από εδώ και πέρα. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά το δικαιούμαστε, είτε το θέλουν είτε όχι΄΄.

Και είτε το θέλετε λοιπόν, είτε όχι. ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ να είμαστε και στην ΕΣΗΕΑ και στον ΕΔΟΕΑΠ. Στην ΕΣΗΕΑ γιατί είκοσι πέντε χρόνια δουλεύω σε εφημερίδα και στον ΕΔΟΕΑΠ γιατί είκοσι πέντε χρόνια, ενώ εγώ είμαι στο ΙΚΑ, έχω κρατήσεις στον ΕΔΟΕΑΠ για να …σφυρίζεις αδιάφορα εσύ.
Και να σου πω και κάτι ακόμα.

Εγώ κανένα πρόβλημα δεν έχω να είμαι στο ΙΚΑ. Τιμή μου είναι, να είμαι εκεί που είναι όλοι οι εργάτες. Γιατί και εγώ εργάτης είμαι.

Αλλά όχι με τα δικά μου χρήματα, να είσαι εσύ το «ρετιρέ» και εγώ το «υπόγειο». Και μια που είστε έμπειροι και παλιοί δημοσιογράφοι, μάλλον θα ξέρετε, πώς όταν αρχίσει να «κουνιέται» το υπόγειο, όσο μεγάλο και εάν είναι το ρετιρέ και να μην πέσει, ζημιές θα πάθει…

Και επειδή έχω αρχίσει και σας βαριέμαι και εσάς και τον τρόπο που σκέφτεστε αλλά και την μεθοδολογία σας, θα σας πω δύο τρία πράγματα ακόμα και μετά θα πάω για μπύρες…

Στις 4/3 αυτού του χρόνου, ομόφωνα το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, μετά από προσπάθεια πολλών χρόνων, έκανε μέλη της 15 φωτοειδησεογράφους, εργαζόμενους στις ημερήσιες Αθηναϊκές εφημερίδες. Μετά από σχεδόν δύο μήνες, προφασιζόμενοι πως είμαστε και μέλη της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, δηλαδή πως είμαστε και σε άλλο σωματείο, στείλατε μια επιστολή προς τον ΕΔΟΕΑΠ, όπως να μην μας εγγράψουν, με την αιτιολογία …ΓΙΑ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.

Την απόφαση αυτή την υπογράφετε εσείς οι δύο. Δηλαδή ΣΟΜΠΟΛΟΣ και ΜΠΕΤΙΝΑΚΗΣ.

Χωρίς απόφαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ.

Δεν θα πω πως χαίρομαι για την …δημοκρατικότητα σας, η οποία φαίνετε πως είναι κάπως σαν τα ελατήρια. Άλλοτε μαζεύει και άλλοτε απλώνει όπως π.χ. στην περίπτωση Αδριανού. Και επειδή όπως σας πρότυπα σας βαριέμαι, δεν κάθομαι να αναφέρω εκατοντάδες άλλα παραδείγματα – γεγονότα και για τις δημοκρατικές σας ευαισθησίες αλλά και για ποιους και πως εγγράφεται μέλη σας και φυσικά και ποιους ΔΕΝ εγγράφεται…

Αν χρειαστεί όμως { που θα χρειαστεί } εδώ θα είμαστε και εσείς και εγώ αλλά και όσοι άλλοι ενδιαφέρονται να μάθουν…

Μου λέγε κάποτε ένας παλιός δημοσιογράφος, όχι σαν και εσάς, αλλά από εκείνους τούς ΄΄εργάτες του τύπου΄΄, πως ο σεβασμός ΔΕΝ χαρίζετε αλλά κατακτιέτε. Να ξέρετε λοιπόν, πως όσα κουστουμάκια και να βάλετε, όσες κλαρωτές γραβάτες και να φορέσετε

ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ…
και για ψαχτείτε, μπορεί να μην έχετε πολλών ακόμα

Σπύρος Τσακίρης

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ



>>>

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου