Ιάσων Δεπούντης

Κι αυτός «έφυγε»…

-endea neos


Ο Ιάσων Δεπούντης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1919, τελείωσε εδώ τη Σχολή Προσαλέντη και παρακολούθησε στην Αθήνα μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου, Παιδαγωγικών και Κοινωνιολογίας. Αργότερα πήρε μαθήματα εφαρμοσμένης ψυχολογίας στο Παρίσι και μοντέρνων μαθηματικών στη Ζυρίχη, για να πρωτοεμφανιστεί στα Γράμματα το 1946 με τη συλλογή ποιημάτων «Η εξορία των αθανάτων» και αμέσως μετά με τη συλλογή «Από τη θάλασσα» και να ακολουθήσει σειρά άλλων ποιητικών συλλογών όπως και πεζογραφημάτων.
Το 1968 ο Δεπούντης υπέγραψε τη διαμαρτυρία των 18 μεταπολεμικών συγγραφέων εναντίον της λογοκρισίας της δικτατορίας που είχε ακολουθήσει τη διακήρυξη του Γεωργίου Σεφέρη. Παραιτήθηκε από τη θέση του στο δημόσιο για να εγκαταλείψει στη συνέχεια την Ελλάδα των συνταγματαρχών, ανίκανος να ζήσει σε μια κοινωνία καταπίεσης, λογοκρισίας και διαρκούς φόβου, και αυτοεξορίσθηκε στην Ελβετία όπου εργάσθηκε ως παιδαγωγός σε ένα ελβετικό ίδρυμα. Από το 1985 μοίραζε το χρόνο του μεταξύ Ζυρίχης, Αθήνας και Κέρκυρας, ενώ ως φίλος του χαράκτη Νίκου Βεντούρα προσπάθησε να κάνει γνωστό το έργο του δωρίζοντας στο παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης μεγάλο αριθμό χαρακτικών.
Ο Ιάσονας Δεπούντης συμμετείχε στον «Αντιπολεμικό Ποιητικό Μαραθώνιο» το 2003 και στην «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης για μια Ανεξάρτητη Επαναστατική Τέχνη» το 2004.
Συνεργάστηκε με ελληνικά και ξένα λογοτεχνικά περιοδικά και ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στην αγγλική, στη γερμανική και σε άλλες γλώσσες.
Όσον αφορά στην ποίησή του, οι κριτικοί, θεωρούν, πως πρόκειται για μια ποίηση παραστατική, πατριωτική και συγχρόνως αναγωγική στα πιο μοντέρνα ευρωπαϊκά ρεύματά, των οποίων ο ποιητής αναδείχθηκε ένας από τους πιο καλούς πρεσβευτές.



Δέλ, έαρ


Σχόλια