Κρίσιμη ανακάλυψη

Μια από τις κρίσιμες ανακαλύψεις στην πνευματική μου ζωή, την οποία έκαμα ­ ευτυχώς όχι πολύ αργά ­ όταν ακόμα αισθανόμουν και ο ίδιος στρατευμένος, είναι ότι ο απέναντί σου, εκείνον που εσύ θεωρείς αντίπαλο ή εχθρό σου, εκείνος που ίσως είναι διώκτης σου, μπορεί να έχει εξ ίσου καθαρή συνείδηση και εξ ίσου αγνά κίνητρα όσο και εσύ, να διαπνέεται από την ίδια ακλόνητη πεποίθηση για το δίκαιό του. Τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται στα διδακτικά - προπαγανδιστικά έργα του Brecht, που άσκησαν τόση γοητεία ακριβώς επειδή ξεχωρίζουν με το μαχαίρι το άσπρο από το μαύρο. Εδώ ο εχθρός, δηλαδή ο «κακός», όχι μόνον είναι εξ αντικειμένου κακός αλλά και το ξέρει επί πλέον ο ίδιος, και μάλιστα το απολαμβάνει· εννοείται, απέναντι σ' ένα τέτοιο υποκείμενο είναι περιττό να έχουμε οιουσδήποτε διανοητικούς ή ψυχικούς ενδοιασμούς. Μπορώ να πω, όχι δίχως κάποιαν υπερηφάνεια, ότι αφ' ότου κατανόησα ίσαμε τις έσχατες συνέπειές της τη διάκριση ανάμεσα σε ηθικό ποιόν και σε πολιτικοϊδεολογικές προτιμήσεις, ποτέ δεν αντιπάθησα κάποιον επειδή διαφωνούσε μαζί μου σε πολιτικά ζητήματα ούτε και συμπάθησα κάποιον άλλον μόνο και μόνο επειδή έτυχε να συμφωνεί.

Παναγιώτης Κονδύλης στο περιοδικό "Διαβάζω"

Σχόλια

  1. Ορθό, αν και δυστυχώς όχι απαραίτητα απόλυτα εφικτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μα γι αυτό γράφει: "την οποία έκαμα ­ ευτυχώς όχι πολύ αργά ­ όταν ακόμα αισθανόμουν και ο ίδιος στρατευμένος". Συνήθως έρχεται -αν ποτέ έλθει- ΠΟΛΥ αργά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά τα γράφει ο Κονδύλης, αλλά τι γίνεται με το πρόβλημα της απομόνωσης εκείνου που είναι (από πεποίθηση, επειδή ακριβώς δεν θέλει να ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με την ένταξη και την ιδεολογία τους) αταξινόμητος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου