Αχ, καλέ, ούτε εμένα μ' αρέσει ο Τσίπρας!


- Σιγά μαντάμ, θα σπάσεις κανένα νύχι!


(Πάντως, ούτε της Μαρίκας Μητσοτάκη αρέσει ο Τσίπρας!)

Σχόλια

  1. χαχαχαχαχα!!! Φοβερό το σχόλιο αλλά η παρένθεση όλα τα λεφτά! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι το σχόλιο σας βγάζει γέλιο, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα νομίζω πως είναι λίγο διαφορετική..

    Κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο νέος πρόεδρος του ΣΥΝ είναι επιφανιακά και δείχνουν να μην εδράζονται σε μια στέρεη ιδεολογική βάση, ενώ η κριτική του είναι - σχεδόν πλήρως - αφυδατωμένη από πολιτική ουσία. Δείχνει να βασίζεται εν πολλοίς σε διάφορα πολιτικά πυροτεχνήματα και στο γεγονός πως είναι νέος και οδηγεί μηχανή. Ως εκ τούτου, οι συμπαθειές απολίτικων και απροβλημάτιστων νέων στο προσωπό του Α. Τσίπρα είναι εξαιρετικά πολλές, καθώς και αυτές διαφόρων κυριών που φορούν ακριβές τουαλέτες και ψηλοτάκουνα πέδιλα με πολύτιμους λίθους(όπως η κυρία της φωτογραφίας)!! Οπότε νομίζω ότι θα ήταν ορθότερο να αλλάζατε τον τίτλο και να τον κάνετε "Αχ, καλέ και εμένα μ' αρέσει ο Τσίπρας!". Τα άλλα μπορούν να μείνουν ίδια!

    Θέλω να ξέρετε ότι ειλικρινά σας εκτιμώ, σέβομαι τη γνώμη σας και διαβάζω το ιστολόγιο σας.. όμως επειδή ταυτόχρονα θεωρώ ότι η διαφωνία είναι αυτή που προάγει το δημόσιο διάλογο, αποφάσισα να αφήσω αυτό εδώ το σχόλιο.

    Αν θέλετε να επισκεφτείτε το ιστολόγιο μου και να διαβάσετε και κάτι σχετικό με τον Τσίπρα που έγραψα παλιότερα (http://charalambos-kappa.blogspot.com/2008/01/blog-post.html), θα το χαρώ ιδιαίτερα.

    Με εκτίμηση,

    Charalambos K.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα ερωτήματα που μπαίνουν –αν βγάλει κανείς τη νοοτροπία του αρχίζω με ένα «δεν…» για ο,τι καινούργιο πάει να συμβεί ή εμφανίζεται- είναι:
    1. Πως θα έπρεπε να είναι ο Τσίπρας –και ο κάθε «τσίπρας» -για να μας αρέσει;
    2. Ή πιο σωστά: μήπως τελικά είμαστε μια χαρά με την παλιά γενιά πολιτικών με το συγκεκριμένο προφίλ και οτιδήποτε νέο μας ξυνίζει;
    3. Επίσης: για κάποιον που δεν θεωρεί ότι ανήκει ή πρόσκειται στην αριστερά, τι νόημα έχει το αν του αρέσει ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος, η Παπαρήγα ή ο Φλωράκης; Θα πει ποτέ κανείς για τον ιδεολογικό και κοινωνικό του αντίπαλο ότι του αρέσει; Ή ότι φέρνει κάτι καινούργιο;
    4. Δηλαδή, με άλλα λόγια, είμαστε με τι συγκρίνουμε τον Τσίπρα; Και σε ποια ζυγαριά;
    5. Διότι στο κάτω-κάτω αν αξίζαμε κάτι καλύτερο από έναν Τσίπρα, θα τον είχαμε βρει! Δεν θα περιμέναμε να μας βρει αυτός με την «στέρεη ιδεολογική του βάση» για να μας την προσφέρει.
    Πιστεύω δυστυχώς ότι για κανένα από τα παραπάνω ερωτήματα δεν έχουμε απάντηση. Παρά μόνο στο πρώτο: ούτως ή άλλως δεν θα μας άρεσε κανένας Τσίπρας, επειδή ακριβώς κανείς από εμάς δεν έχει υπόψιν του κάτι καλύτερο. Είναι μια συνολική απόρριψη των πάντων στο όνομα της δικής μας αδυναμίας να κινηθούμε.
    Φυσικά δεν αναφέρομαι και σε εκείνο το κομμάτι που όπως η Μπιγκ-Μάμα του Μητσοτακέϊκου θεωρεί αξιόλογο ό,τι προέρχεται από την τάξη της και ακόμη περισσότερο από την οικογένειά της. Δηλαδή εκείνους που ακόμη πιστεύουν στο κληρονομικό δίκειο της πολιτικής εξουσίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και να το πω και αλλιώς: δεν έχω καμιά φαγούρα με το αν αρέσει ή δεν αρέσει ο Τσίπρας. Την μόνιμη «ξινίλα» μας υπογραμμίζω. Ξινίλα για τους πάντες και τα πάντα. Ξινίλα και μιζέρια… (και αυτό προηγείται του σχολίου σου!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητέ άνεμε, αν μου επιτρέπεις τον ενικό, παρ' όλο που είναι δύσκολο - αν όχι αδύνατο - να απαντήσουμε πλήρως στο ερώτημα ποιά χαρακτηριστικά θα πρέπει να έχει ο πρόεδρος του κόμματος της Ανανεωτικής Αριστεράς και παρ' όλο που μπορεί να μας ικανοποιεί το νεαρό της ηλικίας του.. δε μπορούμε να αγνοούμε το ανυσηχητικό για την Αριστερά γεγονός πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει συντριπτική αποδοχή σε κόσμο που δεν έχει σχέση με τις ιδέες και τους στόχους της Αριστεράς, ενώ εγείρει προβληματισμούς στην πλειοψηφία του σκεπτόμενου κόσμου της Αριστεράς.

    Και πως να μην εγείρει ανυσηχίες και προβληματισμούς όταν για παράδειγμα στην συνέντευξη στους bloggers αποφεύγει να μιλήσει καθαρά υπέρ της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Τι σόι σοσιαλισμός είναι αυτός; Ή όταν για παράδειγμα στην συνέντευξη σους Scooligans βρίσκει τόσα καλά λόγια να πεί για τον Μάο και στις αιτιάσεις περί εκτελέσεων, απαντάει λέγοντας ότι οι αριθμοί των εκτελέσεων ήταν πολύ μικρότεροι. Τι σόι σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία είναι αυτός που δε διστάζει να χρησιμοποιεί εκτελέσεις αντιφρονούντων; Και θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω πλήθος παραδειγμάτων που δείχνουν ότι δε ξέρει που πατάει και που βρίσκεται!

    Είναι μόνιμη ξινίλα και μιζέρια επειδή κάποιοι θέλουν ο πρόεδρος της Ανανεωτικής Αριστεράς να είναι σίγουρος για το τι είναι ο σοσιαλισμός και να έχει μια στοιχειώδη σχέση με τις αξίες και την ιστορία του ΚΚΕ εσ και της ΕΑΡ;

    Επίσης, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω, επειδή τυγχάνει να είμαι αρκετά νέος και να το γνωρίζω το θέμα, ότι υπάρχουν στο χώρο της Ανανεωτικής Αρίστερας αρκετοί νέοι που οδηγούν μηχανή και παράλληλα είναι πολύ πιο συγκροτημένοι από τον Τσίπρα, έχουν στέρεη ιδεολογική βάση και χαίρεσαι να συζητάς μαζί τους.. Οπότε το επιχείρημα ότι δεν έχουμε υπ' όψη μας κανένα καλύτερο δεν νομίζω ότι είναι στέρεο. Και δε λέω ότι όλοι αυτοί θα ήταν καλοί πρόεδροι, απλά σίγουρα θα είχαν περισσότερα επιχειρήματα και δε θα πρόδιδαν τις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς.. οπότε συμπερασματικά θα ήταν σίγουρα καλύτεροι ως επικεφαλής του ΣΥΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητέ Χαράλαμπε, φυσικά και σου επιτρέπω τον ενικό.
    Κατ’ αρχήν χαίρομαι που είναι κατανοητό το σε ποια όχθη στεκόμαστε και οι δύο διότι είναι άλλο να απαντάς στην κάθε «μαρίκα» ή σε κάποιον που ούτως ή άλλως θεωρεί εαυτόν αντίπαλο της αριστεράς και άλλο το να μιλάς σε κάποιον που πονά τον ίδιο χώρο.
    Για μένα δεν είναι ανησυχητικό το να έχεις αποδοχή από κάποιους έξω από τον χώρο σου ούτε το να μην έχεις την αποδοχή του συνόλου όσων ανήκουν στην Αριστερά. Μια χαρά το βρίσκω. Το πρώτο δείχνει μια έστω αδιαμόρφωτη τάση, το δεύτερο ότι εξακολουθούμε να έχουμε αντανακλαστικά κριτικής…
    Γιατί όμως στέκεσαι στο τι είπε στους bloggers. Η αριστερά εκφράζει πάντοτε τις θέσεις τις για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Αυτά δεν πρέπει να τα περιμένει κανείς από μία συνέντευξη γιατί αν δεν εξηγηθούν αναλυτικά θα φανούν σαν ξύλινα τσιτάτα, σαν εμμονές, σαν συνθήματα. Θέλουν κουβέντα. Θέλουν διάβασμα. Θέλουν παραδείγματα.
    Στην συνέντευξη με τους Scooligans ήταν λαθεμένη η αναφορά, όχι όμως γιατί είναι λάθος αλλά γιατί ήταν αποσπασματική και αναμεταδόθηκε αποσπασματικότερα. Δεν διαφωνώ ούτε πολιτικά ούτε ιστορικά με τα όσα είπε περί Μάο. Δεν ήταν όμως ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος να τα πει έτσι. Θεωρητικοί, μαρξιστές και μη, τα έχουν γράψει σε τόμους βιβλίων. Δεν ξεμπερδεύεις με αυτά σε μία απάντηση πέντε σειρών. Ισως κάποτε προσπαθήσω να αναλύσω μια παρόμοια θέση αλλά δεν μου είναι και το ευκολότερο πράγμα. Η συζήτηση περί σοσιαλισμού, δημοκρατίας και ελευθερίας είναι μεγάλη…
    Κανείς δεν είναι σίγουρος και δεν πρέπει να είναι σίγουρος για το τι είναι σοσιαλισμός, δημοκρατία και ελευθερία. Όλα αυτά, καθώς και το περιεχόμενό τους, τελούν υπό συνεχή διαπραγμάτευση γιατί είναι δυναμικοί και όχι δογματικοί όροι. (π.χ. για ελευθερία και δημοκρατία μιλούν και οι νεοφιλελεύθεροι… Για σοσιαλισμό ακόμη και ο Καρατζαφέρης…)

    Οσο για την τελευταία σου παράγραφο: δεν αμφιβάλλω καθόλου γι αυτό που λες. Ελπίζω να πάρουν σύντομα τη σκυτάλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου