Αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη



Η προπαγάνδα της διαφήμισης φαίνεται ότι οδεύει προς το τέλος της. Κορέστηκαν οι λαϊκές τάξεις από τα φληναφήματα της ελεύθερης αγοράς· αργά, ίσως, αλλά σταθερά, συνειδητοποιούν ότι οι φιλοσοφίες και θεωρίες περί γενίκευσης ελεύθερων ανταλλαγών στρέφονται εναντίον τους. Ο ατομικισμός (σημαία του φιλελευθερισμού) αποδεικνύεται καταστροφικός και ως μόνη λύση φαντάζει ο σοσιαλισμός. [Δεν είναι τυχαίο ότι ο όρος σοσιαλισμός επινοήθηκε από τον Γάλλο κοινοτιστή, ουτοπικό σοσιαλιστή, Πιέρ Λερού (1797-1881) για να υποδηλώσει το αντίθετο του απόλυτου ατομικισμού (σολιψισμού)]. Χαμένοι, σχεδόν, όλοι μαζί με την Αριστερά, στη δίνη του ανταγωνισμού και των νέων τάχα συνθηκών ζωής, όπου τάχα κυριαρχούν τα ανθρώπινα δικαιώματα (συμπεριλαμβανομένου του εθνικού αυτοπροσδιορισμού), η κατάργηση των συνόρων (sic), ο πολυπολιτισμός, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανθρώπων, η αποενοχοποιημένη συνείδηση, ο νέος τύπος ανθρώπου κι ένας ακόμη αμητός από απελευθερωτικά δήθεν, ξεχάσαμε δύο βασικές έννοιες: την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη. Μπορεί να μην τα ξεχάσαμε εν τω όλω, τα παρέσυρε όμως η εκσυγχρονιστική καταιγίδα, δεξιά τε και ευώνυμος.

Ανθρωποι που επέμεναν -κι επιμένουν- στις δύο προαναφερθείσες έννοιες χλευάστηκαν από τους προοδευτικούς φιλελεύθερους ως «ουτοπικοί», «λαϊκιστές», «ύψιστοι εγκληματίες της σκέψης»,(!), «εθνικιστές», «αναρχοελληνίζοντες» και λοιπά ιλαρά. Σήμερα, που αποδεικνύεται ότι η πείνα θερίζει, ότι η ελεύθερη αγορά οδηγεί στον θάνατο λόγω της απληστίας των ολίγων, σήμερα λοιπόν αρχίζουν και βάζουν νερό στο κρασί τους. (Ας μην παρασυρόμαστε όμως. Λόγω συγκυρίας το πράττουν. Αύριο, που κάπως θα ξεχαστεί το θέμα, ως επικαλυφθησόμενο από κάποιο άλλο, είναι βέβαιο ότι θα επανέλθουν στη γνωστή τακτική τους, ήγουν στον εκθειασμό της εξουσίας και στην προπαγάνδα τους υπέρ της ολιγαρχίας). Κι έτσι οι πολλοί δεν θα προλάβουμε να κατανοήσουμε ότι για να γίνεις σήμερα «επιτυχημένος» πρέπει να πωλήσεις την ψυχή σου (το μυαλό σου και το κορμί σου) στον διάβολο ή στον επικρατούντα Θεό (είτε χρήμα είναι ο Θεός, είτε «αναγνώριση», είτε δόξα και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα).

Οσο τούτη η κοινωνία παραμένει όπως έχει (αστική την είχε αποκαλέσει ο Μαρξ) τόσο θα διατρανώνει ότι είναι η σφαίρα του εγωισμού, του πολέμου όλων εναντίον όλων, όπως διαπίστωνε ο Χομπς. Και η Αριστερά εξακολουθεί να μην μπορεί να κατανοήσει το αίσθημα ανασφάλειας που έχει κατακυριεύσει, αναπόφευκτα, τις λαϊκές τάξεις, ως επακόλουθο της απόλυτης φιλελεύθερης εξατομίκευσης του κόσμου. Οι πλείστοι ζούμε με τον τρόμο της απώλειας της εργασίας μας. Πώς διάβολο να στοχεύσεις μακροπρόθεσμα υπό τέτοιον τρόμο; Πώς να διαμορφώσεις ταυτότητα, έστω προσωπικότητα, όταν οι συνθήκες είναι απλώς επεισόδια και όχι μακρόσυρτος πολιτισμός, αντισπαραγματική παράδοση; Πώς ν' ακούσεις τον πόνο του διπλανού όταν χειραγωγείσαι να αναζητήσεις τρόπους ζωής που υπερβαίνουν τα φτωχά σου μέσα (παραμένοντας έτσι ένα θλιβερό νευρόσπαστο, εγκλωβισμένο στο τυραννικό σύμπαν της κατανάλωσης);

Η κοινωνία (θα 'πρεπε να) οικοδομείται ως ελεύθερη, εξισωτική και αξιοπρεπής, όπως την είχε «δει» ο Τζ. Οργουελ: «The free, equal and decent society». Αλλά, πού να βρεθεί ο κοινός νους, ο ορθός, έστω, λόγος; Πού να 'ναι οι εθνικές γλώσσες και πού η κριτική διάνοια;...


ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ stamg@enet.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/05/2008

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου