Σκόρπιες σημειώσεις από την Αθήνα


Δεύτερη μέρα. Βρέχει ασταμάτητα. Χθες μόνο ήταν καλά. Ξυπνάω στις 7:40 καθημερινά. Καφέ με τα παιδιά στον κήπο τους. Όλη τη νύχτα άκουγα σκυλιά να ουρλιάζουν και πυροβολισμούς και σειρήνες από περιπολικά και ξανά τα σκυλιά. Τους το λέω. Δεν τους κάνει εντύπωση. Ξεσυνήθισες. Τι ξεσυνήθισα; Τα σκυλιά και τους πυροβολισμούς; Κατεβαίνω κέντρο. Οι άνθρωποι εδώ δεν μιλούν. Ανεβαίνουν και κατεβαίνουν από οχήματα, από σκάλες, από διαφορετικά επίπεδα. Αμίλητοι. Στο Σύνταγμα έχει εκδήλωση για την ανακύκλωση. Το μόνο που ανακυκλώνεται εκεί είναι οι επιβάτες του μετρό. Ερχονται, φεύγουν. Αυτό το παιχνίδι είναι για γερά νεύρα. Μπαίνω σε γραφεία εφημερίδων. Συναντώ φίλους που έχουμε κάνει μεγάλες διαδρομές μαζί. Κάποιοι άλλοι έμειναν αταξίδευτοι. Είναι αυτοί που φαίνονται πιο γερασμένοι. Σε γερνάει η ανασφάλεια και το λιμάνι. Κερνούν καφέδες. Στο τέλος δεν αντέχω. Ένα ποτήρι νερό μόνο. Ξαναβγαίνω στους δρόμους, βυθίζομαι κάτω από τη γη και αναδύομαι ξανά. Σκέφτομαι τι να γυρεύω εγώ πάλι εδώ. Μου λείπουν τα παιδιά μου. «Τι θα μας φέρεις;». Θα σας φέρω εμένα. Το αποφάσισα. Οι μαύροι τρέχουν με το εμπόρευμα μέσα σε τεράστιους λευκούς μπόγους. Πίσω τους οι αστυνομικοί βαδίζουν αργά πίνοντας φραπέ από το everest. Το κινητό μου χτυπάει μέσα στην τσέπη. Με παίρνουν από τη Θεσσαλονίκη. Παίρνω βαθιές ανάσες. Χαίρομαι που τους ακούω. Σχεδόν εκλιπαρώ, «πάρτε από εδώ». Θα τα πούμε Δευτέρα. Εδώ γκρινιάζουν πιο πολύ από εμάς τελικά. Όχι, δεν γκρινιάζουν, είναι πανικόβλητοι. «Ποιος να το πίστευε, βρε Αντρέα, πριν δέκα χρόνια ότι θα είχαμε τόση ανασφάλεια στο επάγγελμά μας». Ας προσέχαμε βρε Κώστα! Σχεδόν το βάζω στα πόδια. Εκεί πάνω στον 6ο, στην Βουλής, τα πράγματα είναι πιο ζωντανά αλλά όχι λιγότερο κουρασμένα. Με άλλη κούραση- αυτή του τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Τι θα γίνουμε τώρα που μεγαλώσαμε. Δεν θέλω να μιλήσω για δουλειές. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Τελικά μόνο για δουλειές μιλάμε και για σχέδια. Λίγο πιο αισιόδοξα. Βγαίνω και πάλι στους δρόμους, ανηφορίζω προς τη Δεξαμενή. Η χρονομηχανή με πάει όπισθεν ολοταχώς. Κάθομαι… Και μένω εκεί. Δεκαπέντε χρόνια πίσω… Περιμένοντας να εμφανιστή η γνωστή παρέα… Ο Ακης… Τα παιδιά… Κάνει κρύο και βρέχει στην Αθήνα αυτές τις ημέρες!

Σχόλια

  1. κι αυτες οι σκορπιες σημειωσεις
    θα 'ναι το μοναδικο
    αναμνηστικο υλικο
    απο μια πολη σαν την Αθηνα
    που οι ανθρωποι κλαινε
    μονο οταν βρεχει

    καλη επιστροφη

    και
    μην τα παρατησεις


    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλως ορισες στην Αθηνα,ΑΝΕΜΕ,εστω και με βροχή και μη ξεχασεις να παρεις κατι για τα παιδια [χαθηκες...]ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΓΚΡΙΚ ΣΟΥΒΛΑΚΙ
    Ολα θα πανε καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άνεμος είσαιθα φυσήξεις, θα τις διώξεις τις μαυρίλες, σαν το Βαρδάρη, κρύος και καθαρός.
    Καλή επιστροφή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ειναι ωραία που είσαι λιγάκι πιο κοντά και ας σε απογοήτευσε η ασχήμια και η τρέλα.θα αλλάξω διαδρομή προς το σπίτι μήπως πέσω πάνω σου..
    Καλή επιστροφή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλή επιστρόφη Ανεμέ!!Η Θεσσαλονίκη σε περιμένει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου