Οταν πέφτουν οι μάσκες και ξαναπέφτουν και ξαναπέφτουν και ξαναπέφτουν...

...βήμα, βήμα...

http://www.mudup.org/mud-community/event-reports/MudIsGood.jpg

...στην κατηφόρα τη μεγάλη…

Σήμερα ευρισκόμεθα ενώπιον μιας καταστάσεως που μοιάζει να αντιγράφει σκηνές από το παρελθόν. Διαμαρτυρόμενοι πολίτες (και όχι συνειδητοί ψηφοφόροι) οδήγησαν στην ταπεινωτική ήττα του 1958 την κεντρώα παράταξη. Αντίστοιχα συναισθήματα ωθούν τωρινούς ψηφοφόρους στην αναζήτηση άφθαρτων προσώπων έστω και σε χώρους κομματικούς όπου η ποικιλία των απόψεων καθιστά αδύνατη την ενιαία γραμμή που απαιτείται για να γίνει ένας πολιτικός σχηματισμός κόμμα εξουσίας.


(...από το σημερινό, κύριο άρθρο της εφημερίδας το ΒΗΜΑ)

και παρακάτω:

Βεβαίως εκείνοι δεν θα ήσαν λύκοι αν οι άλλοι δεν ήσαν αρνιά!, αναφέρει ο Σαίξπηρ. Βλέπομε έτσι ενδυνάμωση πολιτικών σχηματισμών που διακηρύσσουν ότι δεν εγκρίνουν το «Σύστημα» και τη λειτουργία των θεσμών. Αλλά δεν εξηγούν πώς θέλουν να διεξαχθεί ο δημοκρατικός αγώνας και να ασκηθεί η εξουσία. Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη αδυναμία που ταλανίζει τη Δημοκρατική Παράταξη.

Για να κλείσει με την (απειλητική;) φράση:

Ως τις εκλογές όμως πολλά μπορούν να συμβούν.

Σαν τι δηλαδή;

Καμιά αποστασιούλα;

Τίποτις "Ιουλιανά";

Καμιά εξαγορά συνειδήσεων;

Κανένα από τα γνωστά μαφιόζικα, πολιτικά κόλπα που σχεδιάζονται στα εκδοτικά γραφεία;

Μπαααα! Που οι παλιές, καλές εποχές!

(Με το ένα πόδι στον τάφο είναι δύσκολα να σκάψεις τον τάφο του άλλου. Αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς αν το χούφταλο δεν σε τραβήξει την τελευταία στιγμή μέσα στο μνημούρι του.)

Τώρα αρκούν οι τηλε-λακέδες και η αρωματισμένη λάσπη τους.

Αρκούν; Για να δούμε...

Ας πάμε μερικές σελίδες παρακάτω:

Αυτό ακριβώς είναι το βασικό πολιτικό πρόβλημα σήμερα. Μια κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να ασκήσει μια στοιχειωδώς αποτελεσματική διακυβέρνηση και η οποία απλώς μετατρέπει τη στρατηγική της έντασης σε εκλογικό άρμα.

Και μια αντιπολίτευση η οποία έχει παραιτηθεί από τη διεκδίκηση της εξουσίας είτε αποδομώντας το κυβερνητικό παρελθόν της είτε προτάσσοντας της πολιτικής το εσωκομματικό αλισβερίσι.

Πράγμα που σημαίνει ότι στο κεντρικό ερώτημα της διακυβέρνησης του τόπου καμία από τις δύο μεγάλες παρατάξεις δεν δίνει σήμερα μια στοιχειώδη απάντηση. Ποιος κυβερνάει; Και ποιος προτίθεται να μας κυβερνήσει; Ποιος και πώς θα βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων αυτής της χώρας; Οταν οι μεγάλοι δεν απαντούν σε αυτά, τότε εξομοιώνονται με τους μικρούς.

...και συνεχίζει ο Δημοσιογράφος:

Αυτή είναι μια απλή περιγραφή της κρίσης. Από την οποία προκύπτει σαφώς η κατεύθυνση της εξόδου: την κούρσα θα την κερδίσει όποιος καταφέρει πρώτος να συγκροτήσει μια πειστική πρόταση εξουσίας. Δεν εννοώ τις σαχλαμάρες με τον Τσίπρα αλλά μια σοβαρή και αξιόπιστη πρόταση, η οποία θα υποστηρίζεται από ανθρώπους όχι νέους ή παλιούς αλλά σοβαρούς και αξιόπιστους. Διαφορετικά, θα συνεχίσουν και οι δύο να παίζουν με τη φωτιά.

Δεν εννοεί "τις σαχλαμάρες με τον Τσίπρα" ο Μεγάλος!

Ισως να εννοεί τον σοβαρό και αξιόπιστο Βενιζέλο! Ισως... Ισως και όχι!

Ισως να εννοεί τον σοβαρό και αξιόπιστο Πέτρο Ευθυμίου! Ισως και όχι!

Ισως να έχει κατα νού το σοβαρό και αξιόπιστο δελτίο ειδήσεων του σοβαρού και αξιόπιστου μεγάλου καναλιού, του σοβαρού και αξιόπιστου ΔΟΛ!

Αύριο, μεθαύριο θα ζητήσει από αυτόν τον σαχλαμάρα τον Τσίπρα, να του πάρει συνέντευξη ή θα συμμετέχει σε ένα ντιμπέϊτ, ο Μεγάλος! Ο Μεγάλος απέναντι σε έναν "ασόβαρο και σαχλαμάρα"!

Και ΑΥΤΟ είναι Δημοσιογραφία!

ΑΥΤΟ δεν είναι ΑΛΗΤΕΙΑ!

ΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑ ΕΙΠΑΤΕ;;;;

(Κι έχει κι άλλα τέτοια στις παρακάτω σελίδες αλλά σιχαίνομαι...)

(Το σκατουλί χρώμα των παραπομπών μπήκε ΕΠΙΤΗΔΕΣ!!!)




Σχόλια